از جمله معتقدات شرم آور عامه و مخالفین تشیع این است کـه هر کسـی می تواند امام و پیشوای مردم و جانشین پیامبر صلی الله علیه و آله شود، و لو ظلم کند و فسق به جا آورد و هیج بهره ای از علم نداشته باشد!!
البته این عقیده شان ناشی از این است که تاریخ خلیفگان عامه پر از ظلم و فسق و جهل است و بزرگان عامه چاره ای ندیده اند مگر این که این عقیده را بنیان گذارند. ولی در جهت مقابل آنها، این مذهب پاک تشیع و شیعیان هستندکه عقیده دارند:
امام کوچک ترین ظلم و فسق انجام نمی دهد و حتی ترک اولی و بلکه فکر گناه هم نمی کند و چنین مقامی البته باید خدادادی و تـفضّلی بـاشد و اکتسابی نیست [1] این مقام عصمت کبراست که هیچ کس در عالم از ابتدا تا انتها دارای آن نیست مگر چهارده نور پاک علیهم السلام.
چهارده گلواژه ی آفرینش کـه خـداوند عصمتشان را در آیه ی تطهیرِ قـرآن ضمانت نموده است. امام رضا علیه السلام این بی همتایی و بی بدیلی را درکلامش چنین فرموده است:
- سپس خداوند او (حضرت ابراهیم علیه السلام) را گرامی داشت به این که در نسل او اهل برگزیدگی و پاکی را قرار داد. - امام پاک شده از گناهان و به دور از عیب هاست. - و امام...، معدن قداست و پاکی و بندگی و زهد و علم و عبادت است.
پی نوشت :
1- بحارالانوار ج 25 ص 191
منبع : كتاب زندگانی حضرت رضا (ع)
