ادب مدرک نیست!
ادب لباس گران پوشیدن نیست،
ادب بالای شهر زندگی کردن نیست!
ادب ماشین خوب داشتن نیست،
ثروت و مدرک ادب نمی آورد،
ادب در ذات آدمهاست که با
تربیت و آموزش صحیح به بار می نشیند،
ادب یعنی به همسرت امنیت،
به فرزندت محبت به پدر و مادرت خدمت
و به دوستانت شادی را هدیه کنی،
ادب یعنی با هر مدرک و مقامی که باشی
معنای آدمیت را درک کرده
و نام نیک از خود به جا گذاشتن است...!

ﯾﺎﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ،
ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻣﯿﺎﻥ ﺯﺷﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎﺷﻨﺪ

وقتی عزت نفس داری
کينه نمي ورزی،
همه را به یک اندازه دوست داری،
خجالت نمي کشی،
خود را باور داری،
خشمگین نمیشوِی و  همیشه مهربان هستی.....

آدما رو تو عصبانیت بشناسین...
اینکه میگن :
تو عصبانیت حلوا خیرات نمی کنند
همش برای توجیه کردن حرفاییه که اون موقع زدن و موقعیتشون به خطر افتاده...

پادشاهی بود که از یک چشم و یک پا محروم بود.
روزی پادشاه به تمام نقاشان قلمرو خود دستور داد تا یک پرتره از او نقاشی کنند. اما هیچکدام نتوانستند نقاشی زیبایی بکشند؛

روزی ارباب لقمان به او دستور داد در زمینش،برای او کنجد بکارد.
ولی او جو کاشت.
وقت درو،ارباب گفت:چرا جو کاشتی؟؟
لقمان گفت:از خدا امید داشتم که برای تو کنجد برویاند.

مردی یک طوطی را که حرف می‌زد در قفس کرده بود و سر گذری می‌نشست.
اسم رهگذران را می‌پرسید و به ازای پولی که به او می‌دادند طوطی را وادار می‌کرد اسم آنان را تکرار کند.

همیشه پیروزی ها به کامیابی منجر نمیشوند؛ چه بسیار شکست هایی که اندک زمانی ناراحتی،
اما مدت ها کامیابی بزرگتر و شادی و شعف وصف ناپذیر به دنبال داشته اند...