چه وقت باید احساس بزرگی کرد؛
☆هر گاه از خوشبختی همه، "حتى" کسانی که دوستمان ندارند هم خوشحال شدیم.

یکی از سخت ترین کارها تو زندگی،
حفظ تعادله!
تعادل بین شوخی کردن و جدی بودن،
تعادل بین خندیدن و نخندیدن،
تعادل بین حرف زدن و حرف نزدن،
تعادل بین احساسی بودن و بی توجهی کردن،
تعادل بین غریزه و فطرت و...

تا جایی که می توانی متعادل باش...

ما انسانهای عجیبی هستیم!

وقتی به دستفروشی فقیری میرسیم که جنس خود را به نصف قیمت می فروشد با کلی چانه زدن او را شکست میدهیم  و اجناسش را به قیمت ناچیز می خریم

زندگی کوتاه است
نه غمش می‌ارزد
و نه شادی ماندن دارد
بهترین راه برایت این است
که بخندی و بخندی و بخندی
به غمش...
به کَمش...
و  زیادی...
و همش...

عمر میگذرد
و من بیش تر میفهمم
که هیچ چیز در دنیا
ارزش گریه کردن را ندارد!
ما آدم ها مدام چیزهایی را که اسمشان را مصیبت و بدبختی میگذاریم
در سرزمین افکارمان میچرخانیم و دور میکنیم و همین باعث میشود در صدسالگی حسرتِ لذت نبردن از زندگی را بخوریم!

همه می گویند:
امروز، اولین روز از بقیه زندگی من است، اما من می گویم:
امروز، آخرین روز زندگی من است
و می خواهم طوری زندگی کنم که
انگار دیگر هیچ فرصتی ندارم...

بعضی از مردم اصرار دارند که خود را به دیگران بشناسانند و، ثروت خود را به رخ آنها بکشند. اما این نوع آدمها در درون خود زجر می کشند، زیرا شادی آنها وابسته به تفکر دیگران است!
" مهم بودن " را فراموش کنید تا آرامش نصیب تان شود؛ هرچه کمتر نیازمند تحسین دیگران باشید؛ بیشتر تحسین می شوید...

بزرگی میگفت:

یک وقت جلوی شما یک سبد سیب می آورند، شما اول برای کناریتان بر میدارید، دوباره سیب بعدی را به نفر بعدی میدهید...
دقت کنید، تا زمانی که برای دیگران برمیدارید سبد مقابل شما میماند... ولی حالا تصور کنید همان اول برای خود بردارید، میزبان سبد را به طرف نفر بعد میبرد...