دریای هم اند و ساحلِ هم هستند

زهرا و علی که همدل هم هستند

شفاف و عمیق و بی نهایت...همچون

دو آینه که مقابل هم هستند

مظهر احسان و جود خالق یکتا علیست

نور بخش ماه و خورشید جهان آرا علیست

در میان کل مردان ز ابتدا تا انتها

در مقام همسری، زیبنده ی زهرا علیست

سالروز ازدواج حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) مبارک باد

ای ساقی کوثر کنار خود بهشتی رو ببین

قامت قیامت را نگر طوبا ببین مینو ببین

هر چند ماهِ رُخ عیان امشب به تو آسان کند

روزی رسد کز چشم تو رُخسار خود پنهان کند

در دست اسرافیل بین ، صورش شده ساز و دُهُل
با نور، دعوتنامه بفرستاده هادیّ سُبُل
امضا ، ز ختم المرسلین ؛ گیرندگان ، خیل رُسل
هرکس که آید همرهش نی دسته گل ؛ یک باغ گل

این پسر محتضری که پدرش نیست 

فرق میان شب تار و  سحرش نیست

بسکه هلهله است زحجره خبرش نیست

غیر شعله بر تمامی جگرش نیست

لب تشنه بود ، تشنة یك جرعه آب بود

مردی كه درد های دلش بی حساب بود

پا می كشید گوشة حجره به روی خاك

پروانه وار غرق تب و التهاب بود

افتاده ای به گوشه ای از آشیانتان

گویا به لب رسیده در این بُرهه جانتان

حتّی میان خانه ی خود هم غریبه ای

یعنی که بی ستاره بُوَد آسمانتان

میان حجره غریبانه دست و پا میزد

همان که روضه اش آتش به جان ما میزد

میان اشهد خود گاه یا رضا میگفت

و گاه مادر مظلومه را صدا میزد