نشیب های دل من فراز میخواهد

فراز اشک مرا در نماز میخواهد

مؤید است به روح القدُس قلم اما

برای شعر سرودن نیاز میخواهد

امروز را که میهمان آسمانم

در انتظارِ لحظه ی سبز اذانم

حتی شده از شوق ،با بال شکسته

خود را به سمتِ آسمان ها می کشانم

امشب که گرمِ دادنِ خیرات هستند

خوب است تا وقتِ سحر اینجا بمانم

ای انيس قديمی دلها

آفتاب بلند ناپيدا

تا خدا ميبرد دلِ ما را

پَر ِ سجاده های سبز شما

در تشنگی سراب به دردی نمیخورد

تنها خیال آب به دردی نمیخورد

حرفی بزن که اشک مرا در بیاوری

این جام بی شراب به دردی نمیخورد

ما همان یا کریم بام شما

جبرئیل قدیم بام شما

صبح روز نخست خواندمتان

چقدر آشناست نام شما

پَر ِ قنداقه ات مسيحا شد

يار گهواره ي تو موسا شد

 خوش به حالت كه بر دو چشم ِحسين

اولين بار چشم تو وا شد

عطر گيسوت تا بهشت آمد

يوسف عاشق شد و زليخا شد

جبرئيل از حضور تو سرمست

نفس میکشم در هوای شما

دلم روشن است از دعای شما

من از چشمه ی عشق دارم وضو

بود قبله ام خاک پای شما

چه خوب آسمان را به زیر آورد

هوای خوشِ کربلای شما

ساقیا امشب ازآن باده گلنار بگو

من همه ظلمتم از ماه شب تار بگو

بیخود از خودکنم و پیش من از یار بگو

وصف دلدار نه یکبار که صد بار بگو