آوای معلم

دهم اسفند ماه بود که معلم‌ها برای اعتراض به وضعیت معیشت‌‌شان در مقابل مجلس جمع شدند. هفت روز قبلش هم گردهمایی دیگری از سوی معلمان صورت گرفته بود. همزمان در اکثر شهرها نیز حرکت‌های دیگری از طرف معلمان برای اعتراض به وضعیت آموزش و پرورش شکل گرفت. آنقدر اعتراضات زیاد شد که وزیر آموزش و پرورش مجبور شد بعد از عید اعلام کند علاوه بر افزایش سالانه حقوق معلمان، افزایش دیگری هم در راه است. اما این افزایش آنقدر ناچیز است که نمی‌شود آن را جوابی برای آن همه اعتراض دانست. نوشتن از مشکلات معلمان در حالی که اتفاق خاصی نمی‌افتد و تغییری اساسی شکل نمی‌گیرد شاید کوبیدن آب در هاونگ باشد.

اما کشور ما برای پیشرفت نیاز دارد که به مهم‌ترین قشر جامعه یعنی معلمان رسیدگی بیشتری داشته باشد. مخصوصا بعد از امضای تفاهمنامه هسته‌ای، آنقدر امید به جامعه تزریق شده که دیگر نباید امیدها را ناامید کرد. علی‌اکبر باغانی، دبیرکل کانون صنفی معلمان کسی است که دراکثر موارد، سردمدار اعتراضات معلمان بوده. با او درباره هرآنچه آن را مشکلات عمده معلمان می‌خوانند، گفت‌وگو کردیم.

 آن چیزی که بیشتر در رسانه‌ها منتشر می‌شود، این است که غالب اعتراضات معلمان به معیشت‌شان است و اینکه تبعیض فاحشی بین حقوق آنها با حقوق کارمندان دیگر نهادها وجود دارد.برای مشاهده متن کامل روی ادامه مطلب کلیک کنید.