الف) در سطح فراملی

-       توجه به مؤلفه‌های مهم وحدت (اسلام، توحید، قرآن، نبوت و اهل‌بیت).

-       زمینه‌سازی برای ارتباطات نهادینه و مستمر در ایام حج میان مسلمانان.

-       شناسایی تمام نهادهای دینی‌مذهبی جهان اسلام و ایجاد ارتباط مستمر و نهادینه میان آن‌ها.

-       اتخاذ تصمیم برای موضع‌گیری مشترک علمای بزرگ اسلامی در مناسک و آیین‌های ویژه (استهلال، عید قربان، ولادت و بعثت نبوی و...).

-       حفاظت از اماکن متبرکه و مقدس اسلامی در سطح جهان اسلام.

-       تدوین فقه مقارن و عقاید تطبیقی از سوی نخبگان دینی و تبلیغ و تدریس این منابع در حوزه‌های دینی.

-       تعریف، تدوین و تحدید حد و مرز موضوعاتی چون: کفر، شرک، فسق و... در نشست‌های مشترک اسلامی و جلوگیری از نشر آثار تفرقه‌انگیز و اظهار نظرها و اتهامات سلیقه‌ای و متعصبانه و متعرضانه در جهان اسلام نسبت به مسلمانان.

-       صدور فتاوای تعیین کننده و برجسته از سوی مراجع اقتدار مذهبی در جهت تقویت و تعمیق انسجام اسلامی (صدور فتاوای هم‌گرایانه).

 ب) در سطح ملی

-       عمل به دستورات و تعالیم الهی قرآن کریم و عترت مطهر.

-       هم‌گرایی با تأکید روی عرفان و معنویت اسلامی.

-       تعامل مستمر و نهادینه حوزه‌های علمیه اهل‌سنت و شیعه در سطح کشور.

-       سیاستگذاری آموزشی حوزه‌های علمیه مناطق قومی کشور با رویکرد تقویت انسجام اسلامی.

-       تقویت و بسط آیین‌های مذهبی انسجام‌محور و تضعیف و حذف آیین‌های اختلاف‌برانگیز در سطح کشور از سوی نخبگان مذهبی و سیاسی.

-       جلوگیری از کارهای افراطی و محکوم کردن اعمال غیر انسانی افراد افراطی‌.

-       خودداری عالمان و اندیشمندان مذهبی از اظهارات تحریک کننده و حساسیت برانگیز.

منبع : http://hablolmatin.dmsonnat.ir