اگر با امنیت سروکار دارید، بنحوی به این مطلب اذعان دارید که امنیت هزینه بر است، هم از نظر ویژگی ها، هم کارایی و هم قابلیت استفاده. ممکن است هر روز با این حقیقت سروکار داشته باشید و حتی این مطلب را کاملا پذیرفته باشید. اما اگر به شما گفته شود که می توانید احساس خود را نسبت به امنیت تغییر دهید و از آن بجای عاملی هزینه بر به عنوان یک تقویت کننده تجارت استفاده کنید،‌آنگاه چه می گویید؟ ممکن است این مفهوم جدید هنگامی که شما مورد تجاری بعدی خود را برای یک سیستم جدید پایه ریزی می کنید و نیاز دارید که سرمایه بیشتری تقاضا کنید، تفاوت زیادی ایجاد کند. اجازه دهید به شما بگوییم چگونه!
▪ یک طرح امنیتی خوب باید به خوبی از کار بیافتد!
هنگامی که یک راه حل یا برنامه کاربردی طراحی می کنید، دیر یا زود اشکالات فعال و غیرفعال را خواهید دید. مهم نیست که چقدر خوب طراحی کرده باشید، امنیت در نهایت از کار می افتد! هنگامی که امنیت را در راه حل خود وارد می کنید، باید روی این مطلب تمرکز کنید که چگونه کار خواهد کرد و تراکنش خواهد داشت. اما مهم تر این است که چگونه از کار خواهد افتاد.
مرتبه بعد که راه حل جدیدی را طراحی و پیاده سازی می کنید، به دنبال این باشید که چگونه می‌توانید هنگامی که طرح شما به خطر می افتد ، از یک واکنش زنجیره ای اتفاقات بد جلوگیری کنید. هنگامی که برای جلوگیری از اشکالات، آینده نگری می کنید، این رویکرد به راه حلی منتهی می‌شود که خسارت را در هنگام به خطر افتادن سیستم، محدود می کند. به عبارت دیگر، مطمئن شوید که طراحی شما به خوبی از کار می افتد و مشکلات گسترده ای ایجاد نمی کند!
یک راه حل که به خوبی از کار میفتد، چگونه ارزش تجاری امنیت را تحت تأثیر قرار می دهد؟ در اینجا به یک مثال اشاره می کنیم: شرکت شما یک پورتال آنلاین ایجاد می کند که روی زیرساختار مبتنی بر Windows Server ۲۰۰۳ و چارچوب .NET اجرا می شود. یک شرکت مشابه نیز پورتالی دارد که اخیراً به خطر افتاده است. بنابراین شرکت شما می خواهد این تضمین را بدهد که مشتریان بالقوه به پورتال جدید اعتماد دارند. راه حل هایی که به طرز بدی از کار می افتند، آنهایی هستند که شما دوست ندارید در آینده یادآور آنها باشید.
بنابراین شرکت شما سعی می کند زیرساختار را ساده کند: شما با پیاده سازی پورتال در سه سطح، یک تقسیم بندی انجام می دهید. در طول نصب تا آنجا که ممکن است از تراکنش های انسانی با استفاده از نصب های اسکریپتی و خودکار می کاهید. به صورت مرکزی ابزارهایی مانند Group Policy در Active Directory را سرپرستی می کنید. برای بهبود امنیت پورتال و بهینه سازی عملیات روزانه، روندهای مدیریت وصله های امنیتی را بهینه می کنید. شما تمام این کارها را تحت نام امنیت انجام می دهید. آنچه که شما در نهایت توسط آن، کار خود را به اتمام می رسانید زیرساختاری است که برای آنچه در آن سرمایه گذاری کرده اید، ارزش افزوده به ارمغان می آورد. شما یک طرح پورتال دارید که پویاتر و مقاوم تر است و به راحتی برای مقاومت در برابر تهدیدها و حملات جدید سازگار می شود.
شما همچنین تکنولوژی ای را که از آن استفاده می کنید بهتر درک می کنید و در عین حال کارمندان IT شما بازدهی بیشتری دارند، زیرا شما نصب طاقت فرسا و وظایف نگهداری را از کار روزانه حذف کرده اید. شما در حقیقت با استفاده از امنیت به عنوان یک تقویت کننده، ارزش تجاری را افزایش داده اید.
▪ اما صبر کنید، یک عامل دیگر هنوز وجود دارد...
● عامل انسانی
امنیت در حقیقت مربوط به همه است. نه فقط کسانی که به یک سیستم حمله می کنند، بلکه کسانی که از آن مراقبت می کنند نیز درگیرند. یک چیز را به خاطر داشته باشید: اگر می خواهید طرح امنیتی شما کار کند شما مجبورید به افراد اعتماد کنید. جزئیات یک روش امنیتی اغلب پیچیده است، اما روشی که امنیت عمل می کند و از کار می افتد چیزی است که همه می توانند بفهمند. این را هنگامی که طرح امنیتی خود را ایجاد و پیاده سازی می کنید به یاد داشته باشید.
امتیازی که انسان ها نسبت به ماشین دارند این است که می توانند ابتکار داشته باشند، به سرعت تصمیم گیری کنند و مشکلات را کشف کنند. از طرفی افراد ضعیف ترین بخش یک زنجیره امنیتی هستند. آنها معمولاً دلیل از کار افتادن طرح امنیتی شما هستند.
بنابراین، چگونه می توانید ضعف انسانی را به یک نقطه مثبت تبدیل کنید؟ مطمئن شوید که هنگامی که امنیت را در طرح خود وارد می کنید، افراد مرتبط را درگیر می کنید، به آنها وظایفی محول می کنید و آگاهشان می کنید. داخل یک سازمان، امنیت یک تلاش گروهی است، هم عمودی و هم افقی! همه را درگیر کنید و برای فیدبک ها و پیشنهادهای سازنده در مورد طرحتان به صورت باز برخورد کنید. با استفاده از امنیت به عنوان ابزاری برای ارتباط در میان کل سازمان، شما افراد را از اموالی که قصد محافظت دارید، آگاه می سازید. در حقیقت مقوله امنیت به عنوان یک عامل انگیزه، بر ارزش تجاری می افزاید، زیرا افراد را مجبور به تراکنش و اشتراک ایده ها می کند.
امنیت کامل وجود ندارد؛ اما مخاطرات باید قابل مدیریت باشند. هنگامی که شما به صورت موثری مخاطرات امنیتی را مدیریت می کنید، یک طرح امنیتی -تجاری قدرتمند در اختیار دارید که چیزی بیش از یک هزینه است.
شما نمی توانید این حقیقت را که امنیت همیشه پول را تعقیب می کند، تغییر دهید. شما می توانید رویکرد خود را با تبدیل ساختن امنیت به یک ابزار تجاری با ارزش تغییر دهید و می توانید از آن به عنوان یک انگیزه و تقویت کننده استفاده کنید، هم برای تکنولوژی و هم برای افراد. اکنون امنیت چیزی است که هیچ تجارتی نمی تواند بدون آن وجود داشته باشد.

● ارتباط ربایی
در اصل بمعنای هواپیماربایی و یا سایر وسایط نقلیه بهمراه مسافران آن است. ولی اجازه دهید ما از واژه ارتباط ربایی استفاده کنیم. ارتباط ربایی نوعی از حمله به شبکه است که مهاجم کنترل ارتباز را در اختیار می گیرد – مانند یک هواپیماربا که کنترل پرواز را در اختیار می گیرد- نفوذگر بین دو موجود در شبکه قرار می گیرد و برای هرکدام از طرفین ارتباط خود را جای دیگری جامی زند!
▪ ارتباط ربایی نوع اول
در نوعی از ارتباط ربایی (که بعنوان man in the middle نیز شناخته می شود)، مهاجم کنترل یک ارتباط برقرارشده را در حالیکه در حال انجام است، در اختیار می گیرد. نفوذگر پیام ها را در هنگام تبادل «کلید عمومی» دریافت می کند و آنها را با جایگزین کردن کلیدعمومی خودش، برای طرف درخواست کننده مجدداً ارسال می کند، بطوریکه دو طرف اولیه هنوز بنظر در حال ارتباط مستقیم هستند. نفوذگر از برنامه ای استفاده می کند که برای کلاینت بنظر سرور بیاید و برای سرور بنظر کلاینت. این نوع حمله ممکن است فقط برای دستیابی به پیام ها بکار رود یا توسط آن حمله گر در پیام ها تغییر ایجاد کند و سپس آنها را ارسال کند.
ولی اگر وقت ویا حوصله خواندن این دو مقاله را ندارید، برای اینکه از خواندن ادامه این مقاله منصرف نشوید، در اینجا بطور مختصر به آنها و روش ذکر شده اشاره می کنیم!
برای اینکه بتوان امنیت را در تبادل پیام ها برقرار کرد، از رمزنگاری استفاده می شود. به این ترتیب که فرستنده متن اولیه پیام را رمز می کند و گیرنده آنرا رمزگشایی می کند، تا به متن اصلی پیام پی ببرد. متن رمزشده بخودی خود قابل فهم نیست، مگر اینکه بتوان آنرا رمزگشایی کرد. برای رمزکردن متن از الگوریتم رمزنگاری بهمراه کلید رمزنگاری استفاده می شود. چنانچه کلید مورد استفاده برای رمزکردن و رمزگشایی پیام یکی باشد، رمزنگاری یا کلید، متقارن نامیده می شود. چون دو طرف ارتباط باید از یک کلید استفاده کنند، بنابراین باید این کلید مبادله شود، که خود این عمل از امنیت ارتباط می کاهد.
بهمین منظور از الگوریتم های نامتقارن رمزنگاری استفاده می شود. در این الگوریتمهای نامتقارن، کلید رمزکردن و رمزگشایی، یکی نیستند و در عین حال با دانستن یکی از آنها، نمی توان دیگری را بدست آورد. بنابراین یک جفت کلید وجود دارد که یکی کلید اختصاصی و دیگری کلید عمومی است. هر شخص برای ارتباط با دیگران، آنها را تنها از کلید عمومی خویش مطلع می سازد. برای ارسال پیام به این شخص، متن پیام با استفاده از کلید عمومی این فرد رمز می شود به وی فرستاده می شود و وی پس از دریافت، متن را با کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می کند. فرض کنید A و B می خواهند یک ارتباط امن داشته باشند.
A به B کلید عمومی خودش را اعلام می کند و از B کلید عمومی وی را درخواست می کند. B کلید عمومی A را دریافت می کند و کلید عمومی خودش را برای A ارسال می کند. چنانچه A بخواهد برای B پیامی بفرستد، ابتدا آن را با کلیدعمومی B رمز می کند و برای B ارسال می کند. B متن رمزشده را دریافت می کند و با استفاده از کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می کند. چنانچه متن رمز شده به X برسد، نمی تواند از محتوای آن مطلع شود، زیر از کلید اختصاصی B اطلاعی ندارد.
حال ببینیم همین X چگونه می تواند مرتکب ارتباط ربایی شود! X در نقطه ای بین A و B قرار می گیرد. A برای ارسال پیام به B ابتدا یک درخواست به سمت B می فرستد و کلید عمومی B را درخواست می کند، غافل از اینکه این در خواست به X می رسد. X این درخواست را به B می فرستد در حالیکه وانمود می کند خودش A است. B با دیدن این درخواست کلید عمومی خود را به درخواست کننده، به گمان اینکه A است می فرستد.
X کلید عمومی B را دریافت می کند، اما کلید عمومی خودش را برای A می فرستد و A گمان می کند که این کلید عمومی B است. حال A پیام خود را با ظاهراً کلید عمومی B ولی در واقع کلید عمومی X رمز می کند و به ظاهراً B ولی در واقع X می فرستند. X این پیام را دریافت می کند و با کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می کند، از محتوای آن مطلع می شود یا در آن تغییر ایجاد می کند و متن حاصل را با کلید عمومی B که در اختیار دارد، رمز می کند و برای B ارسال می کند. در حالیکه B گمان می کند پیام دریافت شده، از طرف A ارسال شده است. برای ارسال پیام امن از B به A، مراحل فوق بالعکس انجام می گیرد. به این ترتیب X بین A و B قرار می گیرد و از محتوای پیام های آنها مطلع می شود و آن ها را دستکاری می کند، بدون اینکه A و B متوجه غیرمستقیم بودن ارتباط شوند.
▪ ارتباط ربایی نوع دوم
نوع دیگر ارتباط ربایی، «مرورگر ربایی» (Browser hijacking) است که در آن یک کاربر به سایت متفاوتی با آنچه خودش درخواست کرده بود، هدایت می شود.
دو نوع مختلف از DNS ربایی وجود دارد. در یکی، نفوذگر به رکوردهای DNS دسترسی پیدا می کند و آنها را طوری دستکاری می کند که درخواستها برای صفحه واقعی به جایی دیگر هدایت شوند – معمولاً به یک صفحه جعلی که خود نفوذگر ایجاد کرده است. این اتفاق به بیننده این احساس را می دهد که وب سایت هک شده است، در حالیکه در حقیقت سرور DNS تغییر پیدا کرده است. در فوریه سال ۲۰۰۰ یک نفوذگر وب سایت امنیتی RSA را با دسترسی به رکوردهای DNS ربود!!! و تقاضاها را به یک وب سایت جعلی هدایت کرد. برای کاربران اینطور بنظر می رسید که یک نفوذگر به دیتای واقعی وب سایت RSA دسترسی پیدا کرده و آنها را تغییر داده است – یک مشکل جدی برای تشکیلات امنیتی! !! مشکل بتوان از این نوع از ارتباط ربایی جلوگیری کرد، زیرا مدیران شبکه، تنها رکوردهای DNS خود را کنترل می کنند و کنترلی روی سرورهای DNS بالایی ندارند.
در نوع دوم ربایش DNS، نفوذگر حساب های معتبر ایمیل را جعل می کند و توسط آنها باکس های دیگر را مورد حجم انبوهی از ایمیل قرار می دهد. این نوع حمله می تواند توسط روش های تایید هویت جلوگیری شود.
در نوع دیگری از وب سایت ربایی، فرد به آسانی یک نام دامنه را که به اندازه کافی شبیه نام دامنه یک سایت معروف و قانونی است، ثبت می کند و کاربرانی که نام سایت اصلی را اشتباه می کنند یا در تایپ آن دچار اشتباه می شوند، به این سایت هدایت می شوند. از این نوع حمله در حال حاضر برای ارسال سایت های مستهجن بجای سایت هایی که کاربران ناآگاه درخواست کرده اند، استفاده می شود.

۱- امنیت در شبكه بیسیم:
بدلیل سهولت در استفاده و آسانی نصب، استفاده از شبكه های بیسیم روز به روز بیشتر می شود. همچنین تمامی تجهیزاتی كه امروزه تولید می شود مانند Laptop ها، پرینترها، پویش گرها و....دارای قابلیت های بیسیم می باشند ،كه این خود دلیل بر افزایش استفاده از شبكه های بیسیم می باشد.با گسترش شبكه های بیسیم امنیت در این شبكه ها نیز از اهمیت بیشتری برخوردار شده است. امنیت در شبكه های بیسیم همانند شبكه های مبتنی بر سیم می باشد، با این تفاوت كه رسانا در این شبكه هوا می باشد و باعث گسترش محدوده استفاده از این شبكه ها می شود. شبكه های بیسیم با پیاده سازی روشهای امن ، هكرها را بر آن داشت تا برای نفوذ در این روشها و اختلال در ارتباط بیسیم ابزار جدید و ذهن خلاق خود را بكار اندازند. بسیاری از شركتها سعی بر آن دارند كه اطلاعات حساسی را روی شبكه بیسیم خود نداشته باشند، بدون توجه به این موضوع كه شبكه بیسیم در ادامه به شبكه سیمی خود متصل هستند و نفوذ گرها براحتی می توانند با استفاده از Laptop خود به شبكه بیسیم نفوذ كرده و از این راه وارد شبكه مبتنی بر سیم سازمان شوند.
۲- خطرات و آسیب پذیری های شبكه بیسیم:
در كنار مزایا و تسهیلاتی كه شبكه های بیسیم برای كاربران فراهم می سازند خطرات و آسیب پذیری هایی نیز به دنبال خواهند داشت. شبكه های بیسیم زمینه ای مناسب برای كسب نتیجه ای قابل قبول از حمله می باشند. بدین معنی كه درصد نفوذهای موفق به آنها بالاتر از شبكه های مبتنی بر سیم می باشد.
۳- ماهیت رسانا در شبكه های بیسیم:
رسانای مورد استفاده در شبكه های مبتنی بر سیم توسط دیوار یا ساختمانها مسدود و كنترل می شوند.برای دسترسی به شبكه مبتنی بر سیم، نفوذ گر می بایست امنیت فیز یكی را پشت سر گذاشته (از امنیت فیز یكی عبور نماید) یا اینكه به فایروال نفوذ كند. ولی شبكه های بیسیم از هوا استفاده می كنند كه رسانایی، غیر قابل كنترل می باشد. سیگنال شبكه های بیسیم از دیوار سقف و پنجره ساختمانها تا شعاع چند صد متری هم عبور می كنند . علاوه بر آن رسانای شبكه بیسیم هوا می باشد كه یك رسانای اشتراكی می باشد و نفوذ گرها براحتی می توانند از این رسانا استفاده كرده و اطلاعات مورد نظر خود را بدست آورند. ابزارها و لوازم زیادی وجود دارد كه نفوذ گر را قادر به شكستن روش های رمز نگاری و تشخیص هویت در شبكه های بیسیم می سازد.
۴- تجهیزات نا امن بیسیم:
تجهیزات نا امن شبكه های بیسیم شامل Accesspoint ها و ایستگاه كاری كاربران خطر جدی در نفوذ گرها به شبكه بیسیم و در ادامه شبكه مبتنی بر سیم خواهند بود.
۵-( AP (AccessPoint های نا امن:
AP ها می توانند نا امن باشند در صورتی كه در تنظیمات آنها و یا طراحی، ضعف امنیتی وجود داشته باشد. AP ها با تنظیمات پیش فرض نا امن هستند آنها دارای نام كاربری و كلمه های عبور پیش فرض بوده و SSID (Service Set Identifiers ) خود را بصورت Broadcast ارسال می كنند و معمولا" ارتباط برقرار شده توسط این AP ها بدون رمز نگاری و تشخیص هویت انجام می شود. اگر Ap ها با تنظیمات پیش فرض نصب و راه اندازی گردند،راه آسان برای ورود هكرها به شبكه بیسیم و در ادامه به شبكه سیمی خواهند بود.
نفوذ گرها می توانند كامپیوتر شخصی خود را به AP نرم افزاری تبدیل كنند این كار توسط نرم افزار هایی چون Airsnark, HostAP, Hotspotter، و یا یك كارت شبكه بیسیم USB انجام می شود .در این روش نفوذ گر می تواند خود را به عنوان یك AP معرفی كرده و كاربران به كامپیوتر نفوذ گر متصل شوند. و براحتی اطلاعات و دستگاه های آنها را تسخیر كنند.
۶- ایستگاه كاری نا امن:
ایستگاه كاری نا امن بیسیم مانند Laptop یا دستگاه های كارت خوان و... خطر بیشتری از AP ها برای امنیت سازمان می باشند. تنظیمات پیش فرض دستگاه ها، امنیت كمی را پیشنهاد می كند و درصد خطا در تنظیمات آنها نیز وجود دارد. نفوذ گرها می توانند از هر ایستگاه كاری بیسیم برای اجرای ابزارهای ورود به شبكه استفاده كنند.
AP ها میتوانند به تنظیمات پیش فرض باز گردند ،در صورتیكه در سیستم آنها مشكلی ایجاد شده و یا دكمه reset فشار داده شود كه در این حالت باید دوباره تنظیم شوند.
۷- جعبه ابزار نفوذگر:
ابزار نفوذ به شبكه های بیسیم بسیار زیاد و به راحتی در دسترس می باشند و هر روز ابزار جدیدی به این مجموعه اضافه می شود. مدیران امنیت باید با این ابزارها آشنا شده و روشهای جلوگیری از نفوذ توسط این ابزارها را پیاده سازی كنند.