از مرضیه حدیدپی یا دباغ‌، چه شنیده‌ای؟ می‌دونستی تنها زنی بود که امام اینقدر بهش اعتماد داشت که وقتی برای گورباچف نامه داد، او را هم همراه هیئت ایرانی بفرستد؟ می‌دانستی توی جبهه‌ها هم مستقیما حضور داشته؟ می‌دانستی بعد از درگیری هایی که با منافقین داشت، جلساتی را با تعدادی از آقایان گذاشت و بعد هم همراه تعدادی از آن‌ها ماموریت پیدا کرد که برای تشکیل سپاه به منطقه غرب برود؟

کتاب خاطراتش تا حالا چندین بار تجدید چاپ شده. اگر نخوندی‌اش تا حالا، بهت توصیه می‌کنم حتما بخونش. من کتاب “دا” را که می‌خواندم، همه‌اش چهره خانم دباغ جلوی چشمانم بود.

این خاطره‌اش را شنیدی؟

« یکی‌از سخت‌ترین ‌موقعیتها برایم‌، آنجا بود که‌دخترم‌ را که‌ تازه ‌وارد سیزده‌سالگی ‌شده‌بود، به‌زندان ‌آوردند.

آن‌ شب، از ساعت‌۱۲ صدای‌جیغ ‌و فریاد او را که‌ شکنجه ‌می‌شد، شنیدم‌. فقط‌ فریادهایش ‌را می‌‌شنیدم ‌و نمی‌‌دانستم‌ چه ‌می‌‌کشد. نمی‌‌دانستم‌ چکار کنم‌. همدمی‌جز گریه‌ نداشتم‌. فکر کنم‌ ساعت‌ چهار صبح‌ بود که‌ سر و صدایی ‌در بند زندان ‌آمد. از سوراخ‌ روی ‌در سلول ‌نگاه‌ کردم‌، دیدم‌ دو تا سرباز زیر بغل‌دخترم‌ را گرفته‌اند.

او را کشان‌کشان‌ آوردند انداختند وسط‌ راهرو و با سطل ‌رویش ‌آب ‌ریختند که‌ به‌هوش‌ بیاید. با دیدن ‌این ‌صحنه‌ دیگر طاقتم‌ تمام‌ شد. دیوانه‌وار با مشت ‌به‌ در کوبیدم‌ و فریاد زدم‌. گفتم‌: در را باز کنید تا ببینم ‌بچه‌‌ام‌ چه‌ شده؟

مرحوم‌آیت‌‌الله «ربانی‌ املشی‌» که‌در یکی‌ دیگر از سلول‌ها بود، با صوت‌ زیبا شروع‌ کرد به ‌خواندن ‌قرآن ‌تا رسید به ‌آیه «استعینوا بالصبر و الصلوة‌». کمی ‌آرام‌ گرفتم، ساکت ‌شدم ‌و سر جایم‌ نشستم‌. بعد از چند دقیقه ‌بلند شدم‌ تا دوباره ‌به ‌دختر کوچولوی‌م‌که‌ زیر ضربات ‌و شکنجه‌های ‌وحشیانه ‌دژخیمان‌ شاه ‌له ‌شده ‌بود، نگاهی‌ بیندازم‌.

یک‌ پتوی ‌سربازی ‌آوردند، او را انداختند توی ‌آن ‌و بردند. با دیدن ‌این‌صحنه ‌احساس‌ کردم‌ دخترم‌ مرده ‌است‌.