مقدمه و طرح مسأله
	نويسنده : نیکبخت
	در ميان عوامل توليد، کارجايگاه ممتازي دارد، به ويژه که با انسان و اراده ي او سروکار دارد. ازاين رو، مي تواند جهت گيريهاي مختلف و متفاوتي داشته باشد. جهت گيري هاي متفاوت، آثارفردي و اجتماعي متفاوتي نيز درسطح هر جامعه برجاي خواهد گذاشت. به همين دليل ضرورت دارد جهت گيري هاي مطلوب دراين امرشناخته شود. به نظر مي آيد مهم ترين جهت گيري ها توجه به استراتژي توسعه ي کارآفريني است که در برنامه ي چهارم توسعه نيز بر آن تأکيد شده است. از يک سو، مسأله اي که در برآوردهاي آماري اشتغال را با نارسايي مواجه کرده است، وجود نوعي «بداشتغالي»است که در برخي موارد، افزايش اشتغال به قيمت افزايش بيکاري پنهان و هم جهت با بداشتغالي و ناديده گرفتن تخصيص بهينه بوده است. ازديگرسو، بيکاري يک مسأله اي اجتماعي و نشان دهنده ي اتلاف انرژي نيروي انساني است. از اين رو از جمله دلايل توجه به توسعه ي کارآفريني، مي توان به قدرت آن در ايجاد کسب و کارهاي جديد با ارزش افزوده ي بالا، توسعه ي کسب و کارهاي موجود، افزايش درصد استفاده از ظرفيت هاي بدون استفاده ي توليد و به تبع آن رشد اقتصادي و رفاه اجتماعي، کاهش نرخ بيکاري، افزايش سرانه ي توليد و عدالت اجتماعي، که از مهم ترين دغدغه هاي نظام اسلامي به شمار مي آيد، اشاره کرد.       لينک هاي مرتبط : http://rasekhoon. net/Article/Show-27774. asp
	| +| نوشته شده در چهارشنبه 1 اردیبهشت 1389  |  نظرات (1)