
امام علی (ع) در زمان حکومت خود برخوردی انسانی با بقیه ملل ، حتی کفار داشت و دستور اکید برای آبادانی مناطق مختلف حتی جویبارهای تخریب شده را صادر کرد . توجه به ضعفا و مستمندان و یتیمان چه مسلمان و غیر مسلمان و انجام کارهای مردم بدون هیچگونه توقع و چشمداشتی جزء شیوه های اصلی حضرت بوده است . نوشته اند : وقتی که حضرت مشکل برخی از دهقانان و بزرگان ایرانی را بر طرف می کرد ، آنان به عنوان قدر دانی چهل درهم نزد ایشان بردند . امام (ع) آن مبلغ را نپذیرفت و فرمود :
«ما خاندان به خاطر کار نیکی که انجام میدهم بها و پولی دریافت نمی کنیم»
بقیه مطلب را در ادامه بخوانید.
