ابزار نظر سنجی

شکوه قيام عاشــورا (قسمت اول)

زيبايي هاي قيام عاشــورا

حضرت زينب كبري(سلام الله علیها) پس از قیام عاشورا در جمله اي زیبا فرمودند (ما رأيت إلا جميــــلا)، من هر چه مي بينم زيبايي مي بينم اين يعني چه؟ زيبائي هاي كربلا چيست؟ (ما رأيت إلا جميــــلا) من در كربلا جز زيبايي نديدم، ما از كربلا هر چي مي بينيم تشنگي و دود و عطش است آنها سختي هايش است اما گاهي توي سختي زيبائي است يعني يك خانمي كه توي آشپزخانه زحمت مي كشد سخت است اما توي همين سختي برايش لذيذ است درد زايمان سخت است اما همين سختي را زنها آرزو مي كنند كه بچه دار شوند آنهايي كه بچه دار نمي شوند يك وزنه بردار يك وزنه اي را كه بلند مي كند خيلي سخت است به او فشار مي آيد اما همين وزنه برداشتن برايش لذيذ است يعني در عمق دردسرها... زيبائي ها در لابلاي سختي هاست شركت در كنكور سخت است وزنه برداشتن سخت است زايمان سخت است عمل جراحي سخت است دويدن سخت است بالا رفتن از كوه سخت است منتهي لابلاي سختي ها زيبائي است ما مي خواهيم منظور حضرت زینب کبری(سلام الله علیها) از زيبائي های کربلا را بگوئيم.

عزاداری در منظومه فکری آیت الله العظمی فاضل لنکرانی

آیت الله فاضل لنکرانی از جمله مراجعی بود که اهتمام زیادی به مسئله عزاداری و پیراستن آن از حواشی نامعقول داشت. او بارها توصیه‌هایی را به عزاداران کرده بود تا مبادا از طریق صحیحهٔ شیعه فراتر روند و امر عزاداری را ناپسند گردانند. در منظومه فکری آیت الله لنکرانی حُرمت نهادن بر سیره صحیح عزاداری نمود کامل داشت.

مصونيت واقعيت حادثه عاشورا

خطبه ها و سخنراني هاي اهل بيت عصمت و طهارت که از دستبرد تحريف و تبديل محفوظ و مصون مانده و در کتابها نوشته شد، و به ما رسيده است در کار بررسي تاريخ عاشورا بسيار ارزنده و مورد استفاده است و به وسيله همين اسناد مقدس تاريخي است که امروز با گذشتن بيش از سيزده قرن تاريخ عاشوراي سال 61 هجري کاملاً بر ما روشن است و بايد به ارزش واقعي اين اسناد زنده و ارزنده توجه داشت، چه اگر اين خطبه ها ثبت نمي شد و اين سخنراني ها به ما نمي رسيد، يا تحريف شده آن به دست ما مي رسيد نه تنها راهي به واقع نداشتيم، بلکه امري را که واقع نشده و حقيقت نداشته به عنوان واقع مي پذيرفتيم. وخدا مي داند که چه آثار سوء بر اسناد تحريف يافته بار مي شد.

عزاداری در نگاه امام خمینی (ره)

عزاداری بر سید الشهداء (ع) موضوعی است که اغلبِ علمای شیعه بدان پرداخته‌اند. هر کدام از فقها نیز به سویه‌هایی از این بحث نظر کرده‌اند. امام خمینی نیز به کرّات در این مورد به بحث پرداخته‌اند.

خطبه امام حسين (ع) براي لشکر کوفه

حجّاج بن مسروق جعفي به امر امام اقامه نماز گفت و هر دو سپاه با امام نماز جماعت خواندند و پس از استراحت و رسيدن وقت نماز عصر نماز عصر را هم به همان ترتيب به جماعت خواندند، و بعد از نماز امام (عليه السلام) ديگر بار براي اصحاب حرّ صحبت کرد و چنين فرمود:
« أما بعد ايها الناس فانکم أن تتقوالله وتعرفوا الحق لاهله يکن أرضا عنکم ونحن اهل بيت محمد (صلّي الله عليه و آله و سلّم) اولي به ولاية هذا الامر عليکم من هؤلاء المدعين ما ليس لهم و السائرين فيکم بالجور والعدوان وان أبيتم الا الکراهة لنا و الجهل بحقنا و کان رأيکم الان غير ما أتتني به کتبکم و قدمت علي ما به رسلکم أنصرف عنکم »(1).
اي مردم اگر از خدا حساب مي بريد و مردمي با تقوي باشيد و حق را از آن اهل حق بدانيد، يعني حق خلافت اسلامي را براي مردان معصوم و امامان بر حق بدانيد اين کار بيش خدا را از شما خشنود مي سازد. در اينجا مراد امام آن حقّي است که تمام حقها بر آن استوار است و اگر محفوظ بماند هر حقي محفوظ مانده و اگر از ميان برود حقوق ديگر هم پايمال مي شود، يعني حق و امامت و حق رهبري مسلمانان جهان، پس فرمود ما خاندان پيغمبر سزاواريم که بر شما حکومت کنيم و زمامدار دين و دنياي شما باشيم، از اينان که امروز بر سرکارند و مردمي زورگويند و مقامي بس مقدّس و بس حسّاس را مدّعي شده اند که اهل آن نيستند اينان که در ميان شما ستم و بيداد مي کنند و نمي توان چنين مردمي را جانشينان پيغمبر و امامان مسلمانان و نگهبانان دين مبين اسلام و حافظ قرآن مجيد شناخت.

تحلیلی اخلاقی از مانایی عاشورا

وقتی ما سخن از يک رنج بزرگ به ميان می‌آوریم در واقع از يک رنج‌دیده‌ی بزرگ سخن می‌گوییم؛ به تعبير ديگر گاهی رنج بزرگ است و گاهی رنج‌ديده، میان این دو فرق بسیار است. وقتی پيامبر (صلی الله علیه و آله) می‌گوید: «هيچ‌کس آن‌قدر که من در راه خدا اذيت ديدم، آزار نديد» [1] لزوماً به معنای آن نيست که رنج‎ها و آزارهايي که ديده، کمّاً و مجموعاً بيشتر از آزارهای انبيای پيشين بوده است؛ زيرا وقتی آینه‌ی وجود پيامبر شفاف‌تر از همه‌ی گذشتگان و آيندگان خويش بوده لاجرم بيش از همه گردوغبار اذيت و آزارِ اغيار و اهل‌انکار بر آن نمايان می‌شده است. اين سخن يک تشبيه شاعرانه نيست، يک تبيين روان‌کاوانه است. پيامبر اگر در غزوات خويش آسيبی ديده به اقتضای طبيعت جنگ بوده و در خارج از جنگ‌ها نيز اگرچه دندان مبارکش شکسته و يا از کودکان طائف سنگ خورده و...، به‌هرحال آن‌گونه جراحت جسمی نديده که ازاين‌حيث فاصله‌ی بسيار زيادی با رسولان سلف پيدا کرده باشد.

ابتلاء عظیم عاشورا

بلاء الهی نردبان سلوک مؤمنین

عاشورا نقطه ی کانونی شفاعت نبی اکرم(ص) نسبت به مؤمنین و همه‌ی امم و حتی اولیاء و انبیاست؛ یعنی مرتبه‌ای از شفاعت نبی اكرم(ص) برای تقرب موجودات، در عاشورا واقع شده است. ما در مسیر حرکت به سوی خدای متعال بعد از همه‌ی ریاضت‌ها و زحمت‌ها وارد وادی ابتلائات و وادی بلاء الهی می‌شویم. ورود به این وادی، نردبان رشد ماست و سیر و حركت ما به سوی خدای متعال با این بلاء بیش از هر چیز دیگر اتفاق می‌افتد.

بر این اساس ابتلائاتی كه برای مؤمنین پیش می‌آید، نردبان سلوك آن‌هاست؛ ابتلائاتی كه مؤمنین را سالك الی‌الله می‌كند، با ریاضت تفاوت دارد. یكی از تفاوت‌های اساسی‌ آن با ریاضت این است که ریاضت‌ها ممكن است منتهی به عجب انسان شوندو در انسان طلب‌كاری ایجاد كنند؛ ولی ابتلائات معمولاً در انسان حالت اخبات و انكسار ایجاد می‌كنند.