حجاب در بيان امام و رهبر:
ملاک تعيين مواردی که دولت در فرهنگ بايد دخالت کند، يک عقل جمعی فعال چون شورای عالی انقلاب فرهنگی است
«بعضي جاها هم اصلا بايد تغافل كرد و به رو نياورد؛ بايد تجاهل‌العارف كرد. مي‌بينيد خطاست، بايد رويتان را برگردانيد؛ يعني من نديدم. يك جاهايي هم دخالت اصلا حرام است. مثلا فرض كنيد كه آدم گفتگوي محرمانه‌ي تلفني دو نفر را كه يك رابطه‌ي حرامي با هم دارند، گوش كند؛ مگر اينكه براي مقصد بالاتري باشد؛ والا گوش كردنش هم حرام است؛ ترتيب اثر دادنش نيز همين‌طور. اما يك جا هم بايد وارد شويد؛ يك جا هم بايستي دخالت قانوني كنيد؛ يك جا هم بايد نظارت قانوني كنيد؛ مانع چيزي و مؤيد چيزي شويد؛ چيزي را تسهيل و در جلو چيزي مانع ايجاد كنيد. ضابط اينها هم يك عقل جمعي فعال است. به نظر من همين شوراي عالي انقلاب فرهنگي از جمله وظايفش همين است كه بنشيند ببيند كجا دولت بايد در مقابل فرهنگ حساسيت نشان دهد؛ كجا بايد بخصوص حساسيت نشان ندهد و كجا بايد تغافل كند. اينها چيزهايي است كه جمعي از افراد بايد در مركزي بنشينند فكر كنند، مطالعه كنند و رويش تصميم‌گيري كنند.»
عدم هراس از جنجالها در مواردی که بايد وارد شد
به نظر من آن‌جايي كه جاي وارد شدن است، از تهمت و شانتاژ و اينكه شما دين را دولتي كرديد، نهراسيد؛ چون شما دولت ديني هستيد. بنده معتقد به دين دولتي نيستم - دين دولتي، مثل دين بني‌اميه و بني‌عباس است؛ دين، دين‌خدايي و دين اعتقادي و دين قلبي است - اما شما دولت ديني هستيد؛ يعني مشروعيتتان بر اساس يك تفكر ديني و يك عمل ديني است و ناگزيريد كه نسبت به آن پايبند باشيد. مصلحت نيز همين چيزي است كه عرض مي‌كنم. اين حرف، حرف متعصبانه‌اي نيست؛ حرف كاملا منطقي و مستدل و معقولي است. بنابراين، آن‌جايي كه جاي دخالت است، تشخيص دهيم، وارد شويم، پافشاري كنيم و از شانتاژ و مقابله هم نترسيم؛ منتها كجا جاي وارد شدن است، كجا جاي وارد شدن نيست. اين مقوله‌ي ظريف و حساسي است و انسانهاي صاحب عقل مي‌خواهد.
ادامه مطلب
