بابا طاهر عریان پیری وارسته و درویشی فروتن بود که دل به حقیقت بسته و صفای عشق به معبود را با خلوت دل در هم آمیخته بود. بابا طاهر از شاعران اواسط قرن پنجم هجری قمری و از معاصران طغرل بیک سلجوقی بوده است

سلطان‌الاوليا و الاقطاب‌ تاج‌ المعشوقين‌ شمس‌الدين‌والحق‌، محمدبن‌ علی بن‌ ملك‌ تبريزی به‌ سال‌ 582هجری قمری در تبريز قدم‌ به‌ عرصة‌ هستی نهاده‌ است‌نسب‌ شريفش‌ به‌ تركان‌ قبچاق‌ منتهی مي‌گردد در اين‌رابطه‌ مولوی مي‌گويد (زهی بزم‌ خداوندی زهی مي‌هاي‌شاهانه‌ - زهی يغما كه‌ مي‌آرد شه‌ قبچاق‌ تركانه‌) دردوران‌ جوانی در تبريز به‌ (شيخ‌ ابوبكر سله‌باف‌) عارف‌مشهور آن‌ عصر اظهار ارادت‌ نموده‌ و در محضرش‌ ازرموز طی مراحل‌ عرفان‌ به‌ كسب‌ اطلاعاتی موفق‌ گرديده‌است‌

آرامگاه خواجو در شمال شيراز، در دامنه كوه صبوي و در ابتداي جاده شيراز - اصفهان، در تنگ الله اكبر قرار گرفته است. قبر وي مشرف بر دروازه قرآن مي باشد. آب چشمه معروف ركناباد نيز از كنار مقبره خواجو مي گذرد.

فريدالدين محمد بن ابراهيم عطار نيشابوري در سال 540 هجري در قريه كدكن پا به عرصه گذاشت و از آغاز جواني به تحصيل علوم و فنون پرداخت .

خلاصه : محمد علي صائب تبريزي ، شاعر اوايل قرن يادهم هجري است. وي را شاعر چشمه آئينه ها و باغ هاي پر گل مي دانند. او كه آفريننده دردها و شادي ها بود، يك سراينده زيبا پسند و سوخته دل محسوب مي گردد. در يك كلام مي توان او را از اختران ادبيات ايران دانست. صائب در زمان صفويان زندگي مي كرد، و با شاهان آن سلسله محشور و مأنوس بوده است. صائب تبريزي درشعر و شاعري آن قدرتبحر داشت كه ملك الشعراي عصر رستاخيز هنر ايران گرديد . صائب كه درشعر و سخن خود به شور و شيدايي مولانا ، به شيوايي و رواني سعدي ، به فخامت و استواري كلام حافظ دلبسته بود و درشعر خود به مجموعه اينها نظر داشت و توانسته بود در كارهاي خود نشان دهد كه مي تواند در خط ويژه هريك از اين سه گوينده بزرگ گام هاي استواري بردارد ، او دست شعررا گرفت وبه آسمان برد . صائب كسي به رتبه شعرم نمي رسد ـ دست سخن گرفتم و برآسمان شدم .
گروه : علوم انساني
رشته : زبان و ادبيات فارسي
گرايش : شعر

فروغ فرخزاد در دی ماه سال 1313 هجری شمسی در تهران متولد شد. پس از گذراندن دوره های آموزش دبستانی و دبیرستانی به هنرستان بانوان رفت و خیاطی و نقاشی را فرا گرفت...

سعدی در شیراز دیده به جهان گشود. خانواده‌اش از دین‌آموختگان بودند و پدرش در دستگاه دیوانی اتابک سعد بن زنگی، فرمانروای فارس شاغل بود. پس از درگذشت پدر، سعدی که هنوز نوجوان بود، به توصیه اتابک برای ادامه تحصیل عازم بغداد شد و در مدرسه مشهور نظامیه و دیگر حوزه‌های علمی آن شهر به دانش‌آموزی پرداخت. تا 623 (هجری قمری) (1226 (میلادی)) سعدی به عنوان طالب علم در بغداد ماند و از محضر استادانی چون شیخ ابوالفرج جوزی و شیخ شهاب‌الدین سهروردی بهره برد. پس از دانش‌آموختگی تصمیم به ترک بغداد گرفت ولی چون ایالت فارس ناامن و محل تاخت و تاز مغولان بود، به شیراز بازنگشت و برای حج گزاردن و جهانگردی یک رشته سفرهای طولانی را در پیش گرفت.

حافظ را نمي توان از سنخ شاعران تک بعدي و تک ساحتي محسوب و تفکر شاعرانه اش را تنها به يک وجه خالص تفسير و تاويل کرد.

شعر حافظ داراي ابعاد گوناگون و متنوع سرشار از راز و رمز و پرسش از حقيقت هستي است.

زندگی.
.

.

.