این جمله و یا شبیه این جمله رو شاید خیلی شنیده باشید. گلاب به روتون از اون تف سر بالاهاییه که خیلی ناجور آبروی آدم رو می بره.

آمریکایی ها و غربی ها و اونوریا و اروپایی ها و امثالهم از ما مسلمونترند و اسم اسلام اینجاست اما عمل به اسلام اونجاست.

مخصوصا ژاپنی ها که دیگه اصلا حرفش رو نزن. خود اسلام ناطقند.

فکر نکنید می گیم مرگ بر آمریکا منظورمون تمدن و فرهنگ غربی و ملتهای غربی و دانشمندان و علم و ساختمون ها و اکثر مسئولین و ....اونجاست. نه منظورمون فقط اوباما و بوش و هیلاری و حداکثر کارتره...

تازه اون بیچاره ها هم نه چند تا یهودی صهیونیست سرمایه دار که نه نامی ازشون هست و نه نشانی.

مرگ بر آمریکا اصلا ربطی به پیشرفت علم و تکنولوژی آمریکا نداره. مرگ بر آمریکا یعنی مرگ بر سیاست های برخی سیاست مداران صهیونیست پشت پرده آمریکا

مرگ بر آمریکا اصلا حرف غلطیه. باید بگیم مرگ بر اون امواج صوتی که از طریق تارهای صوتی برخی افراد خاص که احتمالا عضو لژهای فراماسونری هستند بیرون میاد. اما چون این جمله طولانیه ونمیشه شعار بدیم میگیم مرگ بر آمریکا ولی منظورمون همینه وا. نه مردم و ...

راجع به اسرائیل و انگلیس و ...هم قس علی هذا...

چرا؟ چرا آمریکایی ها از ما مسلمون ترند؟

۱. چون دروغ نمی گویند

۲. ترافیک ندارند

۳. منظم هستند

۴. وقتی لب ساحل هستند هر کسی با کیس خودش کار دارد و نگاهی هم به  کیس دیگری نمی کند

۵. دزدی نمی شود

۶. تورم پایین است و همه در رفاه هستند

۷. علم و تکنولوژی در دست آنهاست

۸. لا اکراه فی الدین است

۹. خود اظهاری مالیاتی بسیار زیاد است

۱۰. سر وفت به سر کار سر می زنند و سرشان به سر کار خودشان است و سر به سر کسی نمی گذارند و سرسری بر مسائل پیش پا افتاده سرپوش می گذارند.

۱۱. وقتشان طلاست

۱۲. کاری به کار هم ندارند

۱۳. بهداشت را رعایت می کنند

۱۴. به هم احترام می گذارند و هر وقت همدیگر را می بینند به هم لب (خند هدیه) می دهند

۱۵. آزادی وجود دارد و آنها که می خواهند دین نداشته باشند لااکراه فی الدین است و آنها هم که می خواهند دین داشته باشند بازم لااکراه فی الدین است

۱۶. خیلی خوب است!

۱۷. نرخ بهره به نرخ بهره اسلامی یعنی صفر دارد نزدیک می شود

۱۸. نگو از عدالت که عدالت اقتصادی و اجتماعی و ...دیوانه کرده ما را

۱۹. اصل کاری یادم رفته بود و اونم قانون مداری و احترام به قانون در اونجاست(شما ساعت ۳ نصف شب هم که برید می بینید پشت چراغ قرمز همینطوری ماشین وایستاده)

۲۰. نمره همشون بیسته

۲۱. زندانهاشون خالیه و دانشگاهاشون پر

۲۲. بیمارستانهاشون خالیه و ورزشگاهاشون پر

۲۳. باره هاشون پره و البته کتابخونه هاشونم پر

۲۴. ...

اگر شما هم می دونید از این مثالها بزنید

اما ژاپن(به نقل از وبلاگ یکی از دوستان)

این مردم، علی‌رغم قدهای کوتاه‌شان دستشان را به بالاترین نقطه‌ها می‌رسانند و آنچه می‌خواهند را با اراده‌ی خود محکوم به در دست‌رس بودن می‌سازند. علی‌رغم چشمان باریک‌شان اصلا تنگ‌نظر نیستند و سلوک اجتماعی و همکاری مدنی بسیار بالائی برخوردارند. و علی رغم خم شدنشان در هنگام سلام یا عذرخواهی، در مقابل دشواری‌ها هرگز سر خم نمی‌کنند.

فارغ از تمام عیب‌ها و خوبی‌هائی که می‌شود در مورد هر ملتی متصور شد، ژاپن از نظر من همیشه الگوی فرهنگ و هویت ملی است. ملتی که اگرچه در جنگ با آمریکا شکست خورد، اما هرگز اجازه نداد نمادهای فرهنگ و ملیتش متاثر از آمریکائی‌ها باشد. این در حالی است که می‌بینیم کشورها و ملت‌هائی را که در حالی که حاکمیت‌شان مستقل است، سبک زیستن و فرهنگ و خلق و خویشان متاثر از فرهنگ تزریق شده از سوی آمریکا است.

فقط به همین نباید بسنده کرد. ملت ژاپن بسیار عمیق‌تر از این است. برای یک ژاپنی، ژاپنی بودنِ آنچه مصرف می‌کند بسیار مهم است. طوری که وقتی روزگاری محصولات زراعی بخش بزرگی از ژاپن دچار آفت شد و دولت ژاپن برای اول‌بار مجبور به واردات برنج امریکائی شد، علی رغم قیمت یک سومی برنج امریکائی، مردم حتی حاضر نشدند گرسنگی را با برنج آمریکائی معاوضه کنند!

این روزها این کشور و این ملت بزرگ، داغ‌دارند. داغ‌دار از دست دادن بیش از ده هزار نفر از اعضای خانواده‌ی بزرگشان یعنی ژاپن. داغ‌دار فاجعه‌ای که هنوز به پایان نرسیده است. داغ‌دار غمی که بر گوشه‌ی چشمان هر انسانی، اشک را میهمان می‌کند.

اما در همین روزهای دشواری نیز، نمی‌توانم کتمان کنم که مسحور بزرگی هویت و غرور ژاپن شده‌ام! ژاپن امروز به من ثابت کرد که رشد و تعالی ژاپن با هیچ زلزله‌ای قابل تخریب نیست و این ملت به زودی تمام آنچه از دست داده است را دوباره به دست خواهد آورد.

هرگز از خاطر نمی‌برم روزهای داغ‌داری میهنم برای مردم بم را. اما یکی از غمهائی که بر داغ من می‌افزود، غم مشاهده‌ی افرادی بود که از اموال گردآوری شده برای مردم بم نیز می‌دزدیدند و به جیب می‌زدند. غم مشاهده‌ی افرادی بود که از امریکا به خاطر فرستادن کمک‌های بشردوستانه تعریف و تمجید می‌کردند. اما امروز ژاپن برای من بسیار دیدنی است. مردم به یکدیگر اجازه داده‌اند که از مغازه‌ها، بدون محدودیت، مایحتاج خود را بدون پرداخت پول بردارند. اما در عین حال، کمتر کسی در ژاپن بیش از نیاز ضروری خود برمی‌دارد. چنین سطحی از فرهنگ، نه فقط برای ما که از فرهنگ اسلامی دم می‌زنیم و از آن فرسنگ‌ها فاصله داریم، بلکه برای اروپا و امریکا نیز الگوئی دست‌نیافتنی است.

ژاپنی‌ها علی رغم خسارات فراوانی که دیده‌اند هنوز به پیشنهاد هیچ یک از کشورهائی که حاضر به کمک به ژاپن شده‌اند جواب مثبت نداده‌اند. و این یعنی ژاپن حتی اگر زانوانش زخم هم بردارد، دستش را روی زانوی زخمی می‌گذارد ولی روی دوش دیگری هرگز!

و از همه‌ی این‌ها بالاتر روحیه‌ی بزرگ این مردم در حفظ غرور و هویت ملی‌شان است. طی سه روز گذشته، تصاویر فراوانی از ژاپن و ژاپنی‌ها پخش شد که حتی تماشای آن‌ها، مو به تن هر جنبنده‌ای راست می‌کند. اما هرگز ندیدم ژاپنی‌ها تصویری از گریستن مردمشان را به نمایش بگذارند. شاید شما چنین تصویری دیده باشید، اما من ندیدم. فکر می‌کنم علی‌رغم بزرگی مصیبت، مردم ژاپن آنقدر بزرگند که حاضر نیستند کسی اشک هم‌وطنانشان را ببیند.

و این‌ها همگی مرا بدان وامی‌دارد که در مقابل بزرگی این ملت، سکوتم را بشکنم و به افتخار این ملت بزرگ بگویم: ژاپن، خورشید امیدت هماره تابنده، و مردمان همچون کوهت استوار باد.