نقارهزنی پیشینهای بسیار قوی دارد و از روزگار باستان در ایران معمول بوده است. در پایتختها و شهرهای والینشین، به حکام این امتیاز داده میشد که نقارهخانه داشته باشند. در طلوع و غروب آفتاب گروهی نوازنده در محل بلندی گرد میآمدند و نقاره مینواختند و در واقع با نواختن نقاره، خورشید، مظهر حیات و روشنائی و «مهر» را استقبال یا بدرقه میکردند.
☆☆☆
براساس اسناد رسمی و تاریخی موجود در مرکز اسناد رسمی و نسخ خطی کشور، تاریخچه نقارهزنی در حرم امام رضا(ع) به ۴۱۷ سال پیش باز میگردد که بیشتر سندهای مربوط به نقارهخانه حرم مطهر از دوره قاجاریه بر جای مانده است.
☆☆☆
قدیمیترین سند مربوط به نقاره خانه حرم مربوط به سال ۱۰۱۲ هجری قمری است و براساس اسناد معتبر حکومتی، نقارهخانه حرم در دوره قاجاریه همزمان با رسمیت یافتن مجموعه آستان قدس رضوی، سامان مییابد که البته از دورههای زمانی مختلف در این خصوص اسناد پیوسته موجود نیست.
☆☆☆
این عکس از عکاسی نامعلوم از ایوان نقارهخانه حرم مطهر رضوی در سال 1325 هجری خورشیدی گرفته شده و هماکنون اصل آن در مرکز اسناد آستان قدس رضوی نگهداری میشود.
☆☆☆
بناى زیبا و باشکوه ایوان نقارهخانه که سراسر از کاشى فیروزه اى است از قسمتهاى مختلف حرم، دیده مىشود. بلندى بنا سبب شده است که به هنگام نقاره زدن، آواى آن تا دوردستها شنیده شود.
☆☆☆
نقارهخانه باقیمانده در حرم، نشان کوچکی از اعتبار و اقتدار امام رضا(ع) است و شاید به همین مناسبت باشد که در گذشته به کارکنان آن «عملهجات شکوه» گفته میشده و هنوز پس از گذشت سالها نام خانوادگی اکثر آنان «شکوهی» باقی مانده است.
☆☆☆
ادامه مطلب
