الاَ یاایُهــــــــا الســــــا قی منــورازتومحفـلها
بده جامی که شُد خشک ازعطش بنیاد ساحلها
شب تاراست وره دشوارطی ناچــارودریا بار
بجُـــزلطف تو نا پیـــدابود اقصــــــای منزلها
بمســـتی نرد با ن عشـــــق رابالاروی ورنـه
بســـادرگــام اول زیر لغــــــزیدند عــــا قـلها
بمیــــدان غمــش بی هـمـت پیــــغمبر توفـیـق
بصــدیقا ن ره هـــریک ابوجهلست
جا هلهــا
جهادنفس عاصی فرض دان ازوی مباش ایمن
که ازمکروحـیـل زاده هزاران عا ص وایلهـــا
دمِ تیغ سُتم خون می چـــکد درهــرقدم تاحشر
جــــــزاپی می برد آهستـه تادرگـاهِ قــــاتلهـــا
درین مشــهـدمروبی باک وبکشادید ۀ عبـرت
که زیرهــرقـدم گلچهـــرۀ خفته است درگــلها
مذاق لعــل نوشینت غـــذای جـــان مشتاقـــان
خیـــا ل زلف مشکینت کمنــــــد گــردن دلهـــا
هوای بسمل خـــادم اگردارند بســـــم الله
اثرماندگارشاعروعارف بزرگ افغان
میرزاغلام محی الدین خا د م
