شاهدی گفت به شمعی کامشب در و دیوارمزین کردم

یک دم از شوق نخفتم تا صبح دوختم جامه وبرتن کردم

دو سه گوهر ز گلوبندم ريخت بستم و باز بگردن کردم

کس ندانست چه سحرآميزي به پرند، از نخ و سوزن کردم

صفحه‌ي کارگه، از سوسن و گل بخوشي چون صف گلشن کردم

تو بگرد هنر من نرسي زانکه من بذل سر و تن کردم

شمع خنديد که بس تيره شدم تا ز تاريکيت ايمن کردم

پي پيوند گهرهاي تو، بس گهر اشک بدامن کردم

گريه‌ها کردم و چون ابر بهار خدمت آن گل و سوسن کردم

کارهائيکه شمردي بر من تو نکردي، همه را من کردم

 

قسمتی از شعر شمع وشاهد شاعره گرانقدر زنده یاد پروین اعتصامی