عن القزّازِ : خَرَجَ الرِّضا علیه السلام یَستَقبِلُ بعضَ الطالِبِیِّینَ
وجاءَ وقتُ الصَّـلاةِ، فَمالَ إلی قَصرٍ هناکَ فَنَزَلَ تحتَ صَخرَةٍ
فقالَ : أذِّنْ، فقلتُ : نَنتَظِرُ یَلحَقْ بنا أصحابُنا،
فقالَ : غَفَرَ اللّه ُ لکَ، لا تُؤَخِّرَنَّ صَلاةً عن أوَّلِ وَقتِها إلی آخِرِ
وَقتِها مِن غَیرِ عِلَّةٍ، علَیکَ أبَدا بأوَّلِ الوَقتِ، فَأذَّنتُ وصَلَّینا .

 قزّاز از حضرت رضا علیه السلام نقل کرده است که به پیشباز جمعی از طالبیان بیرون رفت که وقت نماز رسید ؛ حضرت راه خود را به طرف کوشکی که در آن نزدیکی بود کج کرد و زیر صخره ای فرود آمد و فرمود : اذان بگو . عرض کردم : منتظر می مانیم تا دوستانمان هم به ما ملحق شوند . حضرت فرمود : خدا تو را بیامرزد ، هرگز نمازت را، بی دلیل از اوّل وقت به تأخیر مینداز . همیشه رعایت اوّل وقت را بکن ؛ پس ، من اذان گفتم و نماز خواندیم .