وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا» ( مومنين كساني هستند كه وقتي انفاق ميكنند اسراف نكنند و بخل نورزند و ميان اين دو معتدل باشند (1) .
كلمه انفاق به معناي بذل مال و صرف آن در رفع حوايج خويشتن و يا ديگران است و كلمه اسراف به معناي بيرون شدن از حد است ، اما بيرون شدن از حد اعتدال به طرف زياده روي و در خصوص مساله انفاق ، زياده روي و تجاوز از حدي است كه رعايت آن حد سزاوار و پسنديده است ، در مقابل قتر - به فتح قاف و سكون تاء - كه به معناي كمتر انفاق كردن است ، چنانچه راغب گفته ، و كلمه قتر إقتار و تقتير هر سه به يك معنا است .
كلمه قوام - به فتح قاف - به معناي حد وسط و معتدل است و همين كلمه به كسره قاف به معناي مايه قوام هر چيز است و جمله بين ذلك متعلق است به قوام ، و معنايش اين است كه : بندگان رحمان انفاق ميكنند و انفاقشان همواره در حد وسط و ميان اسراف و إقتار است ، پس ، اينكه فرمود : و كان بين ذلك قواما توضيح و
تنصيص همان جمله قبلي است كه فرمود : اذا انفقوا لم يسرفوا و لم يقتروا ، پس صدر آيه ، دو طرف افراط و تفريط در انفاق را نفي كرده و ذيل آن ، حد وسط در آن را اثبات نموده است . (2)
پی نوشت:
1.قران کریم،سوره فرقان،آیه 67
2.ترجمة الميزان ج : 15ص :333-332
