چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید

چرا نگاه هایت غمگین است

چرا لبخند هایت آنقدر تلخ و بیرنگ است

اما افسوس که هیچ کس نبود

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره

آری با تو هستم

با تویی که از کنارم گذشتی

و حتی یک بار هم نپرسیدی

چرا چشم هایم همیشه بارانیست