مجله فرهنگی اجتماعی راسخون

دیرزمانی است که گوش شنوایی برای شنیدن صدایشان نداریم. نمی‎شنویم یا که خود را به ناشنوایی زده‎ایم. سکوت کرده‎اند، اما در سکوتشان هزاران غوغاست. چه غریبانه سکوت کرده‎اند. آن‌قدر فریادهایشان را سکوت کرده‎اند که اگر به چشمانشان بنگریم کر خواهیم شد.

به آن‌ها که نگاه می‎کنیم، دل‌شکسته و آزرده از مردمان و مسئولین دوروبرشان، آزرده از نگاه‎های ترحم‌انگیز دیگران، باروحی بزرگ در این قفس شکسته، آن‌قدر والا که تصورش در اذهان ما نمی‎گنجد.