در طول دو دهة گذشته 90% درآمد ارزي كشور از محل نفت تأمين و صرف واردات كالاهاي مصرفي و تجهيزات صنعتي شده است. در حال حاضر مصرف داخلي روزانه 400/1 ميليون بشكه است كه اين ميزان با مصرف حدود 800 هزار بشكه گاز در حدود 2 ميليون و 300 هزار بشكه نفت ميشود كه در ازاء بودجة مصرفي براي آن هيچ درآمدي نداريم سرمايهگذاري را هم كه حساب نكنيم حدود 20 هزار ميليارد ريال از بيتالمال بابت مواد سوختي به طور مجاني از ذخائر كشور برداشته ميشود».
[1]
«ساخت و آماده كردن پالايشگاههاي كشور مخارج و هزينهاي زياد دارد به عنوان مثال پروژة پالايشگاه بندرعباس كه در حال حاضر در دست اجراست با قراردادي در حدود 1243 ميليون دلار با يك شركت ايتاليايي با ظرفيت 232 هزار بشكه در روز در حال ساخت است».
[2]
با توجه به هزينه بالاي پالايش و تصفيه، پرداخت سوبسيد سنگين و محدوديت ذخائر نفتي بايد مصرف داخلي و صادرات آن كنترل شده باشد و از مصرف بيرويه و هدر رفتن آن جلوگيري شود. اين منابع اگرچه فراوان است اما متعلق به همة نسلهاست و محدود است. اگر مصرف بيرويه و كنترل نشده صورت گيرد در مدت كوتاهي اين سرماية عظيم از دست رفته و عواقب سختي خواهد داشت. حفاظت و مراقبت كامل در مصرف و صرفهجوئي امكان استفاده و برخورداري از آن را به نسلهاي آينده خواهد داد.
