بایدخودت‌رامسئول‌خیلی‌ازاتفاقات‌جهان‌اسلام‌بدانی‌وتکلیفت‌رامشخص‌کنی!
«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا»(آل‌عمران/۲۰۰)؛ تصوّر بنده این است که درس اخلاق‌هایی که بسیاری از نیروهای مذهبی و متدیّن دریافت می‌کنند، درس اخلاق‌های قبل از انقلاب است و این، خیلی خطرناک است. یعنی اگر شما یک درس اخلاقی را دیدید که اگر در زمان رژیم طاغوت هم می‌خواستند درس اخلاق بدهند، همین‌ها را می‌گفتند، این درس اخلاقِ امروز نیست! بله، ما نظام اسلامی تشکیل داده‌ایم اما مباحث اخلاقی و مباحث دینی مورد نیاز خودمان را که الآن در این نظام، در این حاکمیت اسلامی و در این موقعیتی که نسبت به جهان و نسبت به جهان اسلام داریم، نمی‌شناسیم!
تو الآن باید خودت را مسئول بدانی! تو باید خودت را مسئول خیلی از اتفاقات جهان اسلام بدانی! تو باید نسبت به تمام اتفاقات منطقه احساس مسئولیت داشته باشی و نسبت به همه‌ی آنها، تکلیف خودت را مشخص کنی!

الآن‌دیگر،زمان‌دینداری‌فردی‌نیست‌که‌خودت‌رابرای‌خدالوس‌کنی!
برای من توضیح دهید که الآن یک بچه مذهبی، متدیّن و هیأتی، واقعاً با چه کاری به خدا تقرب پیدا می‌کند؟ و چه کارهای خوبی را اگر انجام دهد، هیچ خاصیتی نخواهد داشت؟! الآن دیگر، زمان دینداری ‌فردی نیست که می‌خواهی خودت را برای خدا لوس کنی! سر خدا را هم می‌خواهی کلاه بگذاری! این‌جوری می‌خواهی هوای نفس خودت را در قالب دینداری ارضاء کنی! فکر می‌کنی سر خدا کلاه می‌رود؟! پس جامعه‌ات چه می‌شود؟ تو الآن، عیال‌‌وار شدی! الآن، خودسازی تو به این است که با چهار تا جوان دیگر شروع کنی به کارکردن؛ تا نقطه‌ضعف‌هایت رو بیاید، سعه‌ی صدرت افزایش پیدا کند، تواضعت معلوم شود، انعطاف‌پذیری و انتقادپذیری‌ات معلوم شود.
الآن فضیلت تو در این نیست که اگر به تو انتقاد کردند، بپذیری. الآن فضیلت تو در این است که انتقاد و عیب برادر دینی‌ات را به خودت بگیری؛ یعنی بگویی: «عیب او نبود، عیب من بود.» الآن فضیلت تو در این است که خوبیِ خودت را به برادر دینی‌ات نسبت دهی!
مؤمنین، عضو یک تیم هستند؛ حزب هستند؛ حزب خدا هستند؛ هر کدام نقشی دارند. وقتی عضو تیم شدی، می‌شود «حزب‌الله». امروز فضا عوض شده است. یک زمانی بود که شما برای حفظ حداقّل دین، هیأت راه می‌انداختی تا ان‌شاءالله مقدمه‌ای باشد برای تحقق حداکثر دین. اما الآن دیگر، بحث حداقل نداریم. امروز باید برای تحقق حداکثر دین، هیأت راه بیندازی؛ برای حفظ دین از انحرافات احتمالی‌ای که همین‌جور دارد از چپ و راست می‌آید. الآن باید هیأت راه بیندازی تا جلوی هیأت‌های ناسالم گرفته شود. اصلاً فضا کاملاً متفاوت شده است.

امروز یکی از مصادیق بی‌تقوایی، «بی‌خبری» است
در زمان جنگ، بچه‌ها آماده می‌شدند برای اینکه در راه خدا جان دهند. فضا خیلی با قبل از انقلاب فرق کرده بود. قبل از انقلاب اگر کسی مذهبی می‌شد، دیگر لازم نبود جان بدهد. اما زمان جنگ، یک‌دفعه‌ای مسأله خیلی جدی شد و چهره‌ی همه‌ چیز تغییر کرد. آن زمان اگر کسی بچه‌ی خوبی می‌شد ولی به جبهه نمی‌رفت، از خودش خجالت می‌کشید؛ به خودش می‌گفت: «من چه‌کاره‌ی عالم هستم؟ معنای خوب‌شدنِ من چیست؟! من دارم دروغ می‌گویم؟ الآن شما در ارتباط با اوضاع فرهنگی در کشور و منطقه چه تلاش‌‌هایی انجام می‌دهید؟ چه مسئولیتی بر عهده گرفته‌اید؟ الآن چه کارهایی هست که اگر انجام دهی، معنایش این است که داری دروغ می‌گویی؟ و چه کارهایی هست که اگر انجام دهی، معنایش این است که راست می‌گویی؟
گاهی از اوقات، «بی‌تدبیری‌»کردن، عین «بی‌تقوایی» است!
- نه آقا! به تقوایش چه‌ کار داری؟! خُب! بلد نبود خوب برنامه‌ریزی کند!
- آخه عزیز من...
- نه آقا! بی‌تقوایی نکرده! مگر رفته هرزگی کرده! مگر عرق خورده!
- ای بابا، تو هم که اصلاً نمی‌خواهی تغییر پیدا کنی و همان اخلاقِ زمان طاغوت را می‌خواهی برداری! باید ببینی الآن مصداق بی‌تقوایی چیست؟
- خُب! من خبر نداشتم!
- خُب! الآن یکی از مصادیق بی‌تقوایی، بی‌خبری است. تو چرا خبر نداشتی؟!
- آقا! دیگر داری دین جدید می‌آوری! بی‌خبری که دیگر بی‌تقوایی نیست؛ اصلاً اینها چه ربطی به هم دارند؟!
- تو باید بدانی چی به چی است! باید مسائل روز جامعه را بدانی! اینها، مصداق تقوا است! امروز اگر کسی بخواهد درس اخلاق بگوید، یکی از مواردش این است که بگوید: «آقا! بی‌خبر نباش!»