خوش آمدید

ابن عباس گوید:

وَ اللّهِ ما سَمّینا عَلىَّ بِنَ أَبى طالِبٍ اَمیرَالمُؤمِنینَ حَتَّى سَمّاهُ رَسُولُ اللّهِ صلّی الله علیه و آله، کُنّا مارّینَ اَزِقَّةَ الْمَدینةِ یَوْما اِذْ اَقْبَلَ عَلىُّ بْنُ أبى طالِبٍ فَقالَ: اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا رَسُولَ اللّهِ وَ رَحْمَةُ اللّهِ و بَرَکاتُهُ، فَقالَ: وَ عَلَیْکَ السَّلامُ یا اَمیرَالمُؤمِنینَ، کَیْفَ اَصْبَحْتَ؟ فَقالَ: اَصْبَحْتُ وَ نَوْمى خَطَراتٌ وَ یَقْظَتى فَرَغاتٌ وَ فِکْرَتى فى یَوْمِ الْمَماتِ، قالَ ابْنُ عَبّاسٍ: فَعَجَبْتُ مِنْ قَوْلِ رَسُولِ اللّهِ صلّی الله علیه و آله فى عَلّىٍ فَقُلْتُ: یا رَسُولَ اللّهِ مَا اَلذَّى قُلْتَ فى اِبْنَ عَمّى؟ أَحُبّا لَهُ اَمْ شَیْئـا مِنْ عِنْدِاللّهِ قالَ: لا وَ اللّهِ ما قُلْتُ فیهِ شَیْئا اِلاّ رَأیْتُ بِعَینى، قُلْتُ وَ مَا الَّذى رَأیْتَ یا رَسُولَ اللّهِ؟ قالَ: لَیْلَةً اُسْرِىَ بى فِى السَّماءِ ما مَرَرْتُ بِبابٍ مِنْ اَبْوابِ الْجَنَّةِ اِلاّ وَ رَأیْتُ مَکْتُوبا عَلَیْهِ: عَلىُّ بْنُ اَبى طالِبٍ اَمیرُالمُؤمِنینَ مِنْ قَبْلِ أُنْ یُخْلَقَ آدَمُ بِسَبْعینَ اَلْفَ عامٍ؛

به خدا قسم نام امیرالمؤمنین را براى على بن ابى طالب علیه ‏السلام ما بر نگزیدیم بلکه (براى اوّلین بار) خود پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله او را به این نام‏خواند. روزى (به همراه پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله) از کوچه‏هاى مدینه مى‏گذشتیم که على بن ابى طالب از مقابل رسید و گفت: سـلام و رحمت و برکات او برتو باد اى رسول خدا، رسول خدا در پاسخ فرمودند: 
درود بـرتو باد اى امیرالمؤمنین، چـگونه صـبح کردى؟ ایشان در پاسخ گفت: 
صبح کردم در حالى که خوابم رو به هلاکت (مرگ) است و بیداریم چرتهائى است و اندیشه‏ام در باره روزمرگ است. 
ابن عباس گفت: من از گفتار رسول خدا درباره على علیه ‏السلام تعجّب کردم و گفتم: اى رسول خدا درباره پسر عمویم چه چیزى فرمودید؟ آیا از روى دوستى و محبّت به او (امیرالمؤمنین) گفتى یا این که از پیش خداست؟ 
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند: نه به خدا قسم من در باره على چیزى جز آنچه با چشم دیدم نگفتم، گفتم: اى رسول خدا چه چیزى دیدى؟ 
حضرت فرمودند: شبى که مرا به معراج بردند به هیچ درى از درهاى بهشت نگذشتم جز این که دیدم روى آن نوشته بود: على فرزند ابوطالب از هفتاد هزار سال قبل از آفرینش آدم امیرمؤمنان است.

بحارالأنوار، ج 37، ص 339

رسول خدا صلّی الله علیه و آله به حارث بن مالک فرمودند:

کَیْفَ اَصْبَحْتَ؟ فَقال: اَصْبَحْتُ وَ اللّهِ یا رَسُولَ اللّهِ مِنَ الْمُؤْمِنینَ، فَقالَ: رَسُولُ اللّهِ صلّی الله علیه و آله: لِکُلِّ مُؤْمِنٍ حَقیقَةٌ، فَما حَقیقَةُ اِیمانِکَ؟ قالَ: اَسْهَرْتُ لَیْلى، وَ اَنْفَقْتُ مالى، وَ عَرَفْتُ عَنِ الدُّنیا، وَ کَاَ نّى اَنْظُرُ اِلى عَرْشِ رَبّى ـ جَلَّ جَلالُهُ ـ وَ قَدْ اَبْرَزَ لِلْحِسابِ، وَ کَاَنّى اَنْظُرُ اِلى اَهْلِ الْجَنَّةِ فِى الجَنَّةِ یَتَزاوَرُونَ، وَ کَاَنّى اَنْظُرُ اِلى اَهْلِ النّارِ یَتَعاوُونَ، فَقالَ رَسُولُ اللّه صلّی الله علیه و آله: هذا عَبْدٌ قَد نَوَّرَ اللّهُ قَلْبَهُ، قَد اَبْصَرْتَ فَالْزِمْ. فَقالَ: یا رَسُولَ اللّهِ اُدْعُ اللّهَ لى بِالشَهادَةِ ، فَدَعالَهُ فَاستَشْهَدَ یَوْمَ الثامِنِ؛

چگونه صبح کردى؟ او گفت: اى رسول خدا به خدا قسم صبح کردم در حالى که از مؤمنان هستم. 
رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: براى هر مؤمن حقیقتى است، پس حقیقت ایمان تو چیست؟ 
حارث در پاسخ گفت: شبم را بیدارم، ثروتم را انفاق کردم، دنیا را طورى شناختم مثل این که به عرش پروردگار بزرگوارم نگاه مى ‏کنم در حالى که براى حساب ظاهر شده است، و گویا اهل بهشت را مى ‏بینم که همدیگر را دیدار مى ‏کنند، و گویا اهل دوزخ را مى‏ بینم که به سراغ هم رفته سرکش مى‏ کنند. 
رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: این شخص بنده‏ اى است که خدا دلش را روشن ساخته است، سپس به او فرمودند: تو روشن و بینا شده‏ اى پس ثابت باش. حارث گفت: اى رسول خدا براى من دعا کن تا شهید شوم، پس پیامبر بـراى او دعا کرد و او روز هشتم شهید شد.

بحارالأنوار، ج 22، ص 146

نقل شده است: پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله به گروهى از انصار که در خانه ‏اى بودند وارد شدند پس بر آنان سلام کردند و ایستادند و فرمودند:

کَیْفَ ‏اَنْتُمْ؟ قالُوا: مُؤْمِنُونَ یارَسُولَ‏اللّهِ، قالَ أفَمَعَکُمْ بُرْهانُ ذلِکَ؟ قالُوا: نَعَمْ. قالَ: هاتُوا، قالُوا: نَشْکُرُ اللّهَ فِى الرَّخاءٍ وَ نَصْبِرُ عَلَى الْبَلاءِ، وَ نَرْضى بِالْقَضاءِ، قالَ: اَنْتُمْ اِذا اَنْتُمْ؛

حال شما چطور است؟ آنان گفتند: اى رسول خدا ما مؤمن هستیم، پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند: آیا بر این گفتارتان برهانى دارید؟ آنان گفتند: بله، (سپس) حضرت فرمودند: برهان بیارید، آنان در پاسخ گفتند: خدا را در آسایش شکر و سپاس مى‏گوئیم، و در مقابل گرفتاریها شکیبا هستیم، و به قضا و قـدر الـهى راضـى هستیم، (آن گاه ) حضرت فرمودند: شما همان‏ طورید که گفتید.

بحارالأنوار، ج 82، ص 144

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

تَمامُ عِیادَةِ المَریضِ اَنْ یَضَعَ اَحَدُکُمْ یَـدَهُ عَـلَیْهِ وَ یَسْـأَلَهُ کَیْفَ هُوَ کَیْـفَ اَصْبَـحْتَ وَ کَیْفَ اَمْسَیْتَ؟ وَ تَمامُ تَحِیَّتِکُمْ الْمُصافَحَةُ؛

آداب عیادت مریض این است که یکى از شما (عیادت کنندگان) دست خود را روى او بگذارد و از او بپرسد حالت چطور است؟ و چگونه صبح و شب کرده ‏اى؟ و درود کامل شما مصافحه و دست دادن است.

بحارالأنوار، ج 81، ص 226

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

لاتَحِلُّ الصَّدَقَةُ لِغَنىٍّ وَلالِذى مِرَّةٍ سَوىٍّ وَلالِمُتَحَرِّفٍ، وَلالِقَوىٍّ، قُلْتُ: ما مَعنى هذا؟ قالَ: لایَحِلُّ أَنْ یَأْخُذَها وَهُوَ یَقْدِرُ عَلى اَنْ یَکُّفَ نَفْسَهُ عَنْها؛

صدقه [و زکات] براى ثروتمند و کسى که عاقل و تندرست است و کسى که شغل و حرفه ‏اى دارد حلال نیست. گفتم: معناى این حرف چیست؟ فرمودند: روا نیست که صدقه و زکات بگیرد در حالى که مى‏ تواند از آن استفاده نکند.

بحارالأنوار، ج 96، ص 66

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

اُمِرْتُ أَنْ اُقَاتِلَ النَّاسَ حَتّى یَشْهَدُوا أنْ لااِلهَ اِلاَّاللّهُ وَأنّى رَسُولُ اللَّهِ وَیُقیمُوا الصَّلاةَ وَیُؤتُوا الزَّکاةَ؛

دستور دارم با مردم مبارزه کنم تا شهادت دهند که جز خدا معبودى نیست و من فرستاده خدایم و نماز بپا دارند و زکات بپردازند.

کنز العمال، ح 16837

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

اَلزَّکاةُ تُذْهِبُ الذُّنُوبَ؛

زکات، گناهان را از بین مى ‏برد.

بحارالأنوار، ج 68، ص 332

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

اِذا مُنِعَتِ الزَّکاةُ مَنَعَتِ الاَْرْضُ بَرَکاتِها؛

هنگامى که از پرداخت زکات خوددارى شود، زمین برکاتش را باز خواهد داشت.

وسائل الشیعه، ج6، ص 14

پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله فرمودند:

ثَمانیَةٌ لاتُقْبَلُ مِنْهُمْ صَلاةٌ، مِنْهُمْ مانِعُ الزَّکاةِ؛

نماز هشت گروه پذیرفته نمى ‏شود، یکى از آنان کسانى‏ اند که از پرداخت زکات خوددارى مى ‏کنند.

وسائل الشیعه، ج6، ص 16