خوش آمدید

امام علی علیه السّلام فرمودند:

عُقولُ الفُضَلاءِ في أطرافِ أقلامِها ؛

خردهاى دانشمندان ، در نوك قلم هاى آنهاست .

غرر الحكم : 6339

امام علی علیه السّلام فرمودند:

كِتابُ الرجُلِ عُنوانُ عَقلِهِ وبُرهانُ فَضلِهِ ؛

نوشته (و نامه) انسان ، نشانِ خِرد او و دليل فضل اوست .

غرر الحكم : 7260 منتخب ميزان الحكمه : 482

امام علی علیه السّلام فرمودند:

رَسولُكَ تَرجُمانُ عَقلِكَ ، وكِتابُكَ أبلَغُ ما يَنطِقُ عَنكَ؛

فرستاده تو ، ترجمان خرد توست ونوشته ات ، رساترين سخنگوى تو .

نهج البلاغه، حكمت 301

امام علی علیه السّلام فرمودند:

و جمروها (المساجد) فى كل سبعة ايام ؛

و مساجد را هر هفته خوشبو و معطر كنيد.

بحارالانوار، ج 18، ص 107 و 136

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الجلسة فى الجامع خيرلى من الجلسة فى الجنة فان الجنة فيها رضا نفسى و الجامع فيها رضا ربى؛

نشستن در مسجد براى من بهتر است از نشستن در بهشت ، زيرا كه بودن در بهشت مرا خشنود مى سازد و بودن در مسجد موجب رضايت و خشنودى خدايم مى باشد.

بحارالانوار، ج 80، ص 362.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

من السنه اذا جلست فى المسجد ان تستقبل القبلة ؛

روبه قبله در مسجد نشستن سنت (و مستحب ) است .

بحارالانوار، ج 83، ص 380.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

من اكل شيئا من الموذيات ريحها فلايقربن المسجد ؛

كسي كه چيز بودارى (مثل سير) بخورد كه موجب آزار مردم شود، به مسجد نرود.

وسائل الشيعه ، ج 3، ص 502.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

من اراد دخول المسجد فليدخل على سكون و وقار المساجد بيوت الله و احب البقاع اليه ؛

هر كس مى خواهد به مسجد داخل گردد، با آرامش و با طماءنينه وارد شود، چون مساجد خانه هاى خدا و محبوبترين محلها در نظر او است .

من لايحضره الفقيه ، ج 1، ص ‍ 170.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

اربعة من قصور الجنة فى الدنيا: المسجد الحرام و مسجد الرسول -صلى الله عليه وآله - و مسجد بيت المقدس و مسجد الكوفة ؛

در دنيا چهار عمارت از كاخهاى بهشت اند: مسجدالحرام ، مسجدالنبى(صلى الله عليه وآله)، مسجد بيت المقدس و مسجد كوفه .

وسائل الشيعه ، ج 3، ص 545.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

ان الله - عزوجل - اذا اراد ان يصيب اهل الارض بعذاب قال لولا الذين يتحابون بجلالى و يعمرون مساجدى و يستغفرون بالاسحار لانزلت بهم عذابى؛

خداون سبحان وقتى اراده مى كند مردم روى زمين را گرفتار عذاب (دنيوى ) كند، گويد: اگر نبودند افرادى كه مرا به خاطر جلال و جبروتم دوست مى دارند و مساجد مرا آباد مى كنند و سحرگاهان استغفار مى كنند، عذابم را بر زمينيان نازل مى كردم .

بحارالانوار، ج 87، ص 150.