خوش آمدید

امام علی علیه السّلام فرمودند:

اجابة المؤذن یزید فی الرزق؛

اجابت دعوت اذان گو، سبب افزایش روزی می شود.

بحار الانوار، ج ,84 ص 177

امام علی علیه السّلام فرمودند:

من سمع النداء و هو فی المسجد ثم خرج فهو منافق ، الا رجل یرید الرجوع الیه ، او یکون علی غیر طهارة فیخرج لیتطهر؛

کسی که صدای اذان را در مسجد شنید، و بدون خواندن نماز (جماعت ) ازمسجد خارج شودمنافق است ، مگر این که قصد برگشت برای نماز خواندن دارد، یا وضو ندارد و برای گرفتن وضو از مسجد خارج شود.

بحار الانوار، ج ,84 ص 161

امام علی علیه السّلام فرمودند:

صل الصلوة لوقتها الموقت لها و لاتعجل وقتها لفراغ و لا تؤخرها عن وقتهالأشتغال و اعلم ان کل شی ء من عملک تبع لصلوتک؛

نماز را در وقت مقرر آن به جای آور، و به خاطر فراغت عجله مکن وبه علت اشتغال آن را به تأخیر میفکن ، و بدان که همه اعمال تو بسته به نمازتوست .

نهج البلاغه ، نامه 27

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لا یقرأ العبد القران اذا کان علی غیر طهور حتی یتطهر؛

هنگامی که وضو ندارید، قرآن نخوانید، تا این که وضو گرفته شود.

خصال ، ج 2، ص 164

امام علی علیه السّلام فرمودند:

ألا تسمعون الی جواب اهل النار حین سئلوا:ما سلککم فی سقر؟ قالوا: لم نک من المصلین؛

آیا به پاسخ اهل دوزخ گوش فرانمی دهید که وقتی از آنها می پرسند: چه چیز شما را گرفتار دوزخ ساخت ؟ می گویند: ما از نمازگزاران نبودیم .

بحار الانوار، ج ,82 ص 224

امام علی علیه السّلام فرمودند:

ان اسرق الناس من سرق من صلاته؛

دزدترین مردم کسی است که از نمازش کم بگذارد.

بحار الانوار، ج ,82 ص 222

امام علی علیه السّلام فرمودند:

من اتی الصلاة عارفا بحقها غفر الله له؛

کسی که نماز به جا آورد در حالی که عارف به حق آن باشد، خداوند او رامی آمرزد.

تحف العقول ، ص 117

امام علی علیه السّلام فرمودند:

نعم العبادة السجود و الرکوع؛

سجود و رکوع در پیشگاه الهی ، خوب عبادتی است .

تصنیف غرر الحکم ، ص 175

امام علی علیه السّلام فرمودند:

اقرب ما یکون العبد من الله اذا سجد؛

نزدیکترین وقتی که بنده به خدا نزدیک می شود، در هنگام سجده است .

بحار الانوار، ج ,82 ص 233

امام علی علیه السّلام فرمودند:

 

حق نماز را مؤمنین شناخته اند که نه زینت های دنیا، نه نور چشمی هااز فرزند ونه مال ، آنان را از عبادت پروردگارشان باز نمی دارد، زیرا که خداوندسبحان می گوید: مردانی هستند که تجارت و داد و ستد آنان را از یاد خدا و برپاداشتن نماز و پرداخت زکات باز نمی دارد.

نهج البلاغه ، خطبه 199