امام صادق علیه السّلام فرمودند:
انّ رسولَ اللهِ - صلّي الله عليه و آله - كانَ يتوبُ الي اللهِ عزّوجلّ في كلِّ يومٍ سبعينَ مرَّةٍ من غيرِ ذنبٍ؛
همانا رسول خدا - صلّي الله عليه و آله - بدون اين كه گناهي را مرتكب شوند در هر روز هفتاد مرتبه استغفار نموده و طلب آمرزش از پروردگار مي كردند.
بحارالانوار، ج 7، ص 316
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
اذا اَذْنَبَ الرّجلُ يخرُج في قلبِهِ نكتَةٌ سَوْداءُ فاِنْ تابَ انْمَحَت و ان زادَ زادَتْ حتّي تغلِبَ علي قلبِهِ فَلا يفلِح بعدَها ابداً؛
زماني كه انسان گناهي را مرتكب شود نقطه اي سياه در قلب و روح او ايجاد مي شود، اگر توبه كند پاك مي شود و اگر بر گناهان خود بيفزايد بر آن سياهي نيز افزوده مي شود تا جائي كه تمام قلب او را فرا گيرد که بعد از آن هيچ گاه رستگار نخواهد شد.
بحارالانوار، ج 70، ص 327
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
انّ الله يُحِبُّ العبدَ ان يَطلُبَ اليه في الجرمِ العظيمِ و يُبغِضُ العبدَ أن يستَخِفَّ بالجرمِ اليسير؛
همانا خداوند دوست مي دارد بنده اي را كه در گناهان بزرگ از او طلب آمرزش مي كند و دشمن مي دارد بنده اي را كه گناهان كوچك خود را ناچيز مي شمارد.
اصول كافي، ج4، ص 180
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
التّوبَةُ حبلُ اللهِ و مَدَدُ عنايَتِهِ و لابّد لِلْعبدِ من مداوَمَةِ التّوبةِ علي كلِّ حالٍ؛
توبه ريسمان خدا و عنايت خاص او به بندگان خويش است و براي بنده شايسته است كه در هر حال توبه نموده و به سوي پروردگار خويش باز گردد.
بحارالانوار، ج 6، ص 31
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
لَيْسَ مِنَ الْمُرُوَّةِ أَن يُحَدِّثَ الرَّجُلُ بِما يَلْقى فى سَفَرِهِ مِنْ خَيْرِ وشَرٍّ؛
از مروّت نيست كه انسان آنچه را كه در سفر ديده، از ريز و درشت و خوب و بد، بازگو كند.
[بحارالانوار ج 12، ص 29 .]
از امام صادق علیه السلام پرسیدند: مروّت چیست؟ حضرت فرمودند:
لا یَراکَ اللّه ُ حَیْثُ نَهاکَ، وَ لا یَفْقِدَکَ حَیْثُ أَمَرَکَ؛
مروّت آن است که خدا تو را آنجا که نهى فرموده نبیند و آنجا که امر نموده بیابد.
[بحارالانوار ج 78 ص 24]
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
أَتَظُنُّونَ أَنَّ الفُتَُّةَ بِالفِسقِ وَ الفُجُورِ، إنَّمَا الفُتُوَّةُ طَعامٌ مَوْضُوعٌ، وَ نائِلٌ مَبذُولٌ، وَ بِشرٌ (بِّرٌ) مَعرُوفٌ، وَ أَذىً مَكفُوفٌ؛
آيا گمان مى كنيد جوانمردى با فسق و فجور حاصل مى شود! جوانمردى تنها با سفره اى گسترده، و عطايى بخشيده، و نيكى (يا خوشرويى) پسنديده، و پرهيز از مردم آزادى حاصل مى شود.
[سفينة بحارالانوار، ج 2، ص 345]
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
«اَلقُرْآنُ عَهْدُاللّه ِ اِلى خَلْقِهِ، فَقَدْ يَنْبَغى لِلْمَرْءِ المُسْلِمِ اَنْ يَنْظُرَ فى عَهْدِهِ، وَ اَنْ يَقْرَأ مِنْهُ فى كُلِّ يَوْمٍ خَمْسينَ آيةً»؛
قرآن، عهدنامه خدا به بندگان اوست، پس شايسته است مسلمان در عهدنامه اش بنگرد، و روزى پنجاه آيه از آن بخواند.
[ جامع الاخبار و الآثار، ج 1، ص 335.]
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
«مَنْ قَرَءَ القُرْآنَ وَ هُو شابٌّ مُؤْمِنٌ اِخْتَلَطَ القُرْآنُ بِلَحْمِهِ وَ دَمِهِ، وَ جَعَلَهُ اللّه ُ مَعَ السَفَرَةِ الكِرامِ البَرَرَةِ وَ كانَ القُرآنُ حَجيجاً عَنْهُ يَوْمَ القيامَةِ»؛
مؤمنى كه در جوانى قرآن بخواند، قرآن با گوشت و خون او مخلوط مى شود، و خدا او را با سفيران بزرگوار و نيكوكار قرار مى دهد و روز قيامت قرآن مدافع اوست.
[ بحارالأنوار، ج 92، ص 187.]
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
«اِنَّ البَيْتَ اِذا كانَ فيهِ المُسْلِمُ يَتْلوُ القُرْآنَ يَتَراءاهُ اَهْلُ السَماءِ كَما يَتَراءى اَهُلُ الدُّنيا اَلْكَوْكَبَ الدُرِّىَّ فى السَّماءِ»؛
خانه اى را كه مسلمانى در آن است و قرآن تلاوت مى كند اهل آسمان آن را مى بينند همانگونه كه مردم دنيا ستاره نورانى را در آسمان مى بينند.
[ بحارالأنوار، ج 92، ص 200.]