راه را باز نماييد... محرّم آمد

دم بگيريد که هنگامه ي ماتم آمد

دست بر سينه نهاده، همه تعظيم کنيد

مادري دست به پهلو، کمري خم آمد

نوکران، سينه زنان، موي کنان، مويه کنيد

سر برهنه ز جنان حضرت خاتم آمد

امشبي را که شب درد دل با يارست

سفره ي دل بگشاييد محرّم آمد

پيرهن مشکي ما حوله ی احرام عزاست

در حسينه ی ارباب، خدا هم آمد

چشم ما گريه کنان وصل به چشم زهراست

زين سبب سلسله ي اشک، منظّم آمد

بر سياهي عزا ديده ي ما روشن شد

بزم دلداگي يار فراهم آمد

روز محشر که همه ی خلق خدا حيرانند

رتبه ي زائر ارباب مقدّم آمد

قدر بال مگسي اشک بشويد دل ما

قطره اي پاک تر از چشمه ي زمزم آمد

عرضه بر دوست کنم نوکري يک ساله

که همه عشق خدا صاحب پرچم آمد

فاطمه منتظر آمدن ما بوده

لشگر گريه کنان شه عالم آمد

شاعر: قاسم نعمتی