قرآن برای عده خاصی نازل نشده؛ بلکه آمده تا عموم مردم از معارف و راهکارهای آن بهره مند شوند؛ اما در نهایت کسانی از آن بهره خواهند برد و این نسخه دل هایشان را شفا خواهد داد که آن را باور و به دقت از آن پیروی کنند.

رهایی از تاریکی ها و قدم در سرزمین نور

در فرهنگ قرآن کریم، فضایی که در آن جهل و نادانی، نبود معارف الهی حاکم است، ظلمتکده ایست که در آن، جان آدمی از تعلیم و تربیت باز می ماند و نمی تواند راه رسیدن به سعادت را پیدا کند و قدم در جاده نور گذارد.

قرآن کریم این دو فضا را یکی به ظلمت نامیده و دیگری را نور ستوده و از معارف قرآن به عنوان وسیله ای الهی برای عبور از آن تاریکی ها به این روشنایی یاد کرده است.

قَدْ جَاءَكُم مِّنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتَابٌ مُّبِینٌ * یَهْدِى بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَیُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ [1]

براى شما از جانب خدا، روشنایى و كتابى روشنگر آمده است. خدا، هر كس را که از خشنودى او پیروى كند، به وسیله آن [كتاب] به راه هاى سلامت، رهنمون مى‏شود و به توفیق خویش، آنان را از تاریكى ها به سوى روشنایى، بیرون مى بَرد و به راهى راست، هدایتشان مى كند.

و از آنجا که بهره گیری از قرآن کریم بدون تعلیم و تربیت رسول خدا ص و تربیت یافتگان مکتب او امکان پذیر نیست، آن حضرت را به خارج کننده پیروان قرآن از تاریکی به نور نامید:

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَیْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ [2]

[این قرآن] كتابى است كه آن را به سوى تو فرود آوردیم تا مردم را به اذن پروردگارشان، از تاریكى ها به سوى روشنایى، بیرون آورى.

اما سجاد علیه السلام در دعای 42 صحیفه این ویژگی قرآن را این گونه بیان می کند:

و جَعَلتَهُ نوراً نَهتَدی مِن ظُلَمِ الضَّلالَةِ وَالجَهالَةِ بِاتِّباعِهِ ؛(خدایا!) قرآن را نورى قرار دادى كه با پیروى از آن، در تاریكى هاى گمراهى و نادانى، راه را پیدا کنیم.