روضة الواعظین، ص 402 ؛ بحار الانوار، ج 94، ص 90
امام رضا علیه السلام فرمودند:
مَنِ اسْتَغْفَرَ اللهَ تَبَارَک وَ تَعَالَی فِی شَعْبَانَ سَبْعِینَ مَرَّةً غَفَرَ اللهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ کانَتْ مِثْلَ عَدَدِ النُّجُومِ.
هر کس در ماه شعبان هفتاد مرتبه استغفار کند، خداوند بزرگ گناهانش را می آمرزد حتی اگر به تعداد ستارگان باشد.
الامالی، ص 727
امام رضا علیه السلام فرمودند:
مَنْ قَالَ فِی کلِّ یوْمٍ مِنْ شَعبانَ سَبْعِینَ مَرَّةً : «اَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ اَسْألُهُ التَّوْبَةَ» کتَبَ اللهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ وَ جَوَازاً عَلَی الصَّرَاطِ وَ اَدْخَلَهُ دَارَ الْقَرارِ.
هر که در هر روز از ماه شعبان هفتاد بار ذکر «استغفر الله و اسأله التوبة» را بگوید خداوند برای او نجات از آتش و جواز عبور از صراط را نوشته و او را به سرای آرامش بهشت وارد می کند.
تاریخ الیعقوبی، ج 2، ص 246
امام حسین علیه السلام فرمودند:
اَلْخُلْقُ الْحَسَنُ عِبَادَةٌ.
خوی خوش، عبادت است.
بحار الانوار، ج 44، ص 189
مسعدة بن صدقه در وصف امام حسین علیه السلام میگوید:
مَرَّ الْحُسَینُ بْنُ عَلِی بِمَسَاکینَ قَدْ بَسَطُوا کساءً لَهُمْ فَاَلْقَوا عَلَیهِ کسَراً فَقَالُوا هَلُمَّ یابْنَ رَسُولِ اللهِ! فَثَنَی وَرِکهُ فَاَکلَ مَعَهُمْ ثُمَّ تَلَا« اِنَّ اللهَ لَا یحِبُّ الْمُسْتَکبِرِینَ» (سوره نحل آیه23.) ثُمَّ قَالَ: قَدْ اَجَبْتُکم فَاَجِیبُونِی. قَالُوا: نَعَم یابْنَ رَسُولِ اللهِ وَ نُعْمَی عَینٍ فَقَامُوا مَعَهُ حَتَّی اَتَوْا مَنْزِلَهُ فَقَالَ (ع) لِلرُّبَابِ: اَخْرِجِی مَا کنْتِ تَدَّخِرِینَ.
امام حسین(ع) بر بینوایانی گذشت که عبای خود را گسترده بودند و تکه نانی بر آن گذاشته بودند. گفتند: بفرما، ای فرزند پیامبر خدا! امام حسین(ع) هم بر زمین نشست و با آنان غذا خورد و سپس تلاوت کرد: «و خداوند مستکبران را دوست ندارد» سپس فرمود: من دعوت شما را اجابت کردم، شما هم دعوت مرا اجابت کنید. گفتند چشم حتماً ای فرزند پیامبر خدا! با او برخاستند و به خانه اش آمدند، امام(ع) هم به [همسرش] رُباب فرمود: آنچه [غذا] داری بیاور.
وسائل الشیعه، ج 21، ص 506
امام باقر علیه السلام فرمودند:
اِنَّ الْعَبْدَ لَیکونُ بَارّاً بِوَالِدَیهِ فِی حَیاتِهِما ثُمَّ یمُوتَانِ فَلَا یقْضِی عَنْهُمَا دُیونَهُما وَ لَا یسْتَغْفِرُ لَهُما فَیکتُبُهُ اللهُ عَاقّاً وَ اِنَّهُ یکونُ عَاقّاً لَهُمَا فِی حَیاتِهُمَا غَیرَ بَارٍ بِهِمَا فَاِذَا مَاتَا قَضَی دَینَهُما وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمَا فَیکتُبُهُ اللهُ عزَّوجلَّ بَارّاً ؛
گاه بندهای در زمان حیات پدر و مادرش با آنان نیک رفتار است، امّا پس از مردنشان بدهکاریهایشان را پرداخت نمیکند و برای ایشان استغفار نمیکند خداوند، نام او را عاق مینویسد و گاه بندهای در زمان حیات پدر و مادرش با ایشان به نیکی رفتار نمیکند و مورد عاق ایشان است ولی وقتی آنها از دنیا رفتند بدهیهایشان را ادا میکند و برای ایشان طلب آمرزش میکند، خداوند نام او را نیکوکار مینویسد.