صحیفه سجادیه، فرازی از دعاى ۱۸
امام سجاد علیه السلام به خداوند متعال عرضه داشتند:
اَللهمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلى حُسْنِ قَضائِكَ وَ بِما صَرَفْتَ عَنّى مِنْ بَلائِكَ. فَلا تَجعَلْ حَظّى مِن رَحمَتِكَ ما عَجَّلتَ لى مِن عافِیتِكَ فَأَكونَ قَد شَقَیتُ بِما أحبَبتُ و سَعِدَغَیرى بِما كَرِهتُ...؛
بار خدایا! سپاس تو را بر آن حسن تقدیرى كه بهره من گردانیدى و آن بلا كه از من دور ساختى، پس بهره مرا از رحمتت تنها عافیتى كه اكنون بخشیدهاى قرار مده، كه درنتیجه به خاطر آنچه دوست دارم (اما به صلاح من نیست) بدبخت شوم و دیگران بهخاطر آنچه دوست نمىدارم (اما صلاح من در آن است) خوشبخت گردند.
تحف العقول، ص ۳۶۲
امام صادق علیه السلام فرمودند:
اُدعُ اللهَ أن یجعَلَ رِزقَكَ عَلى أیدى خیارِ خَلقِهِ فَإنَّهُ مِنَ السَّعادَةِ وَ لایجْعَلَهُ عَلى أیدى شِرارِ خَلقِهِ فَإنَّهُ مِنَ الشَّقاوَةِ؛
از خدا بخواه كه روزیت را در دستان خوبان آفریدگانش قرار دهد كه این از خوشبختى است و آن را در دستان بَدان آفریدگانش قرار ندهد كه این از بدبختى است.
بحارالانوار، ج 98، ص 3 ؛ وسائل الشیعه، ج 14، ص 413
امام باقر علیه السلام فرمودند:
مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَإِنَّ إِتْيَانَهُ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ وَ يَمُدُّ فِي الْعُمُرِ وَ يَدْفَعُ مَدَافِعَ السُّوءِ وَ إِتْيَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لَهُ بِالْإِمَامَةِ مِنَ اللَّهِ؛
شیعیان ما را به زیارت امام حسین علیه السلام امر کنید، چرا که زیارتش روزی را افزون میکند و عمر را طولانی میگرداند و بلاها و بدیها را دفع میکند و زیارت کردن امام حسین علیه السلام بر هر مومنی که اقرار به امامت او از جانب خدا داشته باشد، واجب است.
خصال، ص 188، ح259 .
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
عبادت كنندگان خداوند سه گروهند: گروهى او را براى پاداش عبادت مى كنند، كه طمعكارانه است و اينان حريصند. گروهى او را از ترس جهنم عبادت مى كنند كه اين عبادت بردگان و از روى ترس است. ولى من خداوند را از روى محبت عبادت مى كنم كه چنين عبادتى مايه امنيت و آرامش و عبادت كريمان است.
معانى الأخبار، ص 240 .
از امام صادق علیه السلام درباره آیه «اِتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ؛ تقواى الهى پیشه کنید چنان که حق اوست» پرسیده شد، حضرت فرمودند:
یُطاعُ فَلا یُعْصى ، وَ یُذْکَرُ فَلا یُنْسى ، وَ یُشْکَرُ فَلا یُکْفَرُ؛
از خداوند، اطاعت شود و نافرمانى نشود، یاد شود و فراموش نشود و شکرگزارى گردد و کفران نگردد.