عباس (ع) پیشتاز شهیدانی بود که سرود پیروزی خونرنگ خود را در خیمه تاریخ نواختند و بزرگترین سرمشق را به آزادی خواهان جهان دادند.او انسان کامل و شخصیت بی مانند دوران بود که بعد از سالار شهیدان،در دانش و بینش از همه پیشروتر،در اطاعت و بندگی از همه کوشاتر و در شجاعت و دلاوری از همه پیشتازتر بود.امام جعفر صادق در ستایش او فرمود: عموی ما عباس بن علی (ع) بصیرتی نافذ و ایمانی بسیار استوار داشت.

او پیش از همه و بیش از همه خورشید امامت را شناخت و پروانه وار بر گرد شمع وجودش گشت و در دفاع از حریمش تا پای جان ایستاد و نقد جانش را در طبق اخلاص نهاد و آنچه داشت در کوی جانان پاک بباخت.

او شهید گرانمایه ای است که همه ی شهیدان به حال او غبطه می خورند،چنان که حضرت زین العابدین فرمود:برای اباالفضل(ع) در نزد خداوند متعال مقام بسیار والائی است که همه ی شهیدان در روز قیامت به حال او غبطه می خورند.

او وارث فضائل و کمالات پدر بزرگوارش امیرالمومنین (ع)،پرورش یافته ی مکتب وحی و شاگرد ممتاز خاندان عصمت و طهارت بود.او با متانت در رفنار صداقت در گفتار و اخلاص در کردار به مقامی رسید که امام زمانش او را با مدال:جانم به فدایت ای برادر مفتخر ساخت.

واژه هایی چون: صفا،وفا،ایثار،فتوت،مروت و مساوات در طول تاریخ مصداق های فراوانی یافته اند،ولی بی گمان در سرشت او استوارتر و بر قامت او راست تر بود.

وجود اقدس حضرت ولی عصر ارواحنا فداه از صفای بی نظیر و مواسات بی همتایش یاد کرده می فرماید:درود بیکران بر عباس فرزند امیرالمومنین(ع) که جانش را در راه مواسات با برادرش تقدیم نمود،برای آخرتش از دنیا بهره گرفت و جانش را در راه حمایت از برادرش فدا نمود.

او همه ی این معیار های اصیل اسلامی و ارزش های والای انسانی را در پنداشت کربلا و بر کرانه ی نهر علقمه عینیت بخشید و بر واژه علقمه قداستی آفرید که برای همیشه بر تارک صفحات زرین تاریخ خواهد درخشید.