LED LCD دیگر چیست؟

قبل از هرگونه مقایسه این سؤال پیش می‌آید که LED LCD دیگر چه صیغه‌ای است؟ مگر ما تلویزیون LED و تلویزون LCD نداریم؟ در جواب باید بگویم چیزی که به نام تلویزیون LED در بازار معروف است همان تلویزیون LCD است که به‌جای تکنولوژی قدیمی‌ترCCFL ، از لامپ‌ تصویرهای LED استفاده کرده است. LED همان لامپ‌هایی است که در تابلوهای تبلیغاتی داخل خیابان به کار می‌برند و باعث می‌شود هزینه برق به شدت پایین بیاید. در واقع این‌که اسم LED روی زبان‌ها افتاده است بیشتر یک تاکتیک بازاریابی از سوی شرکت‌های تولید کننده تلویزیون بوده است و اگر راستش را بخواهید این کارشان مصداق بارز گول زدن مشتریان است.

تا یادم نرفته همین اول کار یک حاشیه امنیت هم برای این مطلب درست کنم. محتوای این مطلب بصورت کلی نوشته شده است و محصول خاصی را هدف قرار نداده است.

حالا بیایید از حلقه محاصره مریدان و طرفداران و فن بوی‌های لجوج عبور کنیم و ببینیم من حیث المجموع چه تلویزیونی مناسب خانه شماست.

سرعت تعویض فریم به چه دردی می‌خورد؟

تلویزیون‌های پلاسما (که تکنولوژی قدیمی‌تری محسوب می‌شوند) توسط شرکت‌های پاناسونیک، سامسونگ و ال جی ساخته می‌شوند و از ۴۲ اینچ و ۶۵ اینچ بگیر برو تا بعضی از مدل‌های پاناسونیک که تا ۱۵۰ اینچ هم سایزبندی دارند. در مشخصات‌شان هم نوشته ۶۰۰ HZ که در مقایسه با ۱۲۰ HZ یا ۲۴۰ HZ تلویزیون‌های LCD، برتری چشمگیری دارند. این ویژگی سرعت تعویض فریم (Refresh Rate) نام دارد. در تلویزیون‌های قدیمی سرعت تعویض فریم کندتر بود و تصاویر متحرکِ سریع تار دیده می‌شدند.

تلویزیون‌های‌‌ LCD هم از ۹۰ اینچی هستند به پایین. LCDهای کنونی از لامپ‌های تصویر LED ساخته شده‌اند که بسیار سبک و کم مصرف هستند. تا چند سال پیش در این تلویزیون‌ها، تکنولوژی دیگری برای لامپ تصویر به کار می‌رفت که CCFL نام داشت و دیگر دورانش به سر رسیده است. LED LCDها از بابت سرعت تعویض فریم نسبت به CCFL LCDها سریع‌ترند. در نتیجه تصاویر متحرک در این تلویزیون‌های جدید بهتر نمایش داده می‌شوند.

اگر پلاسما خوب است چرا همه پلاسما نمی‌سازند؟

شاید از خودتان بپرسید اگر تلویزیون پلاسما انقدر خوب است چرا فقط سه کمپانی آن‌ها را می‌سازند و بقیه (به قول خودشان) LED تولید می‌کنند؟ جوابش ساده است. وقتی کمپانی‌های تلویزیون سازی تصمیم گرفتند خط تولید تلویزیون‌های‌شان را راه بیندازند با یک دو راهی مواجه شدند: ۱- کارخانه‌ای بسازند که محصولاتش ارزان‌تر باشند، صفحه‌شان تخت باشد و زیر ۴۲ اینچ نباشند (پلاسما)، یا ۲- کارخانه‌ای پر خرج‌تر بسازند که خروجی‌هایش سایزهای متنوع‌تری داشته باشند؛ حالا هر چند که سایزهای بزرگش هم گران‌تر باشند (LCD). هر چه میزان تولیدات بالاتر رفت، تلویزیون‌های سایز بالای LCD از نظر قیمتی، رقابتی‌تر شدند تا جایی‌که هم اکنون تفاوت چندانی بین آن‌ها و پلاسماها وجود ندارد. به همین دلایل، شرکت‌های سازنده تلویزیون نیز دیگر خیلی رغبتی نشان نمی‌دهند تا روی تکنولوژی پلاسما سرمایه گذاری کنند و آن‌را پیشرفت بدهند. حداقل نه تا وقتی که یک کارخانه LCD قادر است از صفحه موبایل ۵ اینچی گرفته تا تلویزیون HDTV 90 اینچی تولید کند.

 

 

 

 

تلویزیون چند اینچ بخریم؟

حالا که بحث سایز شد بگذارید یک‌بار برای همیشه شما را از شر این سؤال خلاص کنیم که تلویزیون‌تان را چه سایزی بخرید. ۳۷ اینچ، ۴۲ اینچ، ۵۰ اینچ، ۶۵ اینچ یا حتی ۹۰ اینچ؟ الان دیگر هر سایزی که بپرانید هست. فقط به این بستگی دارد که چقدر پول داشته باشید و این‌که پذیرایی خانه‌تان چقدر فضا داشته باشد. اما اگر هم سن و سال من باشید حتماً یادتان هست که مجری‌های برنامه کودک قدیم دائم تهدیدمان می‌کردند که اگر از جلوی تلویزیون عقب نرویم کارتون پخش نمی‌کنند! در واقع بر اساس معیارهای تعریف شده توسط استاندارد THX، رابطه‌ای بین فاصله شما با تلویزیون و سایز آن وجود دارد. ایده‌آل ترین حالت برای تماشا کردن تلویزیون این است که صفحه نمایش میزان مشخصی از میدان دید شما را پر کند. THX می‌گوید بهترین حالت این است که زاویه دیدتان با تلویزیون ۴۰ درجه باشد. به جای این‌که دنبال نقاله و پرگار باشید تا زاویه درست را بدست بیاورید، بهتر است یک کار دیگر بکنید. فاصله کاناپه تا محل قرارگیری تلویزیون را اندازه بگیرید (به اینچ) و آن‌را در عدد ۰٫۸۴ ضرب کنید. عددی که بدست می‌آید تلویزیونی است که این زاویه دید ۴۰ درجه را در اختیارتان قرار می‌دهد. با توجه به این‌که اکثر افراد در ۳ متری تلویزیون می‌نشینند این عددی که حاصل می‌شود ۹۰ اینچ است.  یعنی آن ۵۰ اینچی که شما فکر می‌کنید خیلی بزرگ است از نظر THX اصلاً هم بزرگ نیست.

جامعه تصویر متحرک و مهندسین تلویزیون یا به اختصار SMTPE اما پیشنهاد می‌کند زاویه ۳۰ درجه مناسب‌تر است. برای دستیابی به این زاویه باید فاصله تلویزیون تا کاناپه را ضربدر ۰٫۶۲۵ کنید که با همان پیشفرض قبلی، تلویزیون‌های ۶۵ اینچی و ۷۰ اینچی راست کار شماست.

جدا از این استانداردها مسائل دیگری را هم باید مد نظر قرار بدهید. اول مسأله رزولوشن است که اگر تلویزیون‌تان زیادی بزرگ باشد و از فاصله نزدیک به آن نگاه کنید پیکسل‌هایی را می‌بینید که در واقع نباید ببینید. بزرگترین تلویزیون بازار را هم که بخرید و ۲ بار چشم‌تان به پیکسل‌هایش بیفتد، دل‌تان را می‌‎زند. دومین مسئله دکوراسیون اتاق‌تان است که تلویزیون به این بزرگی نقش مهمی در آن ایفا خواهد کرد. بهتر است قبل از خریدن یک کارتن بردارید و آن‌را به اندازه‌ی مد نظرتان قیچی کنید و روی دیوار بچسبانید تا ببینید که قرار است چه فضایی را اشغال کند.

در کل پیشنهاد می‌کنیم اگر بودجه‌اش را دارید و فضای خانه‌تان اجازه می‌دهد تلویزیون زیر ۵۰ اینچ نخرید.

حالا می‌خواهیم Plasma و LED LCD را در رینگ به جان هم بیندازیم تا ببینم کدام‌یک آن یکی را شکست می‌دهد:

راند ۱ – خروجی نور (روشنایی تصویر)

برنده: LED LCD

بازنده: Plasma

بدون هیچ شک و تردیدی LED LCD روشنایی تصویر بیشتری ارائه می‌کند. بعضی از LED LCDها حتی قادرند تا تا ۱۰۰ fl روشنایی تولید کنند. در یک سینما اگر ۵ fl هم روشنایی تصویر داشته باشید خیلی خوش‌شانسید. جالب این‌جاست که تلویزیون پلاسما در زمینه روشنایی تصویر از CCFL LCDها هم شکست می‌خورد، اما به بدی تلویزیون‌های قدیمی نیست.

حالا سؤال این‌جاست که این ویژگی خوب است یا بد؟ اگر در یک اتاق تاریک چنین روشنایی تصویری داشته باشید احتمالاً چشمان‌تان خیلی زود از دیدن تصویر خسته می‌شوند. اما از آن طرف اگر اتاق‌تان نور خور زیادی داشته باشد، به سختی می‌توانید تصویر خوبی در یک تلویزیون پلاسما ببینید.

نکته : عامل تعیین کننده دیگر برخوردای از صفحه مات است. اگر روشنایی اتاق را به صورت متوسط در نظر بگیرید (نه تاریک، نه پر نور) آن‌گاه اگر یک تلویزیون پلاسما با صفحه مات خوب داشته باشید بهتر از یک LCD با صفحه نمایش براق خواهد بود (و برعکس).

راند ۲- عمق سیاهی تصویر

برنده: Plasma

بازنده: LED LCD

این‌جا یک کم رقابت نزدیک‌تر است اما حتی برنده این رقابت یعنی تلویزیون پلاسما هم در این زمینه می‌تواند بهتر باشد. وقتی که کار به تماشای فیلم می‌رسد این تلویزیون پلاسماست که قادر است عمق بهتری از رنگ سیاه را به شما ارائه دهد. این قابلیت مربوط به نسبت کنتراست تلویزیون است. جالب اینجاست که CCFL در این رقابت هم دوم می‌شود.

راند ۳- نسبت کنتراست

برنده: Plasma

بازنده: LED LCD

نسبت کنتراست، یا به عبارت دیگر نسبت بین تیره ترین رنگ تصویر و روشن ترین رنگ تصویر، یکی از مهم‌ترین فاکتورهای کلی کیفیت تصویر یک تلویزیون است. نمایشگری که نسبت کنتراست بیشتری داشته باشد، تصاویری واقعی‌تر با عمق تصویر بهتر پخش می‌کند. در این زمینه LED LCDها به گرد پای پلاسماها هم نمی‌رسند. البته LED LCDها هم تلویزیون‌هایی دارند که نسبت کنتراست خوبی داشته باشند اما قیمت‌شان به شدت گران‌ است و چیزی که امروز به شدت روی دست فروشندگان باد می‌کند تلویزیون‌های الکی گران‌قیمت است. عموم تلویزیون‌های LED LCD در این زمینه، جلوی پلاسماها حرفی برای گفتن ندارند.

البته تلویزیون‌های OLED در این زمینه هیچ مشکلی ندارند و نسل اولیه این محصولات که ساخت شرکت‌های ال جی و سامسونگ هستند نسبت کنتراست خیلی خوبی دارند. در یک کلام از هر نظر که بگویید عالی هستند.

راند ۴ – رزولوشن

برنده: LED LCD

بازنده: Plasma

لازم نیست خیلی به خودتان زحمت بدهید تا بفهمید این رقابت را چه کسی برده. بالاترین رزولوشن بازار Ultra HD 4K است که یک LED LCD به شمار می‌رود. با این سیاستی هم که پاناسونیک در پیش گرفته و این‌طور که بویش به مشام می‌رسد، قرار است از تولید پلاسما کنار بکشد، بعید است که اصلاً پلاسمای ۴K را به عمرتان ببینید. با این حال در ذهن داشته باشید که رزولوشن فقط یکی از ویژگی‌های تلویزیون است. چه بسا همین الان می‌توانید در بازار بگردید و یک ۵۰ اینچ ۷۲۰p پیدا کنید که تصویرش از یک ۵۰ اینچ ۴K بهتر باشد (جزئیات تصویر بیشتر باشد)

راند ۵- تاری در حرکت

برنده: Plasma

بازنده: LED LCD

“تاری در حرکت” به زمانی گفته می‌شود که یک شیء بر روی صفحه نمایش در حرکت است (یا زمانی‌که تمامی اجزاء تصویر در حال حرکت است). قسمتی از این حرکت به خاطر دوربینی است که آن صحنه را ضبط کرده، اما بیشترش توسط تلویزیون انجام می‌شود. البته همه به این حرکت توجه نمی‌کنند و همه از بابت وقوع چنین چیزی در تصویر آزرده نمی‌شوند اما می‌توان آن‌را به‌عنوان یکی از ویژگی‌های LEDها و LCDهای معمولی برشمرد. تلویزیون‌های ۱۲۰ HZ و ۲۴۰ HZ ساخته شدند تا جلوی همین مسأله را بگیرند که البته این پیشرفت تا حدی هم به برطرف کردن این ایراد کمک کرد اما در اغلب اوقات این پروسه باعث می‌شود که تصویری ایجاد شده بطور مصنوعی صاف و صوف شود (چیزی شبیه “جلوه‌‌های تصویری آبدوغ‌خیاری” ). الان طوری شده که مخالفان این جلوه‌های آبدوغ‌خیاری بیشتر از مخالفان تاری در حرکت است. یکیش خود من.

راند ۶ – سرعت تغییر فریم

برنده: هر دو

خیلی مهم است که بدانید تنها دلیل برخورداری LCDها از “سرعت تغییر فریم” بالاتر این بوده که جلوی “تاری در حرکت” گرفته شود (همانطور که در بالا توضیح دادیم). اما پلاسماها که مشکلی با تاری در حرکت ندارند (اصلا و ابدا). در واقع اصلاً نیازی به سرعت تغییر فریم بالاتر ندارند. در حقیقت، نحوه تولید تصویر در این دو نوع تلویزیون انقدر از هم متفاوت است که اصلاً نمی‌شود سرعت تغییر فریم‌شان را با همدیگر مقایسه کرد.

راند ۷ – زاویه دید

 

برنده: Plasma

بازنده : LED LCD

اتاق‌تان چند متر است؟ از چه زاویه‌ای به تلویزیون نگاه می‌کنید؟ همیشه یک جایی گیرتان می‌‎آید که مجبورید کجکی به تلویزیون نگاه کنید؟ اگر این‌طور است، آن‌گاه برای‌تان مهم خواهد بود که تمام انواع LCDها، موقعی که از پهلو بهشان خیره شوی کیفیت تصویرشان را از دست می‌دهند. اتاق کوچک، کاناپه کوچک، مادرزنی که جلوی تلویزیون دراز شود … همه و همه از عواملی هستند که باعث می‌شوند شما به گوشه‌ها بروید و تصویر خوبی نبینید. نگران نباشید. LCDهایی هست که تا حدودی این نقیصه را جبران کرده‌اند که البته باید کلی پول اضافه بابتش بدهید. شاید هم دوست داشته باشید مادرزن‌تان را به خانه راه ندهید.

راند ۸- مصرف انرژی

برنده: LED LCD

بازنده: Plasma

این‌جا هم هیچ سؤالی باقی نمی‌ماند. LED LCD بدون شک کم مصرف‌تر است. ای کسانی که هنوز شامپو تخم مرغی مصرف می‌کنید، این تلویزیون‌ها برای شما ساخته شده است (lol). اگر دوست دارید تمام پول یارانه‌تان را به اداره برق واریز نکنید LCD بخرید.

تلویزیون پلاسما، به‌خصوص هنگامی که کنترل کنتراستش را روشن کنید (که باید هم این‌کار را بکنید تا ارزش پلاسما بودنش را نشان بدهد)، مثل خرس که عسل می‌خورد، برق می‌خورند. البته از قبل‌شان خیلی بهتر شده‌اند.

اگر دوستدار طبیعت هستید، LED LCD بخرید. هر چند که موقع خرید LCDها به همان اندازه که از طبیعت محافظت می‌کنند از جیب شما محافظت نمی‌کنند.

راند ۹ – طول عمر

مساوی

محققان پدر خودشان را در آوردند تا ببینند کدام‌یک زودتر از پا در می‌آید اما بعد از تحقیقات بسیار به این نتیجه رسیدند که تلویزیون‌های صفحه تخت هم کم جان سخت نیستند. انجمن‌های اینترنت را که بگردید پر است از پیام‌های خشمگینانه‌ی کاربرانی که نوشته‌اند ” واسه من ترکید ” و تک و توک هم افرادی هستند که می‌گویند ” واسه من ۵ سال مثل بنز کار کرد” . اما محققان می‌گویند پلاسما و LCD از نظر طول عمر فرق چندانی با هم ندارند.

راند ۱۰ – سوختگی پیکسل

مساوی

سوختگی پیکسل شتری است که روی هر تلویزیونی می‌خوابد. این‌طور هم نیست که کار کشیدن بیش از حد شما از تلویزیون باعث این تباهی بشود. این بلایی است که بر سر هر دو نوع تلویزیون می‌افتد و البته برای پلاسماها بیشتر.

سوت پایان و اعلام برنده نهایی ……

 

اگر فکر می‌کنید برنده نهایی از طریق جمع و تفریق کردنِ تعداد برندگی‌ها و بازندگی‌های بالا حاصل می‌شود، خب بروید خودتان این‌کار را بکنید اما مشکل این‌جاست که این دو حریف در یک وزن مشترک کشتی نمی‌گیرند. برای یکی روشنایی تصویر مهم است و برای دیگری عمق رنگ سیاه از هر چیزی بیشتر اهمیت دارد.

پس بی‌خیال آن‌هایی شوید که می‌گویند ” این روشنایی بیشتری داره، پس این بهتره ” یا ” LCD تو عمق سیاهی خیلی افتضاحه پس بدرد نمی‌خوره “. روشن‌تر بودن الزاماً دلیل برتری نیست، همین‌طور عمق سیاهی بودن. مطمئناً با خواندن این مطلب شما هر کدام از این فاکتورها را، در ذهن خود، سبک سنگین کردید. اگر در طول روز خیلی تلویزیون تماشا می‌کنید، یا اتاقی دارید که حسابی نورگیر است LED LCD بخرید. اگر شب‌ها از تلویزیون استفاده می‌کنید و می‌خواهید تلویزیون‌تان در تصویر پشت زمینه محو شود، پلاسما خوب است. هیچ‌کدام‌شان نه از آن یکی بهتر است نه بدتر. همه چیز به استفاده شما بستگی دارد. خلاصه که هر تلویزیونی بخرید از تلویزیون‌های یوغور و بد ریخت چند سال پیش بهتر است.