مِن سَعادَةِ المَرءِ المُسلِمِ الزَّوجَةُ الصّالِحَةُ و َالمَسكَنُ الواسِعُ و َالمَركَبُ البَهىُّ وَ الوَلَدُ الصّالِحُ؛

از خوشبختى مرد مسلمان، داشتن همسرى شايسته، خانه‏ اى بزرگ، وسيله‏اى راحت براى سوارى و فرزندى خوب است.

بحارالأنوار(ط-بیروت) ج73، ص155، ح35

 مَنْ رَكِبَ الْبَاطِلَ أَهْلَكَهُ مَرْكَبُه‏

 كسى كه بر باطل سوار شود، مَركبش او را هلاک خواهد كرد.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 71 ، ح 1032

نِعمَ البَيتُ الحَمّامُ تَذكُرُ فيهِ النّارَ وَ يَذهَبُ بِالدَّرَنِ؛

چه خوب جايگاهى است حمّام، يادآور دوزخ است و چرك را از ميان مى‏ برد.

من لايحضره الفقيه ج 1، ص 115، ح 237

ايّاكُم وَ الحَلفَ فَاِنَّهُ يُنفِقُ السِّلعَةَ وَ يَمحَقُ البَرَكَةَ؛

از قسم خوردن بپرهيزيد، چرا كه كالا را تلف مى‏ كند و بركت را از بين مى‏ برد.

كافى(ط-الاسلامیه) ج 5، ص 162، ح 4

 اَلحِنّاءُ يَذهَبُ بالسَّهَكِ وَ يَزيدُ فى ماءِ الوَجهِ وَ يُطَيِّبُ النَّكهَةَ وَ يُحَسِّنُ الوَلَدَ؛

حنا، بوى بد عرق را از بين مى‏ برد، چهره را شاداب، دهان را خوشبو و فرزند را زيبا مى‏ كند.

كافى(ط-الاسلامیه) ج 6، ص 484، ح 5 - من لا یحضر الفقیه ج 1 ، ص 121 ، ح 273

تَغَرَّبْ عَنِ الْأَوْطَانِ فِي طَلَبِ الْعُلَى-       وَ سَافِرْ فَفِي الْأَسْفَارِ خَمْسُ فَوَائِدَ
تَفَرُّجُ هَمٍّ وَ اكْتِسَابُ مَعِيشَةٍ                 وَ عِلْمٌ وَ آدَابٌ وَ صُحْبَةُ مَاجِد

براى كسب بلند مرتبگى از وطن خود دور شو و سفر كن كه در مسافرت پنج فايده است: برطرف شدن اندوه، بدست آوردن روزى و دانش و آداب زندگى، و هم‏نشينى با بزرگواران.

مستدرك الوسائل و مستنبط المسایل ج 8، ص 115، ح 9199

سَافِرُوا تَصِحُّوا سَافِرُوا تَغْنَمُوا

مسافرت کنید تا سلامتی و عافیت یابید. مسافرت کنید تا بهره مند شوید

محاسن ص 345 ، ح 1

ألعِدَة دَینٌ، وَیلٌ لِمَن وَعَدَ ثُمَّ أخلَفَ، وَیلٌ لِمَن وَعَدَ ثُمَّ أخلَفَ

وعده هم نوعی دِین است، وای بر کسی که وعده دهد و خٌلف وعده کند، وای بر کسی که وعده دهد و خٌلف وعده کند.

نهج الفصاحه ص 578 ، ح 2005

مَن حَقَّرَ مُومِناً مَسکِیناً أو غَیرَ مِسکِینٍ لَم یَزَلِ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ حاقِراً لَهُ ماقِتاً حَتَّی یَرجِعَ عَن مَحقَرَتِهِ إیَّاهُ.

هر کس مومن بینوا یا غیر بینوا را تحقیر نماید، خدای عزوجل، پیوسته او را خوار و دشمن می دارد تا اینکه از کوچک شمردن دست بردارد.

اصول کافی (ط-الاسلامیه) ، ج2 ، ص351

عِزُّ المُؤمِنِ غِناهُ عَنِ النَّاسِ؛

عزّت مؤمن در بى‏ نیازى او از مردم است.

تحف العقول ، ص89 -بحارالأنوار، ج72، ص 109، ح‏12