كوچك كه هستم به من شير مي دهد و مرا به مدرسه مي فرستد تا آداب و رسوم زندگي را بياموزم مرا دوست دارد و همچون  بوي گل لاله در آغوش پرمحبتش مرا غرق بوسه مي كند وقتي راهي مدرسه مي شوم دعاي خيرش با من همراه است وقتي نمازمي خواند اشك شوقي كه مي ريزد برايم دلگرمي ايجاد مي كندوقتي به زمين مي افتم با شتاب به سويم مي آيد خيلي نگران است اما  مثل همشه چهره اش را گشوده  و لبخندي بر زبان داردصورتش نوراني و در قلبش چشمه اي جاري برايم فراهم ساخته است ، او فرشته اي با بالهاي سفيد است اين نامه را تقديم به مادرم مي كنم كه برايم زحمات فراوان مي كشد و روز مادر را به مادرم تبريك مي گويم .

درخت توت گفت خوشا به حالت در غروب آفتابي ، من اين درد كشيدم تو چه گرفتاري ؟ مونس يارت را شكر بجاي آر .در اين مصيبت تو چه گرفتاري .

بيد گفت تاريكي بر دل نشسته ، نه گنجشكي و به آوازي ، دلتنگ با آواز بلبل ، هروز بيدارم براي شكوفه اي .

وي كه شكوفه آموزد كه بهاران شود بدين شكوفه ها . لطف سايه او همه را فرا گيرد ، سپاسگزاري بايد كردن از چشمه زار را كه همچون نگيني بدرخشيد