الف) امام حسن "علیه السلام"

مدائنی که خود از مورخانی است که تمایل اموی دارد می گوید: روزی معاویه در مجلسی که عمرو عاص و جماعتی از اشراف بودند پریسد "من اکرم الناس اباً و امّاً و جداً و جدةً و خالاً و خالة و عماً و عمة"؟  گرامی ترین کسان از جهت پدر و مادر و جد و جده و دایی و خاله و عمو و عمه کیست؟ نعمان بن عجلان زرقی دست امام حسن "علیه السلام" را بالا برد و گفت تمام این ویژگی ها در او جمع است. عمروعاص تعریض کرد که علاقه تو به بنی هاشم سبب شد چنین قضاوتی داشته باشی. او گفت بنی هاشم ریشه دارترین، سازگارترین و خردورزترین هستند.(1)

ابن شهر آشوب می گوید: "واصل بن عطاء" از بزرگان معتزله می گوید: "ان للحسن بن علی علیه السلام سیماء الانبیاء و بهاء الملوک"؛ حضرت امام حسن "علیه السلام" سیمای انبیاء و هیبت پادشاهان را داشت.(2)

ب) امام حسین "علیه السلام"

عبد الله بن عمر که هیچ گاه در اردوگاه امیر المومنین علی "علیه السلام" و امام حسن "علیه السلام" و امام حسین "علیه السلام" قرار نگرفت در سایه کعبه نشسته بود که دید امام حسین "علیه السلام" در حال ورود به کعبه است . گفت : "هذا احب اهل الارض الی اهل السماء الیوم" ؛امروز حسین محبوب ترین زمینی نزد آسمانیان است.(3)

ابوهریره که هیچ گاه در عمرش در کنار اهل بیت "علیهم السلام" نایستاد با لباسش خاک از قدم های سید الشهداء "علیه السلام" می زدود. امام حسین "علیه السلام"  فرمود تو چرا چنین رفتاری با من داری ؟ ابوهریره گفت : "دعنی فوالله لو علم الناس منک ما اعلم لحملوک علی رقابهم" ؛مرا واگذار، به خدا قسم اگر مردم می دانستند آنچه را که من از فضائل شما می دانستم تو را به دوش می کشیدند.

• محمد بن مسلم، از امام باقر يا امام صادق (ع) نقل کرده است: در ميزان، چيزى سنگين‏تر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست، و به راستى مردى باشد كه اعمالش را در ميزان گذارند و سبك آيد و ثواب صلوات او در آيد و آن را در ميزان او نهند و سنگين گردد و بچرخد به سود او. (اصول کافی ترجمه کمره ای ج6 ص89)

• حضرت صادق عليه السلام فرمود: پيوسته دعا محجوبست (و ميانه آن و استجابتش حجاب و پرده‌‏اى حائل است) تا بر محمد و آلش صلوات فرستاده شود (كه آنگاه پرده و حائل برطرف شود). (اصول کافی ترجمه مصطفوی ج4 ص 247)

•  حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر كه صد بار بگويد: «يا رب صلى على محمد و آل محمد» صد حاجت از او برآورده شود كه سى حاجت آن از (حاجات) دنيا باشد [و باقى از آخرت‏]. (اصول کافی ترجمه مصطفوی ج4 ص 250)

• رسول خدا صلی الله علیه و آله  فرموند: هر کس در کتابی یا نوشته ای بر من صلوات بنویسد ، تا زمانی که نام من در کتاب هست فرشتگان پیوسته برای او از درگاه حق طلب آمرزش می کنند (سفینه البحار – ج 2 – ص 50)

• رسول خدا صلی الله علیه و آله  فرموند : صلوات فرستادن شما بر من باعث روا شدن حاجت های شماست و خدا را از شما راضی می گرداند و اعمال شما را پاک و پاکیزه می کند. (جمال الاسبوع – ص 242)

•  رسول خدا صلی الله علیه و آله  فرموند : هر کس هر روز از روی شوق و محبت به من سه مرتبه صلوات بفرستد ، بر خدا لازم می شود که گناهان او را بیامرزد ، در همان روز یا همان شب (بحار الانوار- ج 94 – ص 69)

• حضرت محمد (ص) فرمودند : روز قیامت، من پیش میزان اعمال هستم ، یعنی که هر کس کفه سیئاتش (گناهانش) سنگین تر از کفه حسناتش (ثواب هایش) باشد ، من صلوات هایی را که برایم فرستاده می آورم و در کفه حسناتش می گذارم تا آن که کفه حسناتش سنگین تر گردد. (ثواب الاعمال و عقاب الاعمال باب ثواب الصلاه النبی)

• حضرت محمد (ص) فرمودند : هر کس هر روز هزار صلوات بر من بفرستد از دنیا نخواهد رفت تا جای خود را در بهشت ببیند (فضیلت صلوات- ص 14 )

• حضرت محمد (ص) فرمودند : کاروانی از فرشتگان به امر پروردگار در جهان حرکت می کنند و هنگامی که به جلسه ذکر و صلوات می رسند ، به یکدیگر می گویند : فرود آییم . زمانی که پیاده می شوند ، اهل جلسه را هنگام دعا با ذکر آمین ، یاری کرده و نیز اهل جلسه را هنگام صلوات کمک و همراهی می کنند و در پایان به یکدیگر می گویند : خوشا به حال افراد این جلسه که خدا آنان را آمرزید (آثار و برکات صلوات ص 37)

۱۳۹۴/۰۷/۱۳

 کتاب آشنایی با کرامات اهل بیت علیهم السلام

نویسنده:

• انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ -

زبان:

• فارسی

این کتاب رويكردى است قرآنى و روايى نسبت به فضايل اهل بيت (ع) و جايگاه آنان، كتاب حاضر كه متن يكى از سخنرانى هاى استاد حسين انصاريان است. مباحثى در باره شئون مختلف اهل بيت (ع) و شناخت جايگاه و منزلت آنان ارائه شده است.

دانلود: 

سلام های ابتدای زیارت عاشورا، سلام هایی عادی نیست، بلکه دارای محتوا و مفهوم بلند و معنا داری است. گویی که حامل پیامی هستند و از اسراری خاص پرده برمی دارند. این سلام ها بیانگر حقیقت وجودی و شخصیت والا مقام امام حسین (علیه السلام) می باشند؛ توجه به معنای این سلام ها، عظمت و شدت مصیبت حادثه کربلا را بیشتر جلوه می دهد (مُصیبةً ما أعظَمَها).

«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ‏ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِين‏ ...».

«السلام علیک یابن رسول الله»: سلام بر تو ای فرزند رسول خدا؛ با اینکه می‌شد به جای «رسول الله» نام مبارک محمد بن عبدالله (صلی الله علیه وآله) یا نامی دیگر بیاید، فرمود: «یابن رسول الله»؛ گویا اشاره به این نکته دارد که حسین (علیه السلام) منسوب به فرستاده‌ی اعظم خداست، نه یک شخص معمولی. کسی نگوید که فرزند رسول خدا بودن، فی نفسه ارزش و اعتباری برای کسی نمی آورد، چنانکه: "پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد"؛ چرا که پیامبر اکرم خود درباره حسین (صلوات الله علیه) فرمود: «حسینٌ مِنّی وأنا مِن حسَین، أحَبَّ اللهُ مَن أحبَّ حُسیناً».(1)
واقعاً جای سؤال است که اگر پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) در مورد اهل بیت خود به مردم توصیه ای نمی کرد، دیگر آن موقع چه می کردند؟! امام سجاد (علیه السلام) پس از ماجرای کربلا، هنگام ورود به مدینه در سخنی تأمل برانگیز می فرماید: «وَ اللهِ لَوْ أَنَّ النَّبِيَّ تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي قِتَالِنَا كَمَا تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي الْوِصَايَةِ بِنَا لَمَا زَادُوا عَلَى مَا فَعَلُوا بِنَا»(2): سوگند به خدا، اگر پيامبر (صلى الله عليه و آله) آنگونه که سفارش به رعایت حقّ ما نمود، سفارش به جنگ و دشمنی با ما مى ‏كرد، بیشتر از آنچه با ما کردند، انجام نمی دادند! باری، پیام این فراز از زیارت این است که آن نابخردان در کربلا، در مقابل فرزند عزیز پیامبر خودشان صف کشیدند و او را کشتند! زهی حماقت و قساوت!

از جمله مباحث مهم جهت روشن شدن حقائق مذهبی و تقریب مذاهب و نیز رفع بسیاری از توهمات ـ که چه بسا منشأ برخی از منازعات قومی در جهان اسلام است ـ بررسی جایگاه و فضائل اهلبیت(ع) است.

این مقاله، شخصیت و فضایل حضرت زهرا ( س )   را بر اساس توجهی که برخی آیات و سور به آن دارند و در قالب روایات معتبر و متعددی که در مهم ترین منابع اهل سنت آمده است، مورد بررسی قرار می دهد.

خلاصه ای از زندگانی حضرت فاطمه(س)

حضرت فاطمه زهرا(س) در سال پنجم بعثت در شهر مکه به دنیا آمد. وجود نورانی او قبل از خلقت آسمانها و زمین از نور عظمت خداوند خلق شده بود و باعث قبولی توبه آدم و حوا گردید. پدرش حضرت محمد(ص) خاتم الانبیا و مادرش خدیجه کبریJ بود.

همسرشان امام علی6 و فرزندانشان لؤلؤ و مرجان قرآن، ادامه دهنده نسل کوثر و سید جوانان اهل بهشت[1] و دخترانشان، مانند خود او، مدافع حریم امامت بودند.

الف. جایگاه حضرت در روایات اهل سنت

در منابع تفسیری، روایی، رجالی و تاریخی اهل سنت صدها روایت در شأن و منزلت حضرت فاطمه(س) دیده می شود. در اینجا به نمونه ای بسیار کوتاه از آنها اشاره می کنیم:

1. وجود حضرت فاطمه(س) قبل از تولد آدم و حوا

دانشمندان اهل سنت، ابن حجر عسقلانی (م852 ق) از امام حسن عسکریائمه(ع) و او از پدران خود و آنها از جابر بن عبدالله و او از پیامبر(ص) نقل می کند که آدم و حوا وقتی در بهشت بودند، نور وجود حضرت زهرا را دیدند و خداوند به آن دو فرمود: نور ایشان دو هزار سال قبل از خلقت شما آفریده شده بود.[2]

مشروعیت توسل به اولیای خدا و واسطه قرار دادن آنها برای تقرب به خداوند و طلب حاجت از او، در روایات متعددی آمده و سیرة مسلمانان از عصر پیامبر تاکنون بر آن جاری بوده است. این امر نه تنها شرک نیست، بلکه اظهار تذلل و خشوع بیشتر در پیشگاه خداوند است. کسی که پیامبر و اولیاء الله را وسیله تقرب به خدا قرار می دهد، در واقع خود را در محضر خدا آن چنان کوچک و بی مقدار می داند که اطمینان ندارد خداوند به او توجه و عنایت خواهد کرد؛ لذا کسانی را که نزد خدا آبرو دارند و مورد توجه و لطف اویند، وسیله قرار می دهد تا خداوند به احترام آنها او را نیز از رحمت واسعه خود برخوردار سازد و این نهایت تذلل و خشوع و اظهار عبودیت برای خداست.

دکترمحمد طاهر القادری، دانشمند اهل سنت پاکستانی است. او در کتاب عقیده توسل می نویسد:

توسل مسئله ای است که به نص صریح و احادیث صحیح و متواتر ثابت شده است و اکثر مسلمانان از قدیم تا امروز به آن عمل نموده اند. متاسفانه امروزه آن را مسئله متنازع و موضوع مناظره و مجادله قرار داده اند و در نتیجه مخالفان و موافقان یکدیگر را به شرک و کفر متهم می کنند. اگر ما در احادیث نبوی اندیشه کنیم، می فهمیم و این حقیقت آشکار خواهد شد که قرآن و حدیث توسل را جایز قرار داده اند. صدها روایت و فرمان نبوی شاهد برای لزوم توسل در تقرب به خداوند متعال اند.(1)

ولادت امام حسن

محبّ الدين طبري به سندش از اسماء دختر عميس نقل کرده که گفت: «فاطمه(‏عليها السلام) فرزندش حسن را به دنيا آورد. پيامبر(صلي الله عليه وآله)بر او وارد شد و فرمود: اي اسماء! فرزندم را نزد من آر. من او را در پارچه‏اي زرد پيچيده و به حضرت دادم. حضرت آن پارچه را از او جدا کرد و فرمود: آيا به شما سفارش نکردم که مولودي را در پارچه زرد نپيچيد؟! اسماء مي‏گويد: فرزند را در پارچه‏اي سفيد پيچيدم. حضرت او را گرفت و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه خواند. آن‏گاه به علي‏ (عليه السلام) فرمود: او را چه نام گذاردي؟ حضرت عرض کرد: من هرگز بر نام گذاري از شما سبقت نمي‏گيرم. پيامبر (صلي الله عليه وآله) فرمود: من نيز از پروردگارم در اين امر سبقت نمي‏گيرم.
جبرئيل در اين هنگام نازل شد و فرمود: اي محمّد! پروردگارت تو را سلام مي‏رساند و مي‏گويد: علي نزد تو به منزله هارون نزد موسي است، وليکن پيامبري بعد از تو نيست. فرزندت را به اسم فرزند هارون نامگذاري کن. پيامبر(صلي الله عليه وآله) فرمود: اي جبرئيل! اسم فرزند هارون چه بوده است؟ جبرئيل عرض کرد: شبّر. حضرت فرمود: زبان من عربي است؟ جبرئيل عرض کرد: نام او را حسن بگذار. لذا حضرت او را حسن ناميد». [1] .

گر چشم بصیرت داشتیم، سخن خدای متعال را که می‌فرماید: «ولو أنّ قرآنًا سیّرت به الجبال أو قطّعت به الأرض أو کلّم به الموتى» قدر می‌دانستیم، ولی ما هم‌چنان نشسته‌ایم و هوای نفس بر ما غالب گشته که این کرامات و معجزات قرآن را مانند دور و تسلسل محال می‌دانیم!

آقایی را بنده دیده بودم که به برکات چند آیه قرآن، هر میوه‌ای را که می‌خواست هر چند در غیر آن فصل حاضر می‌ساخت. بالاترین انعام الهی و هدیه آسمانی و غیبی، همین قرآن است، اما چگونه باید با آن رفتار کنیم تا بتوانیم از آن بهره‌مند شویم.

در احوالات پدر مرحوم شیخ جعفر شوشتری رحمةالله‌علیه آورده‌اند که پسر نابینایی را نزد ایشان آوردند، ایشان هم دست روی چشم بچه گذاشتند و مشغول خواندن سوره حمد شدند، مقداری که خوانده بودند، بچه گفته بود بابا، از میان انگشتان آقا می‌بینم؛ و وقتی که حمد تمام شده بود، همه‌ جا و همه‌ چیز را کاملاً دیده بود.

پیوند میان قرآن و اهل بیت علیهم‌السلام، پیوند میان نور و بینایى است، نور وحى در ذات خود روشن و روشنگر است اما بهره‌گیرى از آن نیازمند چشمانى بینا و نافذ است. همراهى اهل بیت با قرآن در حدیث ثقلین تاکید و تأییدى است از سوى پیام‌آور وحى بر این رابطه وثیق و مستحکم و این رابطه وثیق میان قرآن و اهل بیت با اشاره و خواست صاحب وحى یعنى بارى تعالى بوده است. این مطلب نشانگر جایگاه ائمه و مکتب تفسیرى آنان در رابطه با قرآن دارد.

بی‌تردید قرآن کریم، کلام آسمانى و وحیانى است و اگر انسان بخواهد کلام خدا را بخواند و یا گوش دهد باید تنها سراغ قرآن برود و از سوى دیگر تنها معجزة ماندگار الهى و حجت خداوند به شمار می‌آید.

بی‌گمان آشنایى و بهره‌مندى کامل و همه جانبه در تمامى عرصه‌هاى زندگى نیازمند تفسیر و تبیین از سوى قرآن شناسان است. از این رو پیامبر اسلام ـ‌که خود امین وحى و مفسر اصلى آن به شمار می‌آید‌ـ هنگام عزم رحیل در مناسبت‌هاى مختلف با بیانات گونا‌گون (از جمله حدیث ثقلین)، على و یازده فرزندش را هم عِدل قرآن و به عنوان دو گوهر گرانبها در میان امت مسلمان معرفى کرد.