بخش بيست و يكم راجع به اهل زمانه و عشيره و ياران امام حسن عليه السّلام و جريانهائى كه بين آنان واقع شد
1- در كتاب معانى الاخبار از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت ميكند كه فرمود: امام حسن عليه السّلام دوستى داشت كه لاابالى بود، مدتى نزد آن حضرت نيامده بود، يك روز كه بحضور آن حضرت مشرف شد امام به وى فرمود: حال شما چگونه است؟ گفت: يا بن رسول اللَّه! حال من بر خلاف آن چيزى است كه خودم و خدا و شيطان آن را دوست داشته باشيم. امام حسن خنديد و فرمود: اين معما را شرح بده! گفت: زيرا خداى سبحان دوست دارد من مطيع او باشم و معصيت نكنم، ولى من اين طور نيستم. شيطان دوست دارد كه من خدا را معصيت نمايم و از او اطاعت نكنم، ولى من اين طور هم نيستم. من خودم دوست دارم كه از دنيا نروم اين طور هم نخواهم بود.
ناگاه شخصى برخاست و به امام حسن گفت: يا بن رسول اللَّه براى چيست كه ما مرگ را دوست نداريم!؟ فرمود: براى اينكه شما آخرت خود را خراب و دنياى خويشتن را آباد نموده‏ايد. بدين علت است كه دوست نداريد از مكان معمور و آباد بمكان خراب منتقل شويد.

اهل بيت عليهم السّلام در كربلا
راوى مى ‏گويد: هنگامى كه اهل بيت و بستگان امام حسين عليه السّلام از شام به سوى مدينه رهسپار شدند، در مسير راه به سرزمين عراق رسيدند، به راهنماى كاروان گفتند: ما را از راه كربلا حركت بده، (او آنها را از راه كربلا حركت داد) وقتى كه به قتلگاه رسيدند،

عليه السلام

مجلس يزيد، و گريه همه حاضران‏

سپس اسيران آل محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم كه از كنيزان و زنان و بازماندگان حسين عليه السّلام بودند و آنان را در رديف همه به ريسمان بسته بودند وارد مجلس يزيد نمودند، وقتى كه آنها در آن وضع در برابر يزيد قرار دادند، امام سجّاد عليه السّلام رو به يزيد كرد و گفت:

خطبه امام سجّاد عليه السّلام در كوفه‏

سپس امام سجّاد عليه السّلام با دست اشاره به مردم كرد ساكت شويد، همه ساكت شدند، آنگاه برخاست و ايستاد و پس از حمد و ثناى الهى و درود بر محمّد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله و سلم چنين فرمود:

ايّها النّاس من عرفنى فقد عرفنى، و من لم يعرفنى فأنا اعرّفه‏