امام علی(عليه السلام):
در شگفتم از کسی که ؛
می تواند به خاطر گناه استغفار کند
ولی ناامید است.
همه سقوطها بدنيستند.سقوط سيب هنوزهم انسان رابالا ميبرد.
اگرنمی توانی بالا روی لااقل سیبی باش که افتادنت اندیشه ای را بالا برد.
داستان نفس به شترمرغ ميماند.زيادمي خوردولي تن به پرواز نمي دهد
درنگاه كساني كه پروازرانميفهمندهرچه بيشتراوج بگيري كوچكترخواهي شد.
آنچه تو سالها صرف ساختنش ميكني، شخصي ميتواند يك شبه آنرا خراب كند،با اين حال سازنده باش.
کوشش کنید وقتی موعظه می کیند، احساس کنید هیچ کس جز خودتان مخاطب اصلی نیست.
۱۲۴هزارپیامبرشهادت دادندکه تربیت انسان سخت است، سخت.
وقتي ازدنيا وآدماش خسته ونا اميد ميشي برو كوه داد بكش آيا بازم اميدي هست ؟ اونوقت تو جواب مي شنوي :هست هست هست هست!
کلید آسمان در دست دل هایی است که بر همه درهایی که به زمین ختم می شوند، قفل زده باشند.
بزرگترین اشتباه را کسانی مرتکب می شوند که فکر می کنند فقط دیگران اشتباه می کنند.
از آنان نباشیم که زنجیره ای از اشتباهات را گردن می نهند تا تنها یک اشتباه خود را توجیه کنند.
![]()
زمین برای انسان است اما انسان برای زمین نیست.
انسان در شادی شدید و بزرگ به جای خنده می گرید، اشک ترجمان کمال انسان است درغم وشادی.
اگر روزی اشک کودکی شما را متلاطم نکرد، در بزرگ شدن خود شک کنید.
باید نگران بود، هرچه ابزار سیر و سفر در بیرون مهیاتر می شود، انسان مسیر سفر درونی را بیشتر گم می کند.
هیچ چیز به اندازه ی "خود" انسان برای انسان نامحرم نیست.
آدم ها خیلی زود همراهان صمیمی را فراموش می کنند، همینکه باران بند آمد خیلی ها چترهایشان را جا می گذارند.
باغبان خویش باش؛ در چهار فصل زندگی انسان پاییز کمین کرده است.
بزرگ ترین اجر انسان، زجر بزرگ است. روح های بزرگ خم های بزرگ دارند.
بزرگان از "نان" می گیرند و بر" ایمان" می افزایند.
انسان های کوچک با بلوغ به تکلیف می رسند و انسان های بزرگ با انجام تکلیف به بلوغ می رسند.
پا در کفش بزرگان نکنید، کفش بزرگان به پا کنید.
بزرگان از خود نمی گویند، با خود می گویند.
بزرگان را از مخالفانشان می توان شناخت: موسی(ع) را با فرعون، علی(ع) را با معاویه و حسین(ع) را با یزید. فتنه هایی که در مقابل انسان است به نسبت عظمت اوست.
کوچک ها را دست کم نگیرید، مورچه ناچیزی ناصح سلیمان شد و عنکبوتی کوچک حافظ جان پیامبر.
نشانه انسان های بزرگ این است که حق را برای خود مصرف نمی کنند، خود را برای حق مصرف می کنند.
یک کوچه، آن طرف خود، بهشت است.
« برای رفتن به بهشت، باید از جهنم گذشت» ، این تعبیر قرآن تنها برای آخرت نیست.
دو روز دنیا بهشت می شود: اگر یک روز بیاموزی و روز دیگر بیاموزانی.
سجده همه فرشتگان، بهشت را از خوبان پر نمی کند، اما گمراهی یک شیطان برای پر کردن جهنم کافیست.
کم نیستند آنانی که سلامتی خویش را خرج می کنند تا ثروتی به دست آورند و سپس همان ثروت را مصرف می کنند تا سلامتی از دست رفته را به دست آورند.
پشت سرتان را نگاه نکنید، مقصد دور می شود.
مسافر از آن لحظه که چشم از جاده و مقصد می گیرد و خود را می بیند، راه را گم می کند.
همیشه آغاز راه دشوار است، عقاب در آغاز پرکشیدن پر می ریزد اما در اوج، حتی از بال زدن هم بی نیاز است.
فاصله تا مقصد را تنها نوع راه رفتن ما تعیین می کند.
در جهنم هم می توان بهشت ساخت، مهم این است که تو بهشتی باشی.
جهنم، پشتوانه بهشت است، خداوند جهنم را آفرید تا همه بهشت را انتخاب کنند.














