بزرگان از خود نمی گویند، با خود می گویند.
بزرگان را از مخالفانشان می توان شناخت: موسی(ع) را با فرعون، علی(ع) را با معاویه و حسین(ع) را با یزید. فتنه هایی که در مقابل انسان است به نسبت عظمت اوست.
کوچک ها را دست کم نگیرید، مورچه ناچیزی ناصح سلیمان شد و عنکبوتی کوچک حافظ جان پیامبر.
نشانه انسان های بزرگ این است که حق را برای خود مصرف نمی کنند، خود را برای حق مصرف می کنند.
یک کوچه، آن طرف خود، بهشت است.
