خََلَقَ السَّمَواتِ بِغَیرِ عَمَدٍ تَرَونَهَا وَ اَلقَی فِی الاَرضِ رَواسِیَ اَن تَمیدَ بِکُم وَ بَثَّ فِیها مِن کُلِّ دابَهٍ وَ اَنزَلنَا مِنَ الاسَّمَاءِ مَاءً فَاَنبَتنَا فِیها مِن کُلِّ زَوجٍ کَریمٍ .

ترجمه : آسمان ها را بدون ستون که قابل رویت باشد آفرید و در میان کوه

هایی افکند تا شما را به لرزه در نیاورد و از هر گونه جنبنده روی آن منتشر ساخت و از آسمان ، آبی نازل کردیم وبه وسیله آن در روی زمین انواع گوناگونی از جفت های گیاهان پر ارزش رویاندیم .

تفسیر : در این آیه نخست به پنج قسمت از آفرینش پروردگار که پیوند ناگسستنی با هم دارند ( آفرینش آسمان و معلق بودن کرات در فضا و نیز آفرینش کوه ها برای حفظ ثبات زمین وسپس آفرینش جنبندگان و بعد از آن آب وگیاهان که وسیله تغذیه آنهاست ) اشاره می کند . در این آیه درباره فلسفه " آفرینش کوه ها " می گوید خداوند در زمین کوه هایی افکند تا شما را مضطرب و متزلزل نکند این آیه نشان می دهد که کوه ها وسیله ثبات زمینند ، امروزه از نظر علمی نیز این حقیقت ثابت شده که کوه ها از جهات متعددی مایه ثبات زمین هستند . از این نظر که ریشه های آنها به هم پیوسته و همچون زره محکمی کره زمین را در برابر فشارهایی که از حرارت درونی ناشی می شود حفظ می کند و اگر آنها نبودند زلزله های ویرانگر آنقدر زیاد بود که شاید مجالی به انسان برای زندگی نمی داد . و از این نظر که فشار طوفان ها را در هم می شکند وتماس هوای مجاور زمین را به هنگام حرکت وضعی زمین به حد اقل می رساند واگر آنها نبودند صفحه زمین همچون کویرهای خشک در تمام طول شب وروز صحنه ی طوفان های مرگبار و بادهای در هم کوبنده بود .