شخصى نزد امير مؤ منان عليه السلام آمد و گفت : اى اميرمؤ منان ! از نماز شب محروم شده ام 

حضرت فرمود: گناهانت تو را مقيّد كره و دست و پايت را بسته اند

كلينى قدس سره در باب ذنوب از كتاب ايمان و كفر، نقل مى نمايد كه امام صادق عليه السلام

فرمود: چون مرد گناه كند، از نماز شب محروم گردد و عمل زشت ، از چاقويى كه در گوشت فرو

رود، سريعتر در كسى كه مرتكب آن شده ، فرو مى رود

محروم از نماز شب

شخصى نزد سلمان فارسى آمد گفت : اى اباعبدالله ! من توان آن ندارم كه در شب نماز به جاى

آورم . سلمان گفت : در روز گناه مكن

س از فتح مكّه در سال هشتم ، جنگ حُنَين (بر وزن حسين ) پيش آمد كه جمعيّت بسيار

مسلمين نـشـان مـى داد كـه رسـول خـدا (صـلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) پيروز مى شـود رسول

اكرم (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) با ده هزار نفر از مسلمين به سوى دشمن حركت كرد، بيشتر

مسلمين گمان مى كردند به خاطر داشتن جمعيّت بسيار و اسلحه كافى ، شكست نمى خورند.

بـسـيارى جمعيّت مسلمين ، موجب تعجّب ابوبكر شد و گفت :((ما هرگز شكست نمى خوريم و

از جـهـت مشكل كم بودن جمعيّت آسوده ايم )) ولى نتيجه كار برخلاف گمان آنان شد وقتى كـه

سـپـاه اسـلام بـا مـشـركـيـن بـرخـورد نـمـودنـد، در هـمـان درگـيـرى اوّل ، مـسلمين غافلگير شده

و همه پا به فرار گذاشتند جز پيامبر و ده نفر ديگر كه نه نـفـر آنان از بنى هاشم بودند و يك نفر به

نام ((اَيْمَنْ)) فرزند اُمّ اَيْمَنْ كه از غير بنى هاشم بود و در ميدان جنگ ماند و جنگيد تا به شهادت

رسيد.

يـكـى از جـنـگـهـاى زمـان پـيـامـبـر (صـلّى اللّه عـليـه و آله و سـلّم ) كـه در سـال چـهـارم هـجرت

واقع شد، غزوه ((بنى نضير)) است ، بنى نضير يكى از طوايف يهود بـودنـد كه در نزديك مدينه مى

زيستند و همواره در توطئه و كمين بر ضد اسلام بسر مى بـردنـد، حـتـى در صـدد آن بـودنـد كـه

مخفيانه پيامبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) را ترور كنند، پيامبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) به

طور قاطع با آنان برخورد كرد و سـپـاه اسلام پس از پانزده روز محاصره قلعه آنان ، آنان را وادار به

تسليم كرد و سپس در مـاه صـفـر سال چهارم هجرت ، آنان را از حجاز تبعيد كرد و به اين ترتيب در

به در و تار و مار شدند.

[سـال نـهـم هجرت ، ماه رجب بود كه به پيامبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) خبر رسيد ارتـش

روم مـركـب از چـهـل هـزار سـواره نـظـام بـا سـاز و بـرگ كـامـل رزمـى در نـوار مـرزى ((تـبـوك ))

(سـوريـه كـنـونـى ) مـسـتـقـر شـده انـد و ايـن نقل و انتقالات ، حكايت از خطر حمله و تجاوز مى

كند.

جـنـگ احـزاب (هـمـان جـنـگ خـنـدق ) بـعـد از جـنـگ بـنـى نـضـيـر (در سـال پـنجم هجرت ) رخ

داد، سپاه احزاب (از مكّه به سوى مدينه ) روانه شدند، وقتى به مدينه (آن سوى خندق )

رسيدند، مسلمانان از كثرت جمعيّت دشمن كه با ساز و برگ وسيع آمده بودند، به هراس افتادند ،

دشمن در پشت خندق ، زمينگير شد، بيش از بـيـسـت روز جـنـگ آنان با مسلمين ، تنها با

تيراندازى و پرت كردن نيزه انجام مى گرفت (زيـرا خـنـدق و سـنگر بزرگى كه مسلمين در برابر

سپاه دشمن ، حفر كرده بودند، مانع ورود دشمن به داخل مدينه و جنگيدن با شمشير مى شد).

بـه عـنـوان نـمـونـه ، سـلحـشـورى و فـداكـارى عـلى (عـليه السلام ) را در آينه جنگ بدر بنگريم كه

داستانش در قرآن ، ذكر شده است ، جنگ بدر، اوّلين جنگى است كه مسلمانان در آن آزمـايـش

شـدند و ترس و وحشت آن جنگ ، عدّه اى از دليران اسلام را به كـنـار مى كشاند و هركدام به

بهانه اى شانه خالى مى كردند و خود را از صحنه دور مى نمودند چنانكه قرآن در ترسيم اين

موضوع مى فرمايد:

((كـَما اَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَانَّ فَريقا مِنَ الْمُؤْمِنينَ لَكارِهُونَ # يُجادِلُونَكَ فِى الْحَقِّ بَعْدَ ما

تَبَيَّنَ كَاءنَّما يُساقُونَ اِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ يَنْظُرُونَ )).

چهره اميرالمومنين على (ع ) در آينه جنگ اُحُد

پس از جنگ بدر، جنگ اُحُد (در نيمه شوّال سال سوّم هجرت ) در كنار كوه احد (يك فرسخى

مـديـنـه ) واقـع شـد، عـلى (عـليـه السـلام ) در ايـن جـنـگ پـرچـمـدار رسـول خـدا (صـلّى اللّه

عـليـه و آله و سـلّم ) بـود، هـمـانـگـونـه كـه در جنگ بدر، پرچم رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و

سلّم ) در دست على (عليه السلام ) بود.

خاطرات شهيد مهدي زين الدين

1- پسرک کیفش را انداخته روی دوشش. کفش ها را هم پایش کرده. مادر دولا می شود که بند

کفش را بندد. پاهای کوچک، یک قدم عقب می روند. انگشت های کوچک گره شلی به بند ها می

زنند و پسرک می دود از در بیرون.

تلاش‏هاى ناكارآمد براى بى اعتبار كردن حديث غدير

بزرگان اهل سنّت راه‏هايى را براى توجيه اين واقعه به كار برده‏اند تا مفاد اين حديث شريف با

اتفاقات پس از رحلت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله‏ منافات نداشته باشد؛ ولى آن‏ها با انكار يكى

از قطعى‏ترين سنّت‏هاى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله‏ خود را از مصاديق اين آيه شريفه قرار

داده‏اند و به دوران جاهلى باز گشته‏اند. آن سان كه خداوند متعال در قرآن كريم مى‏فرمايد: