دنیا منتظر ما نمی ماند.

محرمی که باز هم خاطرات حسین و یارانش را زنده می کنه….

اباعبدالله …. حسین ثار الله ….

دارد سماور تکیه جوش می کند

با قل قلش برای تو چاووش می کند

جانم فدای سینه زن تشنه ات حسین

وقتی که چای روضهء تو نوش می کند

باز باران، با ترانه

می خورد بر بام خانه

یادم آمد کربلا را

دشت پر شور و بلا را

گردش یک ظهر غمگین،

گرم و خونین

لرزش طفلان نالان،

زیر تیغ و نیزه هارا

با صدای گریه های کودکانه

واندرین صحرای سوزان

می دوید طفلی سه ساله پر ز ناله،

دلشکسته، پای خسته

باز باران

قطره قطره،

می چکد از چوب محمل خاکهای

چادر زینب، به آرامی شود گل

آه باران

کی بباری برتن عطشان یاران

تر کنند از آن گلو را

آه باران! …