بيانات امام خامنه ای در ديدار با نمایندگان مجلس شورای اسلامی
92/3/8
انتخابات پرشور و با حضور عمومی مردم
انتخابات هميشه مهم است و حالا هم كه خب طبعاً به مناسبتهائی اهميت زيادی دارد. همه بايد تلاش كنند كه انشاءاللّه اين انتخابات، پرشور و با حضور عمومی مردم انجام بگيرد.
حضور مردم؛ اقتدار، امنیت برای کشور ، از بین رفتن تهدید دشمن
اين موجب ميشود كه كشور، هم مصونيت پيدا كند، هم اقتدار پيدا كند، هم امنيت پيدا كند. حضور مردم، تهديد دشمنان را از بين ميبرد. شما میبينيد كه برخی از سياستمداران غربی و بخصوص برخی از سياستمدارهای پشت پردهی آمريكائی تحليلهائی ميكنند - كه خب، بعضاً منتشر هم ميشود، به رسانهها منتقل هم ميشود - و ميگويند: نظام جمهوری اسلامی ايران به اين آسانیها و به اين زودیها تكانبخور نيست. چرا اين حرف را ميگويند؟ برای خاطر اينكه میبينند اين نظام، متكی به مردم است؛ سرّش فقط اين است؛ والّا اينكه خيال كنيم كه حالا در رأس نظام زيد وجود دارد يا عمرو وجود دارد، اينها در مقابل عظمت حضور مردم و پشتوانهی نظام، در واقع هيچ است؛ شبيه هيچ است.
اجتماع مردم عزت به نظام و عزت به نظام، عزت مردم
اجتماع مردم حول اين نظام، مايهی عزت و بركت كشور و بركت نظام و بركت خود آن مردم است. مردم كمك ميكنند به اين كه نظام عزت پيدا كند؛ خود اين، عزت مردم است؛ خود اين، مصونيت و امنيت مردم است؛ خود اين، امكانی است برای حل همهی مشكلات مردم؛ اين را بايد دانست؛ اين يك فرمول كلی است. بنابراين انتخابات كه مظهر حضور مردم است، بايد پرشور برگزار شود؛ همهی تلاش و همت مسئولان بايد اين باشد.
اجر خداوند به تشخیص هر دو انتخاب درست و غلط در انتخابات
خوشبختانه امروز وسيلهی تشخيص هم در اختيار مردم است. خب، اين صدا و سيما است؛ برنامهها را ضبط ميكند، برنامهها را پخش ميكند، حرفها را نشان ميدهد، شخصيتها را نشان ميدهد؛ مردم ميتوانند نگاه كنند، به يك نتيجهای برسند؛ اين نتيجه ممكن است درست باشد، ممكن است نادرست باشد؛ ممكن است زيد به يك نتيجه برسد، عمرو به يك نتيجه برسد؛ خب، طبعاً يكیاش درست است، يكیاش غلط؛ اما خدای متعال به هر دو اجر خواهد داد. وقتی انسان نگاه كرد و ملاحظه كرد و تشخيص داد و بر اساس تشخيصِ خود محض رضای خدا عمل كرد، خدای متعال به انسان اجر ميدهد. اين وظيفهی ماها است - همهی آحاد مردم - كه نگاه كنيم ببينيم واقعاً به چه نتيجهای ميرسيم، بر طبق آن نتيجه عمل كنيم.
البته آقايانی هم كه در تلويزيون به عنوان نامزد ظاهر ميشوند و حرف ميزنند، وظائف سنگينی دارند؛ آنها هم بايد مراقب باشند. حرفی كه از دهان انسان خارج ميشود، بايد واقعی، صميمی، متكی به اطلاعات درست و برآمدهی از زبان صادق و راستگو باشد.
مواظبت از گفتار در صحبت های انتخاباتی
اينجور نباشد كه حالا برای اينكه توجه مردم را جلب كنيم، هرچه به دهانمان آمد، بگوئيم؛ اينها را بايد مراقبت كنند. نامزدها كاری كه ميدانند درست است، ميتوانند انجام دهند، آن را بگويند - حالا به عنوان وعده، به عنوان برنامه، به عنوان هرچه - سعی كنند مردم را با واقعيت مواجه كنند؛ هم واقعيت اوضاع، هم واقعيت خودشان.
اراده ی الهی در انتخاب
همه چيز به ارادهی الهی برميگردد؛ «كلّ اليه راجعون»، «ازمّة الأمور طرّ بيده / و الكلّ مستمدّة من مدده».(۴) اگر چنانچه ما صادقانه عمل كرديم، ارادهی الهی هم كمك خواهد كرد. گاهی كمك به اين بندهی حقير اين است كه توفيق اين مسئوليت را پيدا كنم، گاهی كمك به من اين است كه توفيق اين مسئوليت را پيدا نكنم؛ هر دويش كمك الهی است. اگر چنانچه ما صادقانه عمل كرديم، خدای متعال به ما كمك خواهد كرد و آنچه كه صلاح و خير است، به ما خواهد داد.
اينجور نباشد كه حالا برای اينكه مردم به ما متوجه شوند، همهی آنچه را كه ماورای ما است، تخريب كنيم؛ چه آنچه كه مربوط به نامزدهای ديگر است، چه آنچه كه مربوط به واقعيتهای موجود جامعه است. بايد درست عمل شود. آن وقت ما انتخاب خواهيم كرد.
رأی من را کسی نشنفته ، نمیشنود و نخواهد شنفت
از كجا ميدانند كه بنده طرفدار چه كسیام؟ كسی كه از من نميشنود؛ نه در گذشته شنفته است، نه تا حالا شنفته، نه بعد از اين خواهد شنفت. حدسياتی ميزنند؛ اين حدسيات هرچه گفته نشود، هرچه بر زبان آورده نشود، بهتر است؛ نميدانند كه. بنده هم يك رأی دارم مثل بقيه. آن روز من در جمع برادران دانشجوی پاسدار اين را گفتم: ممكن است نظر شما به يك نفری باشد، نظر من به يك نفر ديگر باشد؛ چه اشكالی دارد؟ شما يكی را بپسنديد، من يك كس ديگر را بپسندم؛ هيچ اشكالی ندارد. شما يك شناختی از زيد داريد كه من آن شناخت را از او ندارم؛ هيچ مانعی ندارد. اينجور نيست كه هرچه شما فهميديد، بنده هم بايد همان را بفهمم؛ يا هرچه من فهميدم، شما هم بايد همان را بفهميد؛ نه، اينها تشخيصها است. آنچه كه بين ما و خدا حجت است، اين است كه بتوانيم درست تشخيص دهيم.
راه مشخص نظام اسلامی
ما كار خودمان را انجام ميدهيم. ما بلديم چه كار كنيم. جامعهی اسلامی و نظام اسلامی ميفهمد دارد چه كار ميكند. نظام اسلامی دارد راه خودش را ميرود. هدف مشخص است، راه مشخص است، تدابير مشخص است. نظام، كار خودش را انجام ميدهد؛ حالا ديگران توی سر خودشان ميزنند، بزنند؛ آن تأثيری در كار نظام ندارد؛ ليكن آگاهی و هوشياری در اين مراحل، مهم است.
