گنو/لينوکس مزيت‌هاي بسياري نسبت به ساير سيستم عامل‌ها دارد. به طور خلاصه می‌توان نقاط قوت گنو/لينوکس را در امنيت بسيار بالا به دليل وجود ديواره‌ي آتش در هسته‌ي سيستم عامل و همچنين وجود لايه‌هاي امنيتي مختلف در آن، تعداد انگشت شمار ويروس‌هاي رايانه‌اي شناخته شده براي آن، پايداري بسيار بالا به دليل طراحي درست هسته، بدين صورت که اشکال در يک نرم‌افزار باعث ناپايداري کل سيستم نمی‌گردد، سرعت بالاي سيستم عامل، به دليل در دسترس بودن کد متن برنامه، و در نتيجه امکان کامپايل برنامه براي يک سخت‌افزار خاص، قيمت بسيار پايين آن، از آن‌جايي که خود سيستم عامل و اکثر نرم‌افزار‌هاي آن به رايگان در دسترس می‌باشند؛ خلاصه کرد. لينوکس همچنين يک هسته‌ي کاملا چند وظيفه‌اي می‌باشد، و از سال‌ها قبل از آنکه ويندوز به وجود آمده باشد و در زماني که داس يک سيستم عامل تک وظيفه‌اي بود؛ اين سيستم توانايي اجراي چند وظيفه به صورت همزمان را داشت. لينوکس سيستمي چند کاربري است، و اين مفهوم را به حد اعلاي خود رسانده، زيرا چند کاربر، می‌توانند از يک سيستم به طور همزمان و بدون دخالت در وظايف يکديگر استفاده کنند. نسخه‌ي فعلي هسته‌ي لينوکس که نسخه‌ي 2.6 است، توانايي بهره‌وري از ده ها پردازنده را به صورت همزمان دارد و در بسیاری از ابر رایانه های جهان مورد استفاده قرار می گیرد. مهمترين برتري گنو/لينوکس، نسبت به سيستم‌عامل‌هاي انحصاري آن است که اين سيستم نرم‌افزار آزاد/متن باز است و هيچ شرکت، دولت يا گروهي صاحب گنو/لينوکس نيست.

شرکت‌ها و گروه‌هاي بسياري اقدام به توليد مجموعه نرم‌افزارهاي خود، که "توزیع/پخش" نام دارد کرده‌اند. تعداد دقيق توزیع هاي گنو/لينوکس مشخص نيست، اما آنچه که مسلم است آن است که بيش از ۳۰۰ پخش ثبت شده‌ي گنو/لينوکس وجود دارد. اکثرا افراد ترجيح می‌دهند که از پخش‌هاي از پيش ساخته شده استفاده کنند. از معروفترين پخش‌هاي گنو/لينوکس می‌توان به دبيان (Debian) ، رد هت (RedHat) ، مندریوا (Mandriva) و زوزه (Suse) اشاره کرد.