ونوشه

گوته می گويد :
 
  اگر پروتمند نيستی مهم نيست  بسياری از مردم ثروتمند نيستند

    اگر سالم نيستی هستند افرادی که با معلوليت و بيماری زندگی می کنند

      اگر زيبا نيستی برخورد درست با زشتی هم وجود دارد

        اگر جوان نيستی همه با چهره پيری مواجه می شوند

          اگر تحصيلات عالی نداری با کمی سواد هم می توان زندگی کرد

            اگر قدرت سياسی و مقام نداری مشاغل مهم متعلق به معدودی انسان هاست


                    اما

                  اگر عزت نفس نداری برو بمير که


                                                                       هيچ نداری

گفته بودم پيش از اين ها :

دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن ، هر کار ، بذر افشان است

در ضمير يکديگر

باغ گل روياندن است

گفته بودم : آب و خورشيد و نسيمش مهر است

باغبانش ، رنج ، تا گل بردمد

گفته بودم گر به بار آيد درست

زندگی را چون بهشت

تازه ، عطر افشان و گل باران کند

گفته بودم ليک با من کس نگفت

خاک را از ياد بردی ! خاک را

لاجرم يک عمر سوزاندی دريغ

بذرهای آرزويی پاک را

پوزشم را مي پذيری

بي گمان

عشق با اين اشک ها بيگانه نيست

دوستی بذری است ، اما هر دلی

در خور پروردن اين دانه نيست

فريدون مشيری

دوستت دارم را من

دلاويزترين شعر جهان يافته ام

دامني پر کن از اين گل

که دهي هديه به خلق

که بري خانه دشمن

که نشاني بر دوست

راز خوشبختي هر کس

به پراکندن اوست


فريدون مشيری
 

پيشينيان با ما
در کار اين دنيا چه گفتند؟
گفتند بايد سوخت
گفتند بايد ساخت
گفتيم بايد سوخت
   اما نه با دنيا
       که دنيا را !
گفتيم بايد ساخت
   اما نه با دنيا
       که دنيا را !

مرحوم قيصر امين پور

دستانی که کمک می کنند پاک تر از دستانی هستند که رو به آسمان دعا می کنند.

به يادتان می آورم تا بدانيد که زيباترين منش آدمی محبت اوست. پس محبت کنيد چه به دوست چه به دشمن که دوست را بزرگ کند و دشمن را دوست.

هرگز زانو نخواهم زد حتی اگر سقف آسمان کوتاهتر از قامتم شود.

تو به من خنديدي و نمي دانستي ....
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم .....
باغبان از پي من تند دويد ..
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي
و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چرا
باغچه كوچك ما سيب نداشت !!


من به تو خنديدم چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من
و سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت:
برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...
و من رفتم
و هنوز
سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چه مي شد
اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

عشق يعنی خاطرات بی غبار

دفتری از شعر و از عطر بهار

 عشق يعنی يك تمنا يك نيا

ز زمزمه از عاشقی با سوز و ساز

عشق يعنی چشم خيس مست او

 زير باران دست تو در دست او

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید، نتواند

که ره تاریک و لغزان است وگر دست محبت سوی کسی یازی

به اکراه آورد دست از بغل بیرون

که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است … آی

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای

منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم

منم من، سنگ تیپاخورده‌ی رنجور

منم، دشنام پست آفرینش، نغمه‌ی ناجور

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد

تگرگی نیست، مرگی نیست

صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می‌گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست

حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است

و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین

درختان اسکلتهای بلور آجین

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است

مهدی اخوان ثالث

زندگی چون گل سرخی است پر ازبرگ و پر ازعطر و پر از خار

یادمان باشد اگر گل چیدیم عطر و خار و گل و برگ همه همسایه

دیوار به دیوار همند

سه چيز در زندگی هيچگاه باز نمی گردند: زمان، کلمات و موقعيت ها.

سه چيز در زندگی هيچگاه نبايد از دست بروند: آرامش، اميد و صداقت.

سه چيز در زندگی هيچگاه قطعی نيستند: رؤيا ها ، موفقيت و شانس .

سه چيز در زندگی از با ارزش ترين ها هستند: عشق، اعتماد به نفس و دوستان