در پی پیشرفت و توسعه صنعتی و اقتصادی در بسیاری از کشورها، به تدریج این گرایش تقویت یافته که تعداد روزهای تعطیل باید بنا بر اقتضائات وضعیت اقتصادی تنظیم و تعدیل شود، اما عوامل بسیاری از جمله فرهنگی، سیاسی و تاریخی به عنوان موانع جدید در کاهش روزهای تعطیل هست که مانع از اقدام در این زمینه می شوند.
بنا بر مطالعاتی که در برخی کشورها همچون آلمان و مالزی انجام شده، تولید ناخالص داخلی در روزهای تعطیل به طور معناداری پایین می آید و از همین رو، به جرأت می توان گفت که تعطیلات رسمی در ایران اگر بیش از دیگر کشورها نباشد، یکی از بالاترین آنهاست.
مقام معظم رهبری درباره تعطیلات کشور فرموده اند: «این تعطیلات طولانی و بی دلیل، هیچ منطق عقلایی ندارد. وضع خوبی نیست که اول سال، روزهای متوالی- گاهی دو هفته و گاه بیشتر- همه چرخهای فعالیت در کشور از حرکت بیفتد. خلاف مقررات هم هست. بنا بر مقررات تعطیلی ها محدود است. ما در این روزهای سال، تعطیلی زیاد داریم که این به زیان کشور است».
تعطیلات از نقطه نظر منشأ پیدایش به سه گروه اصلی قابل تقسیم است: گروه نخست، تعطیلات ملی هستند که عموماً منشأ تاریخی- فرهنگی دارند؛ گروه دوم تعطیلات مذهبی، گروه سوم تعطیلات حکومتی هستند. تعطیلات رسمی کشور ما (از هر سه گروه تعطیلات) نسبت به دیگر کشورها بیشتر است، ایران با داشتن حدود ۲۵ روز تعطیلات سالانه به مناسبتهای گوناگون، جزو کشورهایی است که بالاترین تعطیلات را دارد.
این در حالی است که بررسی های یک گروه از محققان در مرکز مطالعات دین و اقتصاد، نشان می دهد متوسط جهانی تعطیلات ۱۳/۵ روز در سال است.
مقایسه دیگر که میان ایران، یونان، ایتالیا و چین به عنوان چهار کشور قدیمی و صاحب تمدن شده نیز گویای آن است که با وجود برخورداری هر چهار کشور از پیشینه تاریخی، متوسط تعطیلات در این سه کشور، ۱۷ روز است. میزان تعطیلات رسمی در مغولستان ۵ روز، در هند ۷ روز، در پاکستان و مراکش ۸ روز، در آمریکا، ایرلند، ایسلند و قطر ۹ روز، در لسوتو(آفریقا) ۱۰ روز، در استرالیا ۱۱ روز، در آمریکای جنوبی، ایتالیا، فرانسه، اردن، ترکیه و مصر ۱۲ روز، در اتریش و گویانا (آمریکای جنوبی) ۱۳ روز و در ژاپن ۱۴ روز است.کارشناسان اقتصادی بر این باورند که ساماندهی تعطیلات رسمی و نیمه رسمی کشور با چشم انداز کاستن از پیامدهای منفی تعطیلات طولانی، یک ضرورت اقتصادی است.