احکام عزاداری

نویسنده : حضرت آیت الله العظمى مکارم شیرازى مدظله العالی.

تهیه و تنظیم : حجت الاسلام و المسلمین مهدی دربانی.

لینک دانلود

وقت وقت دیدار است ...

دو رکعت عاشقی ...

من و خدا و مهری که عطرکربلا

می دهد

شعر تركی عزاداری محرم با صدای استاد شهريار و با مداحي حاج سليم مؤذن زاده به صورت صوتی به همراه متن شعر از سایت سالار شهیدان در ادامه مطلب آماده دانلود می باشد .
 

لینک دانلود
 

شعر ترکی امام حسین ع « استاد شهریار »

یا رب منه بو لحظه دى بیر عمر ایله یارى 

       عشقونده سنون جان ویرورم هر ندن عارى

قان قان ویئن او خلا یا غورى الّى هوادتن 

       اوز اوند روب او خلار منه فنده سنه یارى

قربانوى سلما نظر مر حقوننن    

    جان اوسته وارام نعمتوون شكر گذارى

گرجام بلاده گنه وار باده خدایا       

گوندر من عطشانه خمار قویما خمارى

دنیا سو اولا من سوسوزى سالماز عطشدن  

      قور تارسا عطشدن منى وصلوندى قوتارى

وردیم سنون عشقونده منه گلدى گمانم    

    بیر باشعرى قالان عاشقون دار و ندارى

بو باشد اسنو نكیدى كه سندیدى امانت    

    ردّ ایلورم ایندى سنه آن قوجا یوخارى

دشمن دیدى قول بیعته قوى من دیدیم اولماز      

  عشقم دیدى قان قان چا غیرسان دیدیم آرى

تهیدید ایلینگر منى مرگه نه بو لوگر   

     مرد آننى قانیله یوار اولساغبارى

زهرا چراغى مین بیله طوفانیله سونمز    

    حشره كیمى وار مشعلمون نورى ، شرارى

من ایستسویورم غرتنى دوشمینمونده    

    نینیم گورورسن دشمنون یوخدى چخارى

آخر نفسمدور گل آچوب گلشن جسمم    

    قان اویچره غمیم یوخ اورزوم اولسا سنه سارى

روحیم قوشى چوخداوندیكه قالمو شدى قفسده    

    بیراوخ تو خونوپ قلمبیمه سندردى حصارى

اوخ قلبمى داغون ایلیوپ توكدى داغتدى     

   وردى جالادى ، قانى یره ، قیردى دامارى

زهرا باغنون عنچه لرى گلگرى سولدى    

    تك بیر گونون عرضینده خزان اولدى بهارىش

سفر کردم به دنبال سر تو
سپر بودم برای دختر تو
چهل منزل کتک خوردم برادر
به جرم این که بودم خواهر تو

حسینم واحسین گفت و شنودم
زیارت نامه ام جسم کبودم
چه در زندان، چه در ویرانة شام
دعا می خواندم و یاد تو بودم

برای هر بلا آماده بودم
چو کوهی روی پا استاده بودم
اگر قرآن نمی خواندی برایم
کنار نیزه ات جان داده بودم

داغ حسین  « شعر استاد شهریار »

محرّم آمد و نو كرد درد و داغ حسین          گریست ابر خزان هم بباغ و راغ حسین

هزار و سیصد واندى گذشت سال و هنوز         چو لاله بر دل خونین شیعه داغ حسین

بهر چمن كه بتازد سموم باد خزان         زمانه یاد كند از خزان باغ حسین

هنوز ساقى عطشان كربلا گوئى         كنار علقمه افتاده با ایاغ حسین

اگر چراغ حُسینى بخیمه شد خاموش         مُنوّر است مساجد به چلچراغ حسین

خدا به نافه خلدش دماغ جان پرداشت         كه بوى خون نكند رخنه در دماغ حسین

فراغ از دو جهان داشت با فروغ خُداى         خُدایرا چه فروغى است در فراغ حسین

یزید كو كه ببیند بناله قافله ها         گرفته از همه سوى جهان سُراغ حسین

کشتن شیعیان به بهانه های گوناگون

معاویه بعد از تثبیت قدرت خویش و پس از مسموم ساختن امام مجتبى(علیه السلام)برخلاف مفاد صلح نامه(1) و بر خلاف تمام اصول انسانى و دینى به کشتار وسیع شیعیان امیرالمؤمنین على(علیه السلام) دست زد; تا با از میان برداشتن مخالفان، راه را براى خودکامگى هایش هموارتر سازد.

ابن ابى الحدید با اشاره به این دوران مى نویسد: «فشارها بر شیعیان ادامه داشت، تا آنگاه که امام حسن(علیه السلام) به شهادت رسید; پس از آن، سختى ها و فشارها بر شیعیان افزایش یافت، به گونه اى که هر شیعه، از کشته شدن و یا تبعید و آواره شدن بیمناک بود».(2)

امام باقر(علیه السلام) با اشاره به فضاى تاریک و وحشت بار عصر معاویه مى فرماید:

«وَ کَانَ عِظَمُ ذلِکَ وَ کِبَرُهُ زَمَنَ مُعاوِیَةَ بَعْدَ مَوْتِ الْحَسَنِ(علیه السلام) فَقُتِلَتْ شِیعَتُنابِکُلِّ بَلْدَة وَ قُطِّعَتِ الاَْیْدِی وَ الاَْرْجُلُ عَلَى الظِّنَّةِ وَ کَانَ مَنْ یُذْکَرُ بِحُبِّنَا وَ الاِْنْقِطاعِ إِلَیْنَا سُجِنَ أَوْ نُهِبَ مَالُهُ أَوْ هُدِّمَتْ دارُهُ; بیشترین وبزرگترین فشارها بر شیعیان در عصر معاویه، پس از شهادت امام حسن(علیه السلام)بود. در آن زمان در هر شهرى شیعیان ما کشته مى شدند و دست ها و پاهایشان با اندک گمان و بهانه اى قطع مى شد. شدّت سخت گیرى به حدّى بود که اگر کسى از دوستى ما یاد مى کرد، زندانى مى شد و اموالش مصادره مى گردید و یا خانه اش ویران مى گشت».(3)