درمان   بيمارى   وقتى   بجاست   كه   نياز   به   آن   احساس   شود   اما   در   غير   آن   ،   به   صرف   احتمال   مناسب   نيست . چنانچه   از   امام   صادق ( عليه   السلام ) نقل   شده   كه   فرمود : (( كسى   كه   سالم   بودنش   بر   مريض   بودنش   نمود   داشته   باشد   و   خود   را   معالجه   كند   در   اثر   آن   بميرد؛   من   در   برابر   خداوند   از   او   بيزار   هستم   )) .⁽²⁵⁵⁾
و   روايات   ديگرى   تأ   كيد   مى   كند   بر   اينكه   خوردن   دوا   درست   نيست   ،   آنجايى   كه   احتمال   داده   مى   شود   در   بدن   دردى   باشد   يا   بدن   اصلاً   احتياج   به   دوا   نداشته   باشد . ⁽²⁵⁶⁾
همچنين   رواياتى   كه   نهى   مى   كنند   انسان   را   از   خوابيدن   به   هنگام   كارى   در   حالى   كه   قدرت   بر   ايستادن   داشته   باشد . ⁽²⁵⁷⁾
و   روايتى   كه   مى   گويد : (( با   درد   خود   مادامى   كه   با   تو   مى   سازد؛   بساز )) .⁽²⁵⁸⁾
و   روايتى   كه   مى   گويد : (( هيچ   دوايى   نيست   مگر   اينكه   دردى   را   تهييج   مى   كند )) .⁽²⁵⁹⁾
و   از   امام   كاظم   نقل   شده   است   كه   فرمودند : (( زمانى   كه   بيمارى   خودبخود   از   شما   دفع   مى   شود   به   سراغ   پزشك   نرويد؛   چرا   كه   اين   مساءله   مثل   بناى   كوچك   و   كمى   است   كه   به   كثير   منجر   مى   شود )) .⁽²⁶⁰⁾
و   آن   روايتى   كه   مى   گويد : (( انسان   مسلمان   مداوا   نمى   كند   مگر   اينكه   مرضش   بر   صحتش   غلبه   كند )) .⁽²⁶¹⁾
و   آن   روايتى   كه   مى   گويد : (( خوردن   دوا   براى   جسم   مثل   صابون   براى   لباس   است   كه   لباس   را   پاك   و   پاكيزه   مى   كند   اما   سبب   كهنگى   آن   مى   شود )) .⁽²⁶²⁾
اما   استفاده   از   دارو،   بدون   بيمارى   شايسته   نيست   و   عوارض   جانبى   خطرناكى   بدنبال   دارد . از   امام   صادق ( عليه   السلام ) روايت   شده : (( سه   چيز   است   كه   كراهت   را   به   دنبال   دارد،   حمله   كردن   به   باطل   در   جنگ   در   غير   فرصت   ،   اگر   چه   پيروزى   را   به   دنبال   داشته   باشد   و   خوردن   دوا   بدون   اينكه   مريض   باشد   اگر   چه   سالم   بماند   از   دوا )) .⁽²⁶³⁾
چنانچه   از   امام   صادق ( عليه   السلام ) روايت   شده   كه   فرمودند : (( براى   مرد   دورانديش   شايسته   نيست   اينكه : زهر   بياشامد   براى   آزمايش   هر   چند   جان   سالم   بدر   برد،   و   راز   كسى   را   برملا   كند   هر   چند   در   ميان   نزديكان   خود )) .⁽²⁶⁴⁾
اسراف   دارو    
از   جهت   ديگر،   بر   طبيب   لازم   است   كه   بجا   دارو   بدهد   چون   گاهى   دوا   دادن   اسراف   شمرده   مى   شود ⁽²⁶⁵⁾   چنانچه   در   بعضى   از   روايات   وارد   شده   است   هر   چند   دوا   زياد   باشد   يا   قيمت   دارو   كم   باشد   پس   صحت   و   سلامتى   انسان   بالاتر   از   اينهاست   ،   امّا   اگر   براى   تجويز   دارو   موردى   نباشد   پس   بر   طبيب   لازم   است   كه   از   نوشتن   دارو   خوددارى   كند؛   زيرا   گر   چه   دارو،   بدن   را   آرام   و   درد   را   تسكين   مى   دهد   ولى   چنين   مواردى   از   مصاديق   اسراف   محسوب   مى   شود   و   حال   اينكه   در   برخى   روايات   آمده   است : (( در   آنچه   بدن   به   دارو   نياز   دارد   مصرف   آن   اسراف   نيست   ،   بلكه   اسراف   در   اتلاف   حال   يا   ضرر   رساندن   به   بدن   است   )) .⁽²⁶⁶⁾ و   اين   واضح   است   و   محتاج   بيان   بيش   از   اين   نيست .

http://www.ghadeer.org