آن كتــــاب آسمــــانــــــي و حكيـــــــم

انـــــــدرونش درسهـايي بس عظيم

پنــــــدهـــــايـــي از زمــــانهـــــاي دراز

قصـــــه‌هــــايـي از گذشته ديــربـــاز

داستــانهـــا زان حكـــايت كـــرده اسـت

حــق و بـــاطـل را روايت كـرده است

آن كتـــابي كـــه گـــذشت هـــر زمـــان

هيـــــچ تغييــــري نــــداده انــــدر آن

آن كتــــابي كــــه بــــه نقـــل از اوليـــاء

راه رستــــن بــــاشـــد از قيــــر بــلا

از كتـــابش عشــــق بــــارد هـــر دمـي

مي‌دهــد جـــان را شفا از هر غمي

در وراي هـــر كـــلامش معنــــي اسـت

                         معنيـــي از جـــانب متغنــــي اسـت

هدايت قرآن كه كلام خداست، آيت هدايت متكلم خود مي‌باشد، يعني هدايت عيني خداي سبحان، هر لحظه بطور خاص ظهور مي‌كند و نياز تكويني هر نيازمند آماده و مستحقّ را كه با زبان استعداد و لسان حال چيزي را طلب مي‌كند برآورده مي‌نمايد. و هدايت علمي قرآن نيز هر آن بطور مخصوص جلوه مي‌نمايد و سئوال علمي هر صاحب نظري را پاسخ مي‌دهد، و اگر خواستيم نشانه‌ي «يسئلَه مَن فِي السّمواتِ وَ مَن في الاَرضِ كُلَّ يومٍ هُوَ في شأن»[1] را در جهان علم جستجو كنيم، 

قرآن كريم انسان را سالك به سوي مقصد ابدي مي‌داند:

«يا اَيُّهَا الاِنسانُ انّكَ كادِحٌ اِِلي ربِّكَ كَدحاً فَمُلاقيهِ»[1]،

و سلوك، بدون راه و همراه و خرجي راه و رهبر و راهنما و... نخواهد بود، و تعدد امور ياد شده در راههاي اعتباري يا حقيقي مادي و انفكاك آنها از هم رواست، ليكن در راه حقيقي و الهي كه راه از درون رهرو، بيرون نيست و سَيْر او در عقيده و اخلاق و اعمال است كه همگي از شئون هستي او بشمار آمده و در آينده‌ي نه چندان دور، از حال به ملكه تبديل شده و از عرض به جوهر تغييريافته، و از عَرَضي به ذاتي درآمده و از بيرون به درون وجود ـ نه مفهوم و ماهيت ـ راه يافته و مقوّم وجودي وي شده و سرانجام در قيامت، صورت ظاهر همتاي سيرت باطن شده و هر كسي برابر با سريره‌ي جوهري خويش محشور مي‌گردد، متصور نيست يعني راه و رونده و همراه و خرجي راه و منازل بين راه و پايان راه همه و همه يكي است كه خداي سبحان توسط پيامبران معصومش آن را تعليم و تهذيب مي‌نمايد

) رسول اكرم صلى الله عليه و آله

اِنَّ البَيتَ اِذا كَثُرَ فيهِ تِلاوَةُ القُرآنِ كَثُرَ خَيرُهُ وَاتَّسَعَ اَهلُهُ وَاَضاءَ لاَِهلِ السَّماءِ كَما تُضى ءُ نُجومُ السَّماءِ لاَِهلِ الدُّنيا؛

خانه اى كه در آن قرآن فراوان خوانده شود،

خير آن بسيار گردد و به اهل آن وسعت داده شود و براى آسمانيان بدرخشد چنان كه ستارگان آسمان براى زمينيان مى درخشند.

در ميان كلمات گهربار پيشوايان معصوم(ع)

فوايد بسياري براي قرائت قرآن گفته شده

است كه بخشي از آنها چنين است

1. خداوند، به قرائت كننده قرآن پاداش عظيمي خواهد داد.

پيامبراكرم(ص) فرمود:

«هركس براي رضاي خدا و آگاهي عميق در دين،

قرآن بخواند، ثواب ملائكه و انبيا و رسولان را خواهد داشت.».

2. بالا رفتن مقام و درجه قاري در بهشت:

حفص گويد: از امام كاظم(ع) شنيدم كه مي فرمود:

درجات بهشت به اندازه آيات قرآن است. به قاري گفته مي شود: بخوان و (در مراتب بهشت) بالا برو. سپس مي خواند و مقامش بالا مي رود.
3. طولاني شدن عمر بينايي: امام صادق(ع) فرمود:

هركس قرآن را از رو (با نگريستن بر آيات)، بخواند، از بينايي اش براي مدت طولاني لذت خواهد برد.

4. آميخته شدن قرآن با گوشت و خون قاري: امام صادق(عليه السلام)فرمود:

هر جوان مؤمني كه قرآن بخواند، قرآن با گوشت و خونش آميخته خواهد شد.
5. صفاي دل: پيامبراكرم(ص) فرمود:

بدون شك اين دل ها زنگار مي گيرند; همچنان كه آهن زنگ مي زند. عرض شد:

صيقل آن به چيست؟ فرمود قرائت قرآن;